श्रद्धया सह चतु:समं मण्डपं निर्मातव्यं, यः ईशानकोणमुखं स्यात्, पूर्वं वा उत्तरं वा स्रवन्, शुभलक्षणयुक्तं, पूर्वाभिमुखं च यथाविधि स्थापयेत्। भूमौ गोमयेन लिप्तायां कुशान् प्रसार्य, मध्ये पर्वतमेकं कृत्वा, तत्र तदुपगतान् अन्यान् पर्वतान् च स्थापयेत्। तत्र सहस्रद्रोणै: धान्येन पर्वतः श्रेष्ठो भवति, पञ्चशतद्रोणैर्मध्यमः, त्रिशतद्रोणैः कनिष्ठः इति निश्चितम्। महेन्द्रमेरुं महाशाल्येन निर्माय, मध्ये त्रिभिः सुवर्णवृक्षैः शोभितं कुर्यात्। तस्य शिखरे वस्त्रं स्थापयेत्, पुनश्च द्विजश्रेष्ठैः प्रतिष्ठापनीयं। चतु: शृङ्गाणि रजतानि भवन्ति, अधस्तलानि अपि रजतसम्भूतानि। पूर्वे मुक्ताफलहीरकाभिः शोभितं कुर्यात्, दक्षिणे पद्मरागमणिभिः विभूषितम्। पश्चिमे पीतमणिभिः नीलमणिभिश्च, उत्तरदिशि वैदूर्यहेम्ना च शोभितम्। सर्वतोऽपि चन्दनखण्डैः, प्रवालैः, लतानां समूहैः, मुक्ताफलैः च समन्तात् परितः कुर्यात्। तत्र ब्रह्माणं, विष्णुं, भगवन्तं शंकरं, सवितारं च सुवर्णमयैः रूपैः स्थापयेत्। गुहां च ईक्षुशकटैः परिवेष्ट्य, तत्र घृतस्रोतांसि जलस्रोतांसि च सर्वदिशि प्रवाहितानि स्यु:। पूर्वदिशि श्वेतवस्त्राणि मेघसदृशानि, दक्षिणे पीतानि, पश्चिमे चित्रवस्त्राणि, उत्तरदिशि रक्तवस्त्राणि घनसदृशानि च स्थापनीयानि। अष्टौ लोकपालान्, इन्द्रादीन् रजतसम्भूतान्, क्रमशः स्थापयेत्। सर्वतो वनानि, माल्यगन्धानि च रमणीयानि यथायोग्यम् स्थापनीयानि। ऊर्ध्वे पञ्चवर्णच्छत्रं, अव्ययपुष्पैः श्वेताभरणैश्च शोभितम्। एवं दिव्यश्च मेरुः पर्वतः, तदुपगतान् उपपर्वतान् च यथाक्रमं स्थापयेत्। चतुर्थभागे चतुर्दिशं पुष्पगन्धान् च बहुलान् व्यवस्थापयेत्। पूर्वे मन्दरं पर्वतं सुवर्णतेजसा दीप्तं, फलैः बहुभिः शोभितम्। दक्षिणे गन्धमादनं, गोधूमबम्बूकनिर्मितं, सुवर्णपात्रेण, घृतपूर्णेन पात्रेण, वस्त्रेण, रजतवनैः च शोभितम्। पश्चिमे तिलाचलः, सुगन्धिपुष्पैः, सुवर्णाश्वत्थैः, सुवर्णहंसैः च शोभितः। रजतपुष्पवनेन, वस्त्रेण, पुरतः दधिसरः शीतजलेन च संयुतः। उत्तरदिशि महापर्वतः, मसूरवस्त्रनिर्मितः, पुष्पैः विभूषितः, सुवर्णवटवृक्षशिखरेण, सुवर्णपताकया च शोभितः। मधुवनेन, पुण्यतोयेन, रजतसम्भूतया छत्रिकया च युक्तः। तत्र चतुर्भिः वेदपुराणविदुषां, शीलसम्पन्नानां ब्राह्मणानां होमः कार्यः। पूर्वदिशि हस्तं विधाय, तिलयवघृतदर्भकाष्ठैः अग्निकुण्डं स्थाप्य, रात्रौ गीतपाठेन जागरणं कुर्यात्। तत्र पर्वतशिखराणां आवाहनं प्रवक्ष्यामि। "अमृतपर्वत! सर्वदेवतासंनिधान! गृहद्विषत्सर्वविघ्नं