एकदा धर्मराजस्य समीपे ब्रह्मर्षयः पुण्यकथां प्रवृत्तवन्तः। तत्र धर्मराजः श्रुत्वा पर्वतदानस्य माहात्म्यं पृष्टवान्। तदा मुनिवरः प्राञ्जलिः कथयामास— “हे गुडपर्वत! त्वं श्रियः दातुः निवासभूतः, पार्वत्या निर्मितः च, अतः मां सदा रक्ष। यः कश्चित् एषा विधिना गुडपर्वतं ददाति, तं गन्धर्वाः पूजयन्ति, स च गौरीलोक उत्कर्षं प्राप्नोति। शतयुगान्ते पुनः, स सप्तद्वीपाधिपतित्वं लभते, दीर्घायुष्मान् आरोग्यवान् रिपुभिः अजितः च भवति। अधुना सुवर्णपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं वक्ष्यामि, यः पापनाशकः, तस्य दानेन मनुष्यः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। सहस्रपालकः श्रेष्ठः, पञ्चशतपालकः मध्यमः, तस्य अर्धेन अधमः; तथा अल्पधनः अपि यथाशक्ति निरसूयः दद्यात्। किञ्चित् एकपालं वा अधिकं वा दद्यात्, सर्वं च धान्यपर्वतवत् व्यवस्थापयेत्। एवमेव विष्कम्भपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः दद्यात्। सर्वबीजस्वरूपाय ब्रह्मगर्भधारिणे नमः। अनन्तफलप्रदत्वात्, अग्न्युत्पन्नत्वात्, जगन्नाथपुत्रत्वाच्च, त्वं पर्वतशिखरं रक्ष। सुवर्णपर्वतरूपत्वात्, हे पर्वतश्रेष्ठ, रक्ष। यः सुवर्णपर्वतं ददाति, स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, तत्र शतकल्पं सुखेन तिष्ठति, ततः परां गतिं प्राप्नोति। अधुना तिलपर्वतस्य विधिं वक्ष्यामि; तस्य दानेन पुरुषः विष्णुलोकं प्राप्नोति। दशद्रोणः श्रेष्ठः, पञ्चमध्यमः, त्रयः अधमः, इति तिलपर्वतविधिः। अन्यदपि, विष्कम्भपर्वतादिषु पूर्ववत् क्रियताम्। दानमन्त्रं च विधिं च प्रवक्ष्यामि। मधुनिघातकाले विष्णुशरीरात् जातत्वात् तिलकुशमाषाणां, शान्तिदाता भव। हविषां रक्षार्थं तिलस्य, संपदं स्थापय, पर्वतराज, तिलपर्वताय नमः। एवं सम्पूज्य, यः तिलपर्वतं ददाति, स वैष्णवं दुर्लभं स्थानं प्राप्नोति। कर्पासपर्वतः अपि अत्र विंशतिपलः श्रेष्ठः, दशपालः मध्यमः, पञ्चपालः अधमः। अल्पधनः यथाशक्ति निर्व्याजं दद्यात्, सर्वं धान्यपर्वतवत् आयोज्यं। प्रातःकाले दत्वा, एष मन्त्रः पठनीयः—‘त्वं सर्वलोकानां आच्छादनं सदा।’ कर्पासपर्वताय नमः, पापघ्नत्वात् रक्ष। यः सर्वेषां साक्षात् कर्पासपर्वतं ददाति, स रुद्रलोकं कल्पमेकं वसति, ततः इह राजा भवति। अधुना घृतपर्वतस्य उत्तमत्वं वक्ष्यामि। घृतं तेजोमयं पुण्यं महापापविनाशनं च। विंशतिघटैः श्रेष्ठः, दशघटैः मध्यमः, पञ्चघटैः अधमः, द्विघटैः अल्पधनः अपि विधिना निर्मायेत्। विष्कम्भपर्वतान् च चतुर्थांशेन निर्मायेत्, तेषां उपरि ताण्डुलयवपात्राणि स्थापयेत्। पर्वतं सुगुण्ठितं समुन्नतम् आकर्षकं च निर्मायेत्, श्वेतवस्त्रैः वेष्टयित्वा, इक्षुकाष्ठफलादिभिः अलङ्कुर्यात्। संकल्पपूर्वकं होमोपहारपूजनं च देवतानां क्रियताम्। प्रातःकाले आचार्याय समर्पयेत्, ततः शान्तचित्तः ऋत्विजेभ्यः धान्यपर्वतान् दद्यात्। घृतस्य अमृतसारसम्भूतत्वात्, शंकरः घृतज्वालया तुष्टः भवतु। घृते तेजोमयब्रह्मणः प्रतिष्ठात्वात्, भूमिधारिणि, घृतपर्वतरूपेण अस्मान् पालय। एवं घृतपर्वतं दत्त्वा, महापापयुक्तोऽपि शम्भुलोकं प्राप्नोति। तत्र हंसबकसंघैः, घंटाजालविभूषितः, दिव्ययानैः अप्सरसाम् सहितः, सिद्धविद्याधरैः सहितः, स पितृभिः सृष्ट्यन्तं विहरति। अधुना रत्नपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं वक्ष्यामि। सहस्रमुक्ताभिः श्रेष्ठः, पञ्चशतमध्यमः, त्रिशतमधमः। चतुर्थांशेन सर्वतो धान्यपर्वतान् स्थापयेत्; पूर्वे वज्रमानिक्यैः, दक्षिणे नीलमणिभिः, पश्चिमे वैडूर्यप्रवालैः, उत्तरस्यां पद्मरागस्वर्णैः संयोजयेत्। पूर्ववत् सुवर्णवृक्षदेवताः कृत्वा, पुष्पगन्धादिभिः पूजयेत्, प्रातःकाले विसर्जनं कुर्यात्। ततो गुरवे ऋत्विजेभ्यश्च, एष मन्त्रः पठनीयः—‘यथा सर्वे देवगणाः सर्वेषु रत्नेषु प्रतिष्ठिताः, तथा त्वं रत्नमयत्वात् अस्मान् पालय; रत्नदानात् जनार्दनः तुष्टिं लभते।’ पूजामन्त्रप्रसादेन रत्नपर्वत अस्मान् पालय। यः एषा विधिना रत्नमयपर्वतं ददाति— एवं धर्मराज, एतेषां पर्वतानां दानविधिः विस्तरात् श्रुतः। यः श्रद्धया, यथाशक्ति, निर्द्वेषः, सम्यक् विधिना ददाति, स लोकेषु पुण्यं कीर्तिं च प्राप्नोति, परत्र च दिव्यगतिं अवाप्नोति॥