स्वभावेनैव दुःखितं मां रक्षस्व, हे शैलश्रेष्ठ! यतोऽन्ये रसाः लवणं विना न उत्तमाः भवन्ति। शिवपार्वत्योः सदा प्रियत्वात् शान्तिदाता भव; विष्णुशरीरसम्भवात् आरोग्यवर्धकः त्वं। अतः पर्वतरूपेण संसारसागरात् मां उद्धर; यः लवणपर्वतं विधिना ददाति, स उमाराज्ये युगं स्थित्वा परमं पदं प्राप्नोति। अधुना गुडपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं कथयामि। यं दत्त्वा नरः दिवं याति, देवैः पूजितः; दशभारैः श्रेष्ठः, पञ्चैः मध्यमः, त्रिभिः न्यूनतमः, अर्धेन तु अल्पधनः। तद्वत् आह्वानं, पूजनं, सुवर्णवृक्षाः, देवपूजनं च। तथैव सहायकपर्वताः, सरांसि, वनदेवताः, होमः, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठा च। एतत् सर्वं धान्यपर्वतवत् कर्तव्यम्। मन्त्रः— देवेषु जनार्दनः परमात्मा, वेदेषु सामवेदः श्रेष्ठः, योगिषु महादेवः, मन्त्रेषु ओंकारः, स्त्रीषु पार्वती। रसानां मध्ये गन्नीरसः सदा श्रेष्ठः; अतः गुडपर्वतः मे परमं सौभाग्यं ददातु। सौभाग्यदायकस्य निवासः त्वं, हे गुडपर्वत! पार्वत्याः कृते त्वं, अतः सदा मां रक्षस्व। यः गुडपर्वतं विधिना ददाति, स गन्धर्वैः पूज्यः गौरीराज्ये प्रतिष्ठितः। शतयुगान्ते सप्तद्वीपेश्वरः दीर्घायुः, आरोग्यवान्, शत्रुनिर्जितः भवति। अधुना सुवर्णपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं वक्ष्यामि, यं दत्त्वा पुरुषः ब्रह्मलोकं याति। सहस्रपलैः श्रेष्ठः, पञ्चशतैः मध्यमः, अर्धेन न्यूनतमः; अल्पधनः यथाशक्ति दद्यात्, निरसूया। एकपलमपि वा यथाशक्ति दद्यात्, समस्तं धान्यपर्वतवत् व्यवस्थापयेत्। तद्वत् विश्वम्भपर्वतं ऋत्विजेभ्यः दद्यात्। सर्वबीजाय नमः, ब्रह्मयोनिधारिणे नमः। अनन्तफलदायकत्वात् पर्वतशिखरं रक्षस्व; अग्निसुतः, जगदीश्वरपुत्रत्वात्। सुवर्णपर्वतरूपत्वात् रक्षस्व, हे पर्वतश्रेष्ठ! यः सुवर्णपर्वतं विधिना ददाति, स ब्रह्मलोकं प्राप्य शतयुगं तत्र स्थित्वा परमं पदं प्राप्नोति। अधुना तिलपर्वतस्य विधिं वक्ष्यामि; यं दत्त्वा पुरुषः विष्णुलोकं प्राप्नोति। दशद्रोणैः श्रेष्ठः, पञ्चद्रोणैः मध्यमः, त्रिद्रोणैः न्यूनतमः, इति तिलपर्वतः। अन्यत् सर्वं पूर्ववत् विश्वम्भपर्वतेषु लागू। दानमन्त्रं, विधिं च वक्ष्यामि। तिलः, कुशः, कालमाषः विष्णुस्वेदसम्भवः मधुहत्याकाले, अतः शान्तिदाता भव। तिलः हि यज्ञहोमेषु रक्षास्वरूपः, समृद्धिं स्थापय; तिलपर्वते नमः। एवं आह्वानं कृत्वा, यः श्रेष्ठं तिलपर्वतं ददाति, स विष्णुलोकं याति, यत्र पुनरागमनं दुर्लभम्। कपासपर्वतः श्रेष्ठः विंशतिभारैः, दशैः मध्यमः, पञ्चैः न्यूनतमः। अल्पधनः यथाशक्ति दद्यात्, धनविषये कपटं वर्जयेत्। सर्वं धान्यपर्वतवत् कर्तव्यम्, हे राजश्रेष्ठ! प्रभाते दद्यात्, मन्त्रं पठेत्— "सर्वलोकानां आच्छादनं त्वं सदा।" कपासपर्वते नमः; पापसमूहनाशकत्वात् रक्षस्व। यः कपासपर्वतं सर्वेषां साक्षात् ददाति, स रुद्रलोकं युगं स्थित्वा भूमौ राजा भवति। अधुना श्रेष्ठं घृतपर्वतं वक्ष्यामि। घृतं तेजोयुक्तं पुण्यं, महापापनाशनं। विंशतिघटकैः श्रेष्ठः, दशैः मध्यमः, पञ्चैः न्यूनतमः। अल्पधनः द्वाभ्यां घटकाभ्यां यथाविधि निर्मायेत्। विश्वम्भपर्वतं च चतुर्थांशेन कर्तव्यम्। घटकानां शीर्षे तण्डुलं, शालि च स्थापयेत्। पर्वतं घनं, उच्चं च निर्मायेत्, यथाविधि शोभायुक्तं; श्वेतवस्त्रेण वेष्टितं, इक्षु, दण्ड, फलादिभिः अलङ्कृतं। व्यवस्था धान्यपर्वतवत्; पूर्वपूजा, होम, देवपूजनं च कर्तव्यम्। प्रभाते आचार्ये दद्यात्, शांतचित्तः ऋत्विजेभ्यः धान्यपर्वतानि दद्यात्। घृतं अमृतसारसंयोगात् उत्पन्नम्; अतः शंकरः सर्वात्मा घृतदीपेन तुष्टः भवतु। घृते तेजस्वी ब्रह्म स्थितम्; अतः भूमिपते, घृतपर्वतरूपेण रक्षस्व। एवं विधिना श्रेष्ठं घृतपर्वतं दद्यात्; महापापयुक्तोऽपि शम्भुलोकं प्राप्नोति। इत्येषा पर्वतदानानां उत्तमविधिः, यथाक्रमं फलप्रदा, पुण्यवर्धिनी च।