नरः विष्णोर्लोकं प्राप्नोति, यं अमरः प्रभुः पूजयति; स च नरपतिः तत्र शतकल्पपर्यन्तं वसति। तत्र स सौन्दर्यसम्पन्नः, आरोग्ययुक्तः, गुणसम्पन्नः सप्तद्वीपाधिपतिः भवति; यत्र कुत्र वा ब्रह्महत्या वा अन्यानि पापानि कृतानि, तानि सर्वाणि वज्राहतशैलवत् विनश्यन्ति। तदनन्तरं उत्तमं रजतशैलं वर्णयिष्यामि। रजतशैलस्य दानेन नरः सोमलोकं प्राप्नोति, यत्र सोमः श्रेष्ठः; तस्मिन् सर्वोत्तमः रजतशैलः दशसहस्रपलपरिमितः। मध्यः पञ्चसहस्रः, तस्यार्धं अधमः; यदि विंशतिपलात् अधिकं कर्तुं न शक्यते, यथाशक्ति तत्र प्रयत्नः कार्यः। उपशैलाः चतुर्थांशेन कर्तव्याः; पूर्ववत् रजत-मन्दरादिशैलाः विधिना निर्मीयन्ते। तथा सप्तलोकाधिपाः शुद्धरजतेन कर्तव्याः; ब्रह्मा, विष्णु, सूर्यः च सर्वे सुवर्णेनैव निर्मीयन्ते। अन्येषां शैलानां रजतम्, न सुवर्णम्; शेषं पूर्ववत्, धूमः, जागरणं चादि सम्यक् कर्तव्यम्। प्रातःकाले गुरवे रजतशैलः दातव्यः; उपशैलाः ऋत्विजेभ्यः वस्त्राभरणैः सम्मान्य दातव्याः। दर्भग्रहणेन, असूया-विहीनः, मन्त्रं जपन् दातव्यम्: "पितृभ्यः, सोमाय, शिवाय च प्रियत्वात्।" "रजत, दुःखसागरात् संसारात् नः रक्ष"; एवं यो रजतशैलं स्थापयति दत्तवान्, स दशसहस्रगोदानस्य फलम् प्राप्नोति। सोमलोके गन्धर्वैः, किन्नरैः, अप्सरोगणैः सह सम्मानितः, महाप्रलयपर्यन्तं तत्र वसति। तदनन्तरं उत्तमं शर्कराशैलं वर्णयिष्यामि। शर्कराशैलस्य दानेन विष्णुः, सूर्यः, रुद्रः सदा तुष्टाः भवन्ति। तत्र महाशैलः अष्टभारशर्करया श्रेष्ठः; मध्यः चतुर्भारः, अधमः द्वाभारः; अल्पधनः एकेन वा अर्धेन भारेण कर्तुं शक्नोति। उपशैलाः चतुर्थांशेन कर्तव्याः; सर्वे धान्यशैलवत् सुवर्णवस्त्रैः अलङ्कृताः कर्तव्याः। मेरोः उपरि त्रि सुवर्णवृक्षाः स्थापनीयाः: मन्दरः, पारिजातः, कामद्रुमः च। सर्वेषु शैलेषु तेषां शिखरेषु स्थापनीयम्; पूर्वपश्चिमयोः चन्दनवृक्षः, चम्पकवृक्षः च स्थापनीयम्। विशेषतः शर्कराशैले तानि स्थापनीयानि। मन्दरशिखरे कामदेवः पश्चिमाभिमुखः स्थापनीयः; गन्धमादनशिखरे कुबेरः उत्तराभिमुखः; महाशैले वेदस्वरूपः हंसः पूर्वाभिमुखः। पार्श्वे सुवर्णपात्रम् स्थापनीयम्, दक्षिणाभिमुखी गौः च; सम्पूर्णं विधिपूर्वकं धान्यशैलवत् सम्पाद्य, गुरवे मध्यश्रेठ्ठशैलः दातव्यः, चत्वारः शैलाः ऋत्विजेभ्यः मन्त्रैः सह दातव्याः। एष शर्कराशैलः सौभाग्यसुधारसम्; अतः पर्वतानां नाथ, सदा सुखदः भव। अमृतपानकाले यः भूमौ पतति, देवोत्पन्नः, शर्कराशैलः, नः रक्ष। कामधनुषः मध्ये उत्पन्ना शर्करा, त्वं महाशैलः; संसारसागरात् नः रक्ष। एवं यः शर्कराशैलं दत्तवान्, स सर्वपापात् विमुक्तः, ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। चन्द्रसूर्यसदृशरथमारुह्य, स्वजनैः सह विष्णुलोकं गच्छति। शतकल्पान्ते सप्तद्वीपाधिपतिः भवति, त्रिसहस्रजन्मपर्यन्तम् दीर्घायुः, आरोग्यः, समृद्धिः च। सर्वेषु शैलेषु यथाशक्ति भोजनं दातव्यं, असूया-विहीनः; स्वयम् तेषां अनुमत्याः अकृतपक्वलवणं भक्षयितुं शक्यते। पर्वतानां यानि उपकरणानि, तानि ब्राह्मणगृहाय दातव्यानि। एतत् पर्वतदानस्य सर्वं कथितम्। यदि अन्यद् इच्छसि, हे राजन्, संसारसागरात् मोक्षदं, तद् पृच्छ। स्वर्गफलम्, आरोग्यं च यः व्रतः ददाति, तं कथय; सूर्यधर्मं शुभसप्तमीं वर्णयिष्यामि। विशोकसप्तमीं, फलसप्तमीं तृतीयायाम्, शर्करसप्तमीं, पद्मसप्तमीं च पालनं कर्तव्यम्। मन्दारसप्तमी, षष्ठीसप्तमी, शुभसप्तमी च—एताः पुण्यफलदाः, देवर्षिभिः पूजिताः। एषां विधिं यथाक्रमं वक्ष्यामि; शुक्लपक्षे सप्तमी तिथिः सूर्ये पतति, तदा शुभा विजया च अभिधीयते। प्रातःकाले गोदुग्धेन नदीस्नानं कर्तव्यम्; शुक्लवस्त्रं धृत्वा, अक्षतानां मध्ये पद्मं स्थाप्य, पूर्वाभिमुखं पत्रम्, गोलाकारं बीजं च स्थापनीयम्। पुष्पैः अक्षतैः च, देवेशं सर्वतो विधिवत् स्थाप्य, पूर्वे तपना, ततो मार्तण्डः; आग्नेय्यां दिवाकरः, नैर्ऋत्यां विधात्रिः, पश्चिमे वरुणः, भास्करः, अनिलः च। ईशान्यां विकर्तनः, अष्टमे पत्रे देवः; आदौ, अन्ते, मध्ये च परमात्मा स्थापनीयः। एवं पर्वतदानस्य, सप्तमीव्रतस्य च सम्पूर्णं विधानं कृतम्।