शीघ्रं नाशय; अभयं कुरु, परमशान्तिं स्थापय, परया भक्त्या त्वं पूजितो मया। त्वमेव भगवन् ब्रह्मा, विष्णुः, सूर्यः, साक्षात् कारणं च कारणातीतं; तस्मात् मां पालय। लोकपालनिवासः विश्वरूपः, रुद्रादित्यवसूनां स्थानं; तस्मात् शान्तिं देहि। तव शीर्षे अमृतानां स्त्रीणां च कदापि शून्यता नास्ति; तस्मात् दुःखसंसारसागरात् मां उद्धर।" एवं मेरुं पूज्य, मन्दरं च पूजयेत्। "त्वं मन्दर, चित्ररथेन भद्राश्वेन च विभासि। त्वं मन्दर दीप्तिमान्, शीघ्रं तुष्टिं कुरु। गन्धमादन! जम्बूद्वीपशिरोमणिना भूषितः। गन्धर्वसमूहतेजसा युक्तः; अतः मम कीर्तिः स्थिरा भवतु। केतुमाल! वैभ्रज्यवनसम्पन्न; सुवर्णशिलाभिः विभूषितः; अतः मम सम्पद् अचला भवतु। सुपार्श्व! उत्तरकुरुसवित्रवनैः सदा अधिष्ठितः; सदा स्वामित्वेन युक्तः; अतः मम श्रीर्न कदापि क्षीयताम्।" एवं सर्वान् संबोध्य, पुनः शुद्धप्रभाते, स्नात्वा, मध्ये पर्वतानां श्रेष्ठं गुरवे दद्यात्। विष्कम्भपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः क्रमशः दद्यात्। चतुर्विंशतिः गावः दातव्याः, अथवा दश, शक्त्यनुसारं सप्ताष्ट वा, न शक्नुवन् पञ्च दद्यात्। एकां गौः, पिङ्गलां वा पयःप्रदां वा, गुरवे दद्यात्। एष नियमः सर्वेषां पर्वतानां निर्दिष्टः। सर्वेषु पर्वतेषु स्वमन्त्रेण होमः कार्यः। सदा उपवासः पालनीयः; न शक्नुवन् रात्रौ भोज्यं अनुमन्यते। अधुना सर्वपर्वतानां क्रमं, होममन्त्रांश्च, पर्वतदानस्य च फलानि श्रृणु। अन्नं ब्रह्मैव, अन्नं प्राण इति कीर्तितम्; अन्नात् भूतानि जायन्ते, अन्नेन जगत् प्रतिष्ठितम्। लक्ष्मीः अन्ने वर्तते, जनार्दनः अपि अन्नरूपः; अतः पर्वतान्नरूपेण रक्ष। यः कश्चिद् एष नियमेन धान्यपर्वतं ददाति, स देवलोकमेकशतमन्वन्तरपर्यन्तं पूज्यते। अप्सरसां गन्धर्वाणां समूहैः भूषितः, दिव्यरथे स्वर्गमुत्क्रान्ति प्राप्नोति। कर्मक्षये राजा भवति, अत्र न संशयः। अधुना श्रेष्ठं लवणपर्वतं कथयामि। यस्य दानेन शिवसायुज्यं प्राप्नोति पुरुषः, स श्रेष्ठो लवणपर्वतः षोडशद्रोणैः कार्यः। मध्यमः अर्धेन, चतुर्द्रोणैः कनिष्ठः। निर्धनः यथाशक्ति एकद्रोणाधिकं कुर्यात्। विष्कम्भपर्वतान् पृथग् चतुर्थांशेन स्थापयेत्। यथापूर्वं ब्रह्मादिभिः क्रियाविधिः कार्यः। तथैव सर्वेषां लोकपालानां सुवर्णमन्दिरं, सरांसि, वनस्पतीन् च स्थापयेत्। अत्रापि जागरणं कुर्यात्। अधुना दानमन्त्रं शृणु—"यथा रसेण जलं लवणेन च संयुक्तम्" इति। एवं पावनं पर्वतानां निर्माणं, पूजनं, दानं च विधिवत् कर्तव्यमिति पुराणे निर्दिष्टम्।