यः कश्चित् पुरुषः रजतशैलं स्थापयति ददाति च, स एवमुद्दिश्य प्रार्थयेत्—“रजत त्वं नः संसारसागरात् दुःखात् पालय।” तस्य रजतशैलदानस्य फलम् अयुतगवां समं स्यात्। सः सोमलोकं गच्छति, यत्र गन्धर्वाः किन्नराः अप्सरसां गणैः सह तं पूजयन्ति; स च तत्र महाप्रलयपर्यन्तं प्रतिष्ठितः वसति। अथ शर्कराशैलस्य उत्तमत्वं वर्णयामि। यस्य दानात् विष्णुः, सूर्यः, रुद्रः च सदा तुष्टाः भवन्ति, स शर्कराशैलः अष्टभारशर्करया निर्मितः श्रेष्ठः। मध्यमा चतुर्भारयुक्ता, अधमा द्विभारयुक्ता इति कथ्यते। अल्पधनः एकेन वा अर्धेन भारेण शैलं निर्मातुम् अर्हति। तस्य उपशैलाः चतुर्थांशेन कर्तव्याः; सर्वे शैलाः धान्यशैलवत् सुवर्णवस्त्राभरणैः शोभिताः स्युः। मेरोः उपरि तत्र त्रयः सुवर्णवृक्षाः स्थापनीयाः—मन्दारः, पारिजातः, कामदुघा च। एतेषां वृक्षाणां त्रयं सर्वेषां शिखरे स्थापयेत्, चन्दनचम्पकवृक्षौ पूर्वपश्चिमयोः स्थापनीयौ। एते वृक्षाः सर्वेषां शैलानां शिखरेषु, विशेषतः शर्कराशैले स्थापनीयाः। मन्दारे पश्चिमाभिमुखः कामदेवः सदा स्थाप्यः। गन्धमादनशिखरे कुबेरः उत्तराभिमुखः स्थाप्यः। महाशैले वेदारूपः हंसः पूर्वाभिमुखः स्थाप्यः। सुवर्णपात्रं पार्श्वे स्थापयेत्, दक्षिणाभिमुखीं च धेनुं तत्र स्थापयेत्। आवाहनाद्यन्तकर्माणि धान्यशैलवत् सम्यक् विधेयानि। एवं कृत्वा, मध्यश्रेण्याः श्रेष्ठं शैलं गुरवे दद्यात्, चत्वारः शैलाः ऋत्विग्भ्यः मन्त्रैः सह समर्पयेत्। “एषः शर्कराशैलः पुण्यस्य अमृतं, तस्मात् पर्वतराज, सदा सुखदः भव” इति प्रार्थयेत्। देवैरपि पीतस्य अमृतस्य ये बिन्दवः भूमौ पतन्ति, हे शर्कराशैले, तैः अस्मान् पालय। कामधनुः मध्ये उत्पन्ना या शर्करा, सा त्वं महाशैलः, अस्मान् संसारसागरात् पालय। एवं यो नरः शर्कराशैलं ददाति, स सर्वपापैः विमुक्तः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। चन्द्रसूर्यसमानप्रभया याने आरूढः, स्वजनैः सह विष्णोर्लोकं गच्छति। शतकल्पान्ते स सप्तद्वीपेश्वरः भवति, त्रिसहस्रजन्मसु दीर्घायुः, आरोग्यसम्पन्नः, श्रीयुक्तः च। सर्वेषां शैलानां यथाशक्ति भोजनं दातव्यं, निरसूया; स्वयम् अपि तेषां अनुमत्यान्नमकं खादेत्। शैलसम्बद्धानि सर्वाणि उपकरणानि ब्राह्मणगृहाय दातव्यानि। इति पर्वतदानस्य सर्वं श्रेष्ठं विधानं उक्तम्। यदि किमपि अन्यत् इच्छसि, हे राजन्, पृच्छ—यत् संसारसागरात् मोचयति। स्वर्गारोग्यफलप्रदं किमपि व्रतम् आख्याहि, इति याचिते, सौरधर्मं शुभसप्तमीं नाम प्रवक्ष्यामि। विशोकसप्तमी, फालसप्तमी, शर्करसप्तमी, पद्मसप्तमी च तृतीयायां तिथौ पालनीया। मन्दारसप्तमी, षष्ठीसप्तमी, शुभसप्तमी च—एतानि सप्तमीव्रतानि पुण्यफलानि ददाति, देवार्षिभिः पूज्यन्ते च। एषां विधिं सम्यग् यथाक्रमं प्रवक्ष्यामि। शुक्लपक्षे सप्तम्यां सूर्यवासरे सति, तदा शुभा जयन्तीति कथ्यते। प्रातः स्नानं नद्यां गोदुग्धेन कर्तव्यम्। श्वेतवस्त्रधारी, अक्षतानां मध्ये पद्मं स्थापयेत्, पङ्कजपत्रं पूर्वाभिमुखं, वृत्ताकारं गर्भं च स्थापयेत्। पुष्पैः अक्षतैः च देवेश्वरं सर्वतो यथाक्रमं स्थापयेत्; पूर्वे तपना, ततः मार्तण्डः। आग्नेये दिवाकराय, नैऋत्ये विधात्रे, पश्चिमे वरुणाय, भास्कराय अनिलाय च। ईशान्यां विकर्तनाय, अष्टमे पत्रे देवाय; आरम्भे, अन्ते, मध्ये च परमात्मने समर्पयेत्। एवं मन्त्रैः, नमस्कारान्तैः, श्वेताम्बरैः, फलैः, भोज्यैः, धूपैः, माल्यैः, लेपैः च भक्त्या पूजां कुर्यात्। वेदव्यााहृत्या मन्त्रं जपित्वा, द्विजश्रेष्ठं विसर्जयेत्। यथाशक्ति गुडक्षीरघृतादिभिः हविर्देयम्, तिलसुवर्णादिदानानि ब्राह्मणाय समर्पयेत्। एवं नियमं पाल्य, रात्रौ शयित्वा, प्रातः स्नात्वा जपित्वा, ब्राह्मणैः सह घृतपायसं रचयेत्। भुक्त्वा, वेदविदे, वैडालव्रतरहिताय, सुवर्णयुक्तं घृतपात्रं कुम्भं च दद्यात्। एवं परमात्मा सूर्यः तुष्टः भवतु; एतद्विधिना मासमासे सर्वं कार्यम्। त्रयोदशे मासे, त्रयोदशगाः सुवर्णशृङ्गीः, वस्त्राभरणयुक्ताः, पयःप्रदा दातव्याः। अल्पधनः अपि एकां दद्यात्, निरसूयः; धनसम्बन्धे कपटं न कुर्यात्, मोहात् पतनं स्यात्। एवं विधिना शुभसप्तमीं यः करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोके पूज्यते। अत्र अनन्तायुः, आरोग्यं, श्रीः च लभ्यते; सर्वपापहरं, सर्वैः देवैः पूज्यते इति।