राजन्, तत्र सुवर्णपात्रं पार्श्वे स्थापनीयम्, दक्षिणाभिमुखीं च गावं नियोजयेत्। सम्पूर्णकर्माणि, आरम्भात् समापनपर्यन्तम्, यथैव धान्यपर्वते, तथैव सम्यक् सम्पादनीयानि। ततः कृत्वा, मध्ये स्थितं श्रेष्ठं पर्वतं आचार्याय दद्यात्, चत्वारः पर्वताः ऋत्विजेभ्यः मन्त्रैः सह समर्पयेत्। तत्रोच्चार्यते—"एषः परमो गुडपर्वतः श्रियः सुधास्वरूपः; अतः, हे पर्वतराज, सदा सुखदः भव। यदा देवैः पीता सुधा भूमौ पतन्ति बिन्दवः, हे गुडपर्वत, तान् अस्मान् पालय। यः मध्यमकाण्डात् उत्पन्नः शर्करारसः, स एव त्वं महापर्वतः; संसृतिसागरात् अस्मान् पालय।" एवं यो मानवः शर्करापर्वतं सम्यक् ददाति, स सर्वपापैः विमुक्तः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। चन्द्रसूर्यसमप्रभं वाहनं आरूढः स्वजनैः सहितः स विष्णुलोकं याति। शतकल्पान्ते स सप्तद्वीपनाथो भवति, दीर्घायुष्मान् आरोग्यसम्पन्नश्च त्रिसहस्रजन्मनि। सर्वेषां पर्वतानां शक्त्या यथाशक्ति भोजनं दद्यात्, अनसूयया, स्वयम् तेषां अनुमत्यैव लवणं कच्चन न पाचयेत्। पर्वतसम्बद्धानि सर्वाणि पात्रादीनि ब्राह्मणगृहाय दातव्यानि। एषा पर्वतदानस्य परमगाथा मया त्वयि प्रोक्ता। यदि किञ्चित् अन्यत् इच्छसि, हे राजन्, पृच्छ—येन संसारसागरात् मोक्षः स्यादिति। ततः राजा पप्रच्छ—"किंचित् व्रतम् ब्रूहि, येन स्वर्गसौख्ये फलं लभ्यते, आरोग्यं च?" तदा स भगवान् सूर्यधर्मं शुभसप्तम्याख्यं व्याख्यातुम् आरब्धवान्। सप्त व्रतानि संकीर्त्यन्ते—विषोकसप्तमी, फालसप्तमी तृतीयायां, शर्करसप्तमी, पद्मसप्तमी, मन्दारसप्तमी, षष्ठीसप्तमी, शुभसप्तमी च। एतानि सर्वाणि पुण्यफलदायकानि, देवर्षिभिः पूज्यानि। तेषां विधिं सम्यग् क्रमशः प्रवक्ष्यामि। यदा शुक्लपक्षे सप्तमी तिथिः सूर्यवासरे पतति, सा शुभा जयाख्या। तदा प्रभाते नदीस्नानं गोदुग्धेन कुर्यात्। शुभ्रवस्त्राणि धारयित्वा, अखण्डतण्डुलैः पद्मं विधाय, मध्ये पूर्वाभिमुखं पत्रं स्थापयेत्, वृत्तं कर्णिकां च। पुष्पैः अक्षतैः च, देवाधिदेवं सर्वतो व्यवस्थित्य, पूर्वे तपना, ततो मार्ताण्डः स्थापनीयः। आग्नेये दिवाकराय, नैऋत्ये विधात्रे, पश्चिमे वरुणाय, भास्कराय च, अनिलाय च। ईशान्यां विकर्तनाय, अष्टमपत्रे देवाय, आदि-अन्त-मध्ये च परात्मने समर्पयेत्। एवं मन्त्रैः सम्यग् पूजयित्वा, शुभ्रवस्त्रैः, फलैः, भोज्यैः, धूपैः, माल्यैः, लेपैः च, वेदिकायां भक्त्या पूजां कुर्यात्, गुडलवणेन च। ततः व्याहृतिमन्त्रं जपित्वा, श्रेष्ठं द्विजं विसर्जयेत्। शक्त्या यथाशक्ति, गुडदुग्धाज्यादिभिः हव्यं समर्पयेत्, तिलं सुवर्णं चान्यं द्रव्यं ब्राह्मणाय दद्यात्। व्रतपालनं कृत्वा, रात्रौ शयनानन्तरं, प्रातः स्नात्वा जपित्वा ब्राह्मणैः सह घृतपायसं पचेत्। भोज्यं भुक्त्वा, वेदविदुषे वैडालव्रतरहिताय घृतपात्रं सुवर्णेन जलपात्रं च दद्यात्। एवं परात्मा सूर्यः प्रसन्नो भवेत्। मासे मासे एषा विधिः पालनीया। ततो द्वादशमासान्ते त्रयोदशगव्यः सुवस्त्राभरणैः सुवर्णशृङ्ग्यः पयःप्रदा दातव्या। दरिद्रेणापि एकां दातव्या, अनसूया; धनविषये कपटं न कर्तव्यम्—मोहात् पतनं भवति। यः शुभसप्तमीं एतया विध्या करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोके पूज्यते। तत्र अनन्तायुः आरोग्यं श्रीः च जायते; सर्वपापापहानिः, सर्वैः देवैः पूज्यते। शुभसप्तमी सर्वदोषशान्तिकरी, अनन्तफलप्रदा; यः एतां सप्तमीं चरति, स पापात् विमुच्यते। यः शृणोति वा पठति, स पापान्मुच्यते। राजन्, विषोकसप्तमीं अपि प्रवक्ष्यामि। या चरित्वा नरः कदापि दुःखं न अनुभवति। माघमासे शुक्लपञ्चम्यां तिलस्नानेन स्नात्वा, तदनन्तरं तण्डुलयवागू भुक्त्वा, दन्तधावनं कृत्वा, उपोष्य ब्रह्मचर्येण रात्रौ शयीत। ततः प्रातः स्नात्वा शुद्धः जपित्वा सुवर्णपद्मं कृत्वा सूर्यं पूजयेत्। रक्तमण्डारपुष्पेण रक्तवस्त्रद्वयेन च पूजां कुर्यात्—"यथा त्वं, हे सूर्य, सदा जगत् विषोकं करोति, तथैव मम सर्वजन्मसु त्वयि भक्तिरेव भवतु, दुःखं मा भूयात्।" षष्ठ्यां ब्राह्मणान् भक्त्या पूजयेत्। गवां मूत्रं पिबित्वा, उत्तिष्ठ्य नित्यकर्माणि कृत्वा, ब्राह्मणान् सम्यक् पूजयेत्, गुडपात्रं दद्यात्। उत्तमवस्त्रयुग्मं पद्मं च ब्राह्मणाय समर्पयेत्। तैलवर्जितं लवणवर्जितं च भोजनं भुक्त्वा, सप्तम्यां मौनं समाचरेत्। अनन्तरं श्रियं इच्छन् पुराणश्रवणं कुर्यात्। एषा विधिः उभयपक्षयोः पालनीया। इति सम्पूर्णं शुभपर्वतदानस्य, सप्तम्याः च, विषोकसप्तम्याः च विधानं सम्यग् उक्तम्।