स्वानकादम्बकसङ्घातैः परिवृतः, शुक्लहंसबकसमूहैः शोभितः, घण्टाजालालङ्कृतः, दिव्ययानमाध्यास्ते, तत्र अप्सरसाम् उपवेष्टितः, सिद्धविद्याधरसंघैः सहितः सः पुरुषः विचरति पितृभिः सह यावत् कल्पक्षयः। अथ ते परमरत्नमयं पर्वतम् प्रवक्ष्यामि। तत्र श्रेष्ठः पर्वतः सहस्रैः मुक्ताफलैः निर्मितः, मध्यमः पञ्चशतैः, अधमः तु त्रिशतैः इति कथ्यते। चतुर्थांशेन सर्वतो धान्यपर्वतान् निर्मातव्यम्। पूर्वदिशि वज्रैः मणिभिश्च, दक्षिणे नीलमणिभिः, विद्वद्भिः तु पद्मरागैः सुरभिद्रव्यैः च निर्मातव्यम्। पश्चिमे च महान् पर्वतः वैडूर्यप्रवालैः मिश्रितः, उत्तरदिशि पद्मरागसुवर्णाभ्यां संयोजनीयः। सर्वं तत्र धान्यपर्वतवत् व्यवस्थितव्यम्। एवं हुत्वा सुवर्णवृक्षान् देवांश्च कर्तव्यं, पुष्पगन्धान्यादिभिः पूजनीयम्। प्रभाते विसर्जनं कार्यम्। यथापूर्वं आचार्यब्राह्मणेभ्यः मन्त्रं पठेत्—‘यथा सर्वे देवगणाः सर्वरत्नेषु प्रतिष्ठिताः, तथा त्वं नित्यं रत्नमयः, तस्मात् पाहि नः, महापर्वत। रत्नदानात् जनार्दनः तुष्टिं प्राप्नोति। पूजामन्त्रप्रसादेन तस्मात् पाहि नः पर्वत। यः कश्चन एषा विधिना रत्नमयं पर्वतं ददाति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति, यत्र अमरनाथेन पूज्यते, तत्र नरपतिः शतकल्पपर्यन्तं वसति।' सौन्दर्यसम्पद्व्यायामैः युक्तः सप्तद्वीपाधिपतिः भवति। यानि कृतानि ब्रह्महत्यादिपापानि, सर्वाणि तानि वज्राहतपर्वतवत् विनश्यन्ति। अथ ते रजतमयं पर्वतम् उत्तमं वर्णयिष्यामि। तस्य दानेन सोमलोकं प्राप्नोति, नरश्रेष्ठ। परमः रजतः पर्वतः दशसहस्रपलपरिमितः। मध्यमः पञ्चसहस्रपलः, तदर्धः अधमः। बीजं विहाय विंशतिपलपर्यन्तं न शक्नुवन्, यथाशक्ति कार्यम्। चतुर्थांशेन उपपर्वतान् निर्मातव्यम्। यथापूर्वं रजतः मन्दरादिपर्वतान् नियमेन कर्तव्यान्। तथैव शुद्धरजतेश्वरान् निर्मातव्यान्। ब्रह्मा, विष्णु, सूर्यः च अत्र सुवर्णमयाः कर्तव्याः। अन्येषां पर्वतानां रजतम् एव, सुवर्णं न कर्तव्यम्। शेषं पूर्ववत् धूमजागरादिकं च कार्यम्। प्रातःकाले आचार्याय रजतपर्वतं दद्यात्, उपपर्वतान् ब्राह्मणेभ्यः वस्त्राभरणैः पूजनीयम्। मन्त्रं पठित्वा, कुशधारणेन, अमर्षरहितः दद्यात्—‘पितृभ्यः, सोमाय, शिवाय च प्रियतमा त्वम्। दुःखसंसारसागरात् पाहि नः, रजत।' एवमयं यः रजतपर्वतं स्थापयति ददाति वा, स दशसहस्रगवफलम् आप्नोति। सोमलोके गन्धर्वकिन्नराप्सरसां संघैः पूजितः, महाप्रलयपर्यन्तं तत्र वसति। अथ ते शर्करामयं पर्वतम् उत्तमं वर्णयिष्यामि। यस्यान्नदानेन विष्णु, सूर्य, रुद्रः सदा तुष्टाः भवन्ति। अष्टद्रोणशर्करया श्रेष्ठः पर्वतः, चतुर्द्रोणशर्करया मध्यमः, द्विद्रोणशर्करया अधमः। अल्पधनः एकद्रोणेन वा अर्धद्रोणेन वा कुर्यात्। चतुर्थांशेन उपपर्वतान् निर्मातव्यम्। सर्वे धान्यपर्वतवत् सुवर्णवस्त्रैः भूषिताः कार्याः। मेरोः उपरि त्रयः सुवर्णवृक्षाः स्थापनीयाः—मन्दारः, पारिजातः, तथा इच्छावृक्षः। एतेषां वृक्षत्रयं सर्वेषु पर्वतेषु, विशेषतः शर्करापर्वते स्थापनीयम्। मन्दरे कामदेवः पश्चिमाभिमुखः, गन्धमादने कुबेरः उत्तराभिमुखः, महापर्वते वेदस्वरूपः हंसः पूर्वाभिमुखः स्थापनीयः। पार्श्वे सुवर्णपात्रम्, दक्षिणाभिमुखं च गौः स्थापनीया। सर्वक्रियाः आवाहनादिपर्यन्तं धान्यपर्वतवत् कार्याः। एवमुक्त्वा, श्रेष्ठं मध्यमपर्वतं आचार्याय दद्यात्, चत्वारः पर्वतान् ऋत्विजेभ्यः मन्त्रैः सह दद्यात्। ‘एषः शर्करामयो पर्वतः पुण्यरसमृतः, तस्मात् पर्वतराज, सदा सुखदः भव। देवैः पीयमानामृतस्य यः पृथिव्यां पतितः कणः, सः त्वं असि, शर्करापर्वत, पाहि नः। कामधनुषो मध्ये उत्पन्ना या शर्करा, सा त्वं महापर्वतः, दुःखसंसारसागरात् पाहि नः।' एवं यः शर्करामयं पर्वतं ददाति, स सर्वपापैः विमुक्तः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। चन्द्रार्कसदृशेनानेन यानेन, बन्धुभिः सह विष्णुलोकं याति। शतकल्पान्ते सप्तद्वीपेश्वरः भवति, दीर्घायुष्मान्, स्वस्थः, त्रिसहस्रजन्मसु समृद्धिमान्। सर्वेषां पर्वतानां यथाशक्ति निष्प्रतिघं भोजनं दद्यात्, स्वयम् अनपक्वलवणं तेषां अनुमत्यैव भोक्तव्यम्। पर्वतानां यानि साधनानि, तानि सर्वाणि ब्राह्मणगृहे दातव्यानि। एषा पर्वतदानस्य परमा विधिः सर्वथा उक्ता।