श्रूयताम् अधुना, यथा पुराणे प्रतिपादितम्। अन्नं ब्रह्मैव घोषितम्—अन्नं हि प्राण एवोच्यते। अन्नात् भूतानि जायन्ते, अन्नेनैव जगत् धार्यते। अत्रैव भाग्यं च अन्ने स्थितम्, जनार्दनः च अन्नरूपः एव। अतः, हे गिरिश्रेष्ठ, अन्नपर्वतस्वरूपेण रक्षेत् इति निर्दिष्टम्। यः कश्चित् विधिना अन्नपर्वतं ददाति, सः शतमान्वन्तरपर्यन्तं सुरलोके पूज्यते। सः पुरुषः, अप्सरसां गन्धर्वाणां च गणैः भूषितः, दिव्येन रथेन स्वर्गस्योपरि याति, हे राजश्रेष्ठ। तस्य पुण्यकर्मणां समाप्तौ, नूनम् अस्मिन्भुवने राज्यलाभो भवति। अत्र संशयो नास्ति। अधुना उत्तमलवणपर्वतस्य विधानं कथयामि। यस्य दानेन पुरुषः शिवसंयुक्तं लोकं प्राप्नोति, स उत्तमः लवणपर्वतः षोडशद्रोणैः कर्तव्यः। मध्यः तु तदर्धेन, हीनः चतुर्द्रोणेन। धनहीनः यथाशक्ति द्रोणात् अधिकं कर्तव्यम्। विष्कम्भपर्वता एकचतुर्थांशेन पृथक् निर्मीयन्ते। पूर्ववत् एव विधिः ब्रह्मादिभ्यः कार्यः। तथैव सर्वेषां लोकपालानां सुवर्णमन्दिरं, सरांसि, वनवृक्षांश्च स्थापयेत्। अत्रैव जागरणं कर्तव्यम्। दानमन्त्रं शृणु—यथा रसे जलं लवणं च संयुक्तं, तथा त्वं स्वभावेन मां पीडितं पालय, हे पर्वतश्रेष्ठ; अन्ये रसानां लवणं विना श्रेयः नास्ति। यथा त्वं नित्यम् शिवपार्वत्योः प्रियः, शान्तिदाता भव; विष्णुकायात् उत्पन्नः, आरोग्यवर्धनः। अतः, पर्वतस्वरूपेण संसारसागरात् मां उद्धर; यः लवणपर्वतं विधिना ददाति, स उमाराज्ये युगपर्यन्तं वसति, ततः परं परमं पदं प्राप्नोति। अधुना उत्तमगुडपर्वतस्य विधानं वक्ष्यामि। यस्य दानेन स्वर्गं प्राप्नोति, देवैः पूज्यते; उत्तमः दशभारैः, मध्यः पञ्चभारेण, न्यूनः त्रिभारेण, धनहीनः तस्यार्धेन। तत्रापि आवाहनं, पूजनं, सुवर्णवृक्षाः, देवतानां सत्कारः, विष्कम्भपर्वताः, सरांसि, वनदेवताः, होमः, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठा च पूर्ववत् कार्यम्। एवं सर्वं अन्नपर्वतवत् कर्तव्यं। मन्त्रः च पठनीयः—यथा देवानां मध्ये जनार्दनः परमात्मा, वेदेषु सामवेदः श्रेष्ठः, योगिषु महादेवः, मन्त्रेषु ॐकारः, स्त्रीषु पार्वती; तथैव रसानां मध्ये इक्षुरसः सदा श्रेष्ठः। अतः, गुडपर्वतः मे परमश्रियं ददातु। हे गुडपर्वत, श्रीदातुः स्थानं त्वमेव, पार्वत्या कृतः, अतः सदा मां पालय। यः विधिना गुडपर्वतं ददाति, सः गन्धर्वैः पूज्यते, गौरीपदे प्रतिष्ठते। शतयुगान्ते स सप्तद्वीपाधिपति भवति, दीर्घायुः, आरोग्यवान्, शत्रुभिः अजितः च। अधुना सुवर्णपर्वतस्य विधानं कथयामि, यद् दानतः पुरुषः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र उत्तमः सहस्रपलैः, मध्यः पञ्चशतपलैः, न्यूनः तस्यार्धेन। धनहीनः यथाशक्ति एकं पलमपि दद्यात्, अनसूयया। सर्वम् अन्नपर्वतवत् आयोजनीयम्। विष्कम्भपर्वतान् यजमानाय दद्यात्। सर्वबीजाय, ब्रह्मगर्भधारिणे नमः। अनन्तफलदातृत्वात्, अस्य पर्वतस्य रक्षां कुरु। अग्निसुतः, जगन्नाथपुत्रः, सुवर्णपर्वतस्वरूपः असि, अतः रक्ष। यः सुवर्णपर्वतं विधिना ददाति, सः परमं ब्रह्मलोकं प्राप्य, शतयुगं तत्र वसित्वा, परमं पदं प्राप्नोति। अधुना तिलपर्वतस्य विधानं वक्ष्यामि। तस्य दानात् पुरुषः विष्णुलोकं प्राप्नोति। उत्तमः दशद्रोणैः, मध्यः पञ्चद्रोणैः, न्यूनः त्रिद्रोणैः। सर्वं पूर्ववत् विष्कम्भपर्वतादिषु कार्यम्। मन्त्रः च श्रोतव्यः—तिलाः, कुशाः, माषाः च विष्णोः शरीरस्वेदात् मधुवधकाले उत्पन्नाः, अतः शान्तिदाता भव। तिलः हविषां रक्षिता, समृद्धिं स्थापय, हे पर्वतश्रेष्ठ; तिलपर्वताय नमः। एवं सम्पूज्य, यः तिलपर्वतं ददाति, स वैष्णवपदं प्राप्नोति, यत्र पुनरागमनं दुष्करम्। कर्पासपर्वतः अपि अत्र श्रेष्ठः विंशतिभारैः, मध्यः दशभारेण, न्यूनः पञ्चभारेण। धनहीनः यथाशक्ति, वित्तद्वेषरहितः दद्यात्। सर्वं अन्नपर्वतवत् आयोजनीयम्। प्रभाते दत्त्वा, मन्त्रं पठेत्—यः सदा सर्वलोकानां आवरणं करोति, तस्मै कर्पासपर्वताय नमः; पापसमूहनाशकत्वात्, त्वं रक्ष। एवमयं पुरुषः सर्वेषां साक्षिणां मध्ये कर्पासपर्वतदानं कृत्वा, पुण्यश्लाघ्यं फलं प्राप्नोति। एवं, अन्नादीनां पर्वतानां दानविधानं, तेषां फलानि, पूजनमन्त्राश्च, पुराणे श्रद्धया प्रतिपादितानि।