एवं मेरुं सम्यक् पूज्य, ततो मन्दरं सम्पूजयेन्; यः चैत्वरथ-भद्राश्वयोः तेजसा शोभते त्वं, हे नग! मन्दर! त्वं तेजस्वी, शीघ्रं तुष्टिदायकः भव। गन्धमादन! जम्बूद्वीपे किरीटमणिना भूषितः त्वं। गन्धर्वगणानां तेजसा युक्तः असि, तस्मात् मम कीर्तिः स्थिरा भवतु। केतुमाल! वैभ्रजवनस्य प्रभया दीप्तः असि। सुवर्णशिलाभिः भूषितः असि, तस्मात् मम श्रीः स्थिरा भवतु। सुपार्श्व! उत्तरीयकुरु-सवित्रवनैः सदा अधिराज्यं करोति। सुपार्श्व! त्वं नित्यं स्वामित्वेन स्थितः, तस्मात् मम लक्ष्मीः कदापि न क्षीयताम्। एवं सर्वान् नगान् सम्बोध्य, शुद्धे प्रभाते पुनः, स्नात्वा, मध्ये स्थितानां पर्वतानां श्रेष्ठं गुरवे दद्यात्। विष्कम्भपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः क्रमशः दद्यात्, हे नृप! चतुर्विंशतिं गावः दातव्याः, अथवा दश, शक्त्या सप्त वा अष्ट, न शक्नुवन् पञ्च दद्यात्। एकापि गौरवर्णा वा पयःप्रदा गोः गुरवे दद्या। एष नियमः सर्वेषां पर्वतानां निर्दिष्टः। सर्वेषु पर्वतेषु स्वमन्त्रेण हवनं कार्यम्। सदा उपवासः करणीयः; न शक्नुवन् रात्रिभोजनं अनुमन्यते। अधुना, हे नृप, श्रृणु, सर्वेषां पर्वतानां क्रमं, हवने मन्त्रांश्च, पर्वतदानेन लभ्यमानं फलञ्च। अन्नं ब्रह्म इति निगद्यते; अन्नं एव प्राणः। अन्नात् भूतानि जायन्ते; अन्नेन जगत् धार्यते। यतः श्रीः अन्ने वर्तते, जनार्दनः अपि अन्नं एव; तस्मात्, हे पर्वतश्रेष्ठ, धान्यगिरिरूपेण रक्ष। यः एष नियमेन धान्यगिरिं ददाति, स देवलोक्यां शतमन्वन्तरपर्यन्तं पूज्यते। अप्सरोगन्धर्वसमूहैः भूषितः, दिव्येन विमानने स्वर्गस्य शिखरं याति, हे नृपश्रेष्ठ। कर्मक्षये, स इह राज्यम् आप्नोति—अत्र न संशयः। अधुना उत्तमं लवणगिरिं वक्ष्यामि, यस्य दानेन पुरुषः शिवसंयुक्तं लोकं आप्नोति। षोडशद्रोणैः श्रेष्ठः लवणगिरिः निर्मीयते। मध्यस्तु तदर्धेन, चतुर्द्रोणैः अधमः। अल्पधनः यथाशक्ति द्रोणात् अधिकं कुर्यात्। विष्कम्भपर्वतान् पृथक् चतुर्थांशेन निर्मीयात्। पूर्ववत् विधिः सदा ब्रह्मादिभ्यः कार्यः। एवं सर्वलोकपालानां सुवर्णगृहं, सरांसि, वनवृक्षान्, अन्यानि च वस्तूनि स्थापयेत्। अत्र जागरणं अपि कार्यम्; अधुना दानमन्त्रं शृणु—"यथा रसो जल-लवणयोः संयोगेन अस्ति, तथा त्वं स्वभावेन मां क्लिश्यमानं रक्ष, हे पर्वतश्रेष्ठ; अन्ये रसाः लवणं विना न श्रेष्ठाः।" "यथा त्वं शिवपार्वत्योः सदा प्रियतमा, तस्मात् शान्तिदातृ भव; विष्णुशरीरसम्भूतः, आरोग्यवृद्धिदायकः।" "तस्मात् पर्वतरूपेण संसारसागरात् मां त्राहि; यः एष विधिना लवणगिरिं ददाति," "स उमायाः लोके युगं वसति, ततः परमं पदं प्राप्नोति।" अधुना गुडगिरिं वक्ष्यामि, यस्य दानेन नरः स्वर्गं प्राप्य, देवैः पूज्यते। दशभारैः श्रेष्ठः, पञ्चैः मध्यः इति स्मृतः। त्रिभारैः अधमः, तदर्धेन अल्पधनः। तद्वत् आवाहनं, पूजनं, सुवर्णवृक्षाणां, देवतापूजनं च। तथा सहायकपर्वतान्, सरांसि, वनदेवताः, हवनं, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठा च। एतत् सर्वं धान्यगिरिवत् कार्यम्, मन्त्रं च पठेत्—"यथा देवेषु जनार्दनः परमात्मा," "यथा वेदेषु सामवेदः श्रेष्ठः, योगिषु महादेवः, मन्त्रेषु ॐकारः, स्त्रीषु पार्वती," "एवं सर्वेषु रसासु इक्षुरसः सदा उत्तमः; तस्मात् गुडगिरिः मे परमं सौभाग्यं ददातु।" "त्वं श्रीदात्रस्वरूपः, गुडगिरे, पार्वत्या निर्मितः, तस्मात् सदा मां पालय।" "यः एष विधिना गुडगिरिं ददाति, स गन्धर्वैः पूज्यः, गौरीपदे प्रतिष्ठते।" "शतयुगान्ते पुनः, सप्तद्वीपेश्वर्यं लभते, दीर्घायुः, आरोग्यवान्, शत्रुभिः अजितः च।" अधुना सुवर्णगिरिं वक्ष्यामि, पापहरं, यस्य दानेन नरः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। सहस्रपलैः श्रेष्ठः, पञ्चशतैः मध्यः, तदर्धेन अधमः; अल्पधनः अपि यथाशक्ति दद्यात्, अनसूयया। एकं पलं वा अधिकं वा दद्यात्, शक्त्या, अनसूयया; सर्वं धान्यगिरिवत् व्यवस्थापयेत्। विष्कम्भपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः तद्वत् दद्यात्। सर्वबीजस्वरूपाय नमः, ब्रह्मयोनीयधारिणे नमः। अनन्तफलदायित्वात्, अयं शिखरं रक्ष। अग्निसुतत्वात्, जगदाधिपतेः पुत्रत्वात्, सुवर्णगिरिरूपेण रक्ष, हे पर्वतश्रेष्ठ। यः एष विधिना सुवर्णगिरिं ददाति—स परमं ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, यः आनन्ददायकः। तत्र शतकल्पपर्यन्तं वसति, ततः परमं पदं प्राप्नोति।