स्वर्णवृक्षैः सह देवताभिश्च, यथानियमं तत्र काले सुवर्णकारः शूद्रः तद्विधानं कार्यं सम्यक् अकरोत्। सः लीलावत्याः गृहे दासः, भक्तिपरायणः सन्, सुवर्णपुष्पयुक्तान् सुवर्णवृक्षान् कौशलात् निर्मितवान्, हे राजन्। ते वृक्षाः अतीव सुरूपाः सुसंपादिताश्च आसन्; धर्ममेतदिति ज्ञात्वा सः किञ्चन द्रव्यं न स्वीकृतवान्। तान् सुवर्णवृक्षान् तव भार्यया समर्पितान्, लीलावत्याः गृहे च सेवा अपि कृता, हे राजन्। तयोः उभयोः, विना कपटं, द्विजातिभ्यः सेवा चान्ये च पुण्यकर्माणि कृतानि; लीलावती च, यद्यपि गणिका आसीत्, कालेन, हे निष्पाप, सर्वपापविनिर्मुक्ता शिवसदनं प्राप्तवती। सः सुवर्णकारः च, यद्यपि दरिद्रः, परमधार्मिकः आसीत्। सः गणिकायाः किञ्चन द्रव्यं न स्वीकृतवान्; अधुना, हे प्रभो, सः सप्तद्वीपाधिपः जातः, दशसहस्रसूर्यसमप्रभः। येन सुवर्णवृक्षाः सम्यक् अर्पिताः—सा तव भार्या भानुमती एव सा नारी आसीत्। अतः, पुरुषेषु त्वं अजितः, आरोग्यसम्पन्नः, श्रीसम्पदायुक्तश्च; तस्मात् त्वम् अपि, हे राजन्, नियमेन धान्यशैलादीन् अर्पयेत्। पुलस्त्यः उवाच—सः नियमेन धान्यशैलादीन् अर्प्य, स्मरारेर् लोकं गतवान्, देवैः पूजितः। यः एतान् अनीयान् पश्यति, अत्र जनैः अर्पितं स्पृशति, वा भक्त्या शृणोति, वा तत्र मनः ददाति—even पापरहितः अपि—सः स्वर्गं गच्छति। एतान् श्लोकान् ये पठन्ति, ये संसारे भयहरान्, श्रेष्ठपर्वतैः स्तुतान्, तेषां दुःस्वप्ननाशः स्यात्; तर्हि यः शान्तचित्तः अत्र सर्वश्रेष्ठान् पर्वतान् सम्यक् दत्तवान्, सः किम् न प्राप्नुयात्, हे नृपश्रेष्ठ? भीष्मः उवाच—इमां भूमिं, या समृद्धिं च अनित्यता च ददाति, कः संसृतिभयस्य अपि नाशकः, मानवस्य? पुलस्त्यः उवाच—त्वं भक्तिमान् अतः अहं व्रतम् वक्ष्यामि, देवदानवमानुषेषु गुह्यतमम्। शुभं विशोकद्वादशीव्रतं आश्वयुजमासे कर्तव्यम्; दशम्यां दिने, पण्डितः लघुभोजनं कृत्वा, संयमेन आचरेत्। उत्तरदिशं वा पूर्वदिशं मुखेन, दन्तधावनं कृत्वा, एकादश्यां उपवासः कर्तव्यः, सम्यक् केशवस्य पूजनं च। श्रीं सम्यक् पूज्य, परदिने भक्षयेत्; एवं नियमपालनं कृत्वा रात्रौ शयीत, प्रातः उत्तिष्ठेत्। सर्वौषधिभिः पञ्चगव्येन च स्नानं कृत्वा, शुद्धमाल्यवस्त्रधारी सन्, पुण्डरीकयुतैः श्रीं पूजयेत्। विशोकाय पादयोः नमः; वरदाय जानुयोः; श्रीशाय जानुनोः; जलशायिने ऊरुषु च। कन्दर्पाय गुप्तयोः, माधवाय कट्यां; दामोदराय उदरे, विपुलाय पार्श्वयोः। पद्मनाभाय नाभौ, मन्मथाय हृदि; श्रीधराय वक्षसि, मधुभिदे हस्तयोः नमः। वैकुण्ठाय कण्ठे, पद्ममुखाय मुखे; अशोकनिधये नासायाम्, वासुदेवाय नेत्रयोः। वामनाय ललाटे, हरये भ्रुवोः; माधवाय केशेषु, विश्वरूपिणे शिरसि। सर्वव्यापिने आत्मने शिरसि नमः; एवं सम्पूज्य, धूपपुष्पगन्धैः गोविन्दं पूजयेत्। ततः मण्डलं कृत्वा, एकरत्निप्रमाणं, सर्वतः समचतुरस्रं, जलपरिवेष्टितं, मृद्भूमौ वेदिकां निर्मायेत्। सा वेदिका सुश्लक्ष्णा रम्या च, त्रिभिः त्रीणि अङ्गुलोन्नतानि तटानि, द्व्यङ्गुलविस्तीर्णानि च; नदीबालुकया, सूर्याभिमुखीं लक्ष्मीमावाहित्य स्थापयेत्। वेदिