चतुर्थभागे सर्वेषु दिक्षु पुष्पगन्धाद्यभ्युदयैः सम्यग् व्यवस्थापनीयम्। पूर्वदिक्मध्ये मन्दरः पर्वतः स्थाप्यः, स विविधफलैः शोभितः, सुवर्णतेजसा विराजमानः। दक्षिणदिक्मध्ये गन्धमादनः स्थाप्यः, स गोमयेन बम्बूचूर्णेन च निर्मितः, सुवर्णयष्ट्या, सर्पिषा पूर्णेन पात्रेण, वस्त्रेण, रजतवनैः च शोभितः। पश्चिमदिक्मध्ये तिलाचलः पर्वतः स्थाप्यः, स सुरभिपुष्पसंपन्नः, सुवर्णपीपलवृक्षैः, सुवर्णहंसैः च शोभितः। रजतपुष्पवनैः, वस्त्रेण च समलंकृतः, पुरतः दधितडागः शीतोदकेन सह स्थाप्यः। उत्तरदिक्मध्ये महान् पर्वतः स्थाप्यः, स मसूरधान्यवस्त्रैः निर्मितः, पुष्पैः भूषितः, सुवर्णवटवृक्षेण च शिरसि शोभमानः, सुवर्णध्वजेन च विराजते। मदुवनैः, पुण्यजलैः, रजतनिर्मितैः, दीप्तछत्रयुतैः च समलंकृतः स्यात्। एवं चतुर्षु दिक्षु पर्वतान् स्थाप्य, चत्वारः वेदपुराणपारगाः शान्तशीलाः ब्राह्मणाः यज्ञं कुर्वन्ति। पूर्वदिक्मध्ये हस्तस्य व्यवस्थाप्य, तिलयवसर्पिष्काष्ठदर्भैः अग्निकुण्डः स्थाप्यः। रात्रौ गीतपाठादिभिः जागरणं कर्तव्यम्। ततः पर्वतशिखराणां आवाहनं यथाविधि प्रवक्ष्यामि। "हे अमरगिरे, सर्वदेवतासंनिधाने, शीघ्रं गृहद्वारे विघ्नं नाशय; अभयं दत्त्वा, परं शान्तिं स्थापय, भक्त्या त्वां पूजयामि। त्वमेव भगवाञ् ब्रह्मा विष्णुः सूर्यश्च, नित्यबीजं व्यक्ताव्यक्तं च; अतः मां पालय। लोकपालालयत्वात् विश्वरूपत्वाच्च, रुद्रादित्यवसुसंयुक्तत्वात्, शान्तिं दत्त्वा मां रक्ष। तव शिरः कदापि अमरस्त्रीभिः रिक्तं न भवति, तस्मात् संसारसागरतः मां उद्धर।" एवं मेरुं सम्पूज्य, मन्दरं च पूजयेत्। "मन्दर, त्वं चित्ररथ-भद्राश्वयोः कारणेन शोभसे। त्वं तेजस्वी, शीघ्रं तुष्टिदः भव। गन्धमादन, जम्बूद्वीपस्य शिरोमणिना भूषितः। गन्धर्वगणतेजसा युक्तः, अतः मम कीर्तिः स्थिरा भवतु। केतुमाल, वैभ्रजवनशोभितः, सुवर्णशिलाभिः भूषितः, अतः मम श्रियं निश्चलां कुरु। सुपार्श्व, उत्तरकुरुसवित्रवनसंयुक्तः, सदा अधिपः; अतः मम लक्ष्मीः न कदापि क्षीणां कुरु।" एवं सर्वान् पर्वतान् संबोध्य, शुद्धप्रभाते स्नात्वा, मध्ये पर्वतानां श्रेष्ठं गुरवे दद्यात्। विष्कम्भपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः क्रमशः दातव्यः। चतुर्विंशति गवः, अथवा दश, सामर्थ्यानुसारं सप्त वा अष्ट, न शक्ये पञ्च, एकापि गौरवर्णा वा दुग्धदा गुरवे दातव्या। एष नियमः सर्वेषां पर्वतानां निर्दिष्टः। सर्वेषु पर्वतेषु स्वमन्त्रेण हवनं कर्तव्यम्। सदा उपवासः पालनीयः; अशक्ते रात्रिभोजनं अनुमतं। सर्वेषां पर्वतानां क्रमः, हवनमन्त्राश्च, दानफलानि च शृणु। अन्नं ब्रह्मैव, अन्नं प्राणः; अन्नात् भूतानि जायन्ते, अन्नेन जगत् तिष्ठति। श्रीः अन्ने वसति, जनार्दनः अन्नमेव; तस्मात्, हे पर्वतश्रेष्ठ, धान्यपर्वतरूपेण रक्ष। यः कश्चिद् एतद्विधिना धान्यपर्वतं ददाति, स देवेषु पूर्णशतमन्वन्तरं पूज्यते। अप्सरसां गन्धर्वाणां च गणैः विभूषितः, दिव्यरथे स्वर्गमुत्क्रामति। कर्मक्षये, इह राज्यम् आप्नोति, नात्र संशयः। अथ लवणपर्वतस्य विशिष्टं वर्णयामि। तस्य दाने शिवलोकं प्राप्नोति। श्रेष्ठः षोडशद्रोणैः, मध्ये अर्धेन, न्यूनः चतुर्द्रोणैः। अल्पधनः एकद्रोणात् अधिकेन यथाशक्ति स्थापयेत्। विष्कम्भपर्वतान् पृथग् चतुर्थांशेन स्थापयेत्। यथापूर्वं विधिः ब्रह्मादिभ्यः कर्तव्यः। एवं सर्वलोकपालानां सुवर्णगृहाणि, सरांसि, वनवृक्षांश्च स्थापयेत्। अत्रापि जागरणं कार्यम्। दानमन्त्रं शृणु—"यथा रसेन सलिलं लवणं संयुक्तं, एवं त्वं स्वभावेन मां पीडितं रक्ष। अन्ये रसान् विना लवणं न श्रेष्ठम्। त्वं शिवपार्वत्योः सदा प्रियः, तस्मात् शान्तिदः भव; विष्णुशरीरसम्भूतत्वात् आरोग्यवर्धकः। तस्मात् पर्वतरूपेण संसारसागरात् मां उद्धर। यः कश्चिद् लवणपर्वतं विधिना ददाति, स उमालये कल्पं वसति, ततः परमं पदं प्राप्नोति।" अथ गुडपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं वक्ष्यामि। तस्य दाने स्वर्गं प्राप्नोति, देवैः पूज्यते। श्रेष्ठः दशभारैः, मध्ये पञ्च, न्यूनः त्रिभारैः, अल्पधनः अर्धेन। आवाहनं, पूजनं, सुवर्णवृक्षाः, देवपूजनं, सहायकपर्वतान्, सरांसि, वनदेवताः, हवनं, जागरणं, लोकपालस्थापनं च यथाधान्यपर्वतं कर्तव्यम्। मन्त्रः—"यथा देवेषु जनार्दनः परमात्मा, वेदेषु साम, योगिषु महादेवः, मन्त्रेषु ॐ, स्त्रीषु पार्वती, तथैव रसानां मध्ये इक्षुरसः श्रेष्ठः; अतः गुडपर्वतः मे परमश्रियं ददातु।" एवं पुण्येषु पर्वतानां स्थापने, पूजने, दाने च, यथाविधानं यः नरः प्रवर्तते, स देवमानुषेषु पूज्यः, स्वर्गलोके चिरकालं सुखं प्राप्नोति, पुण्यक्षये च भूतले राज्यम् अवाप्नोति, तथा लवणगुडपर्वतयोः दानेन शिवलोकं वा परमश्रियं च लभते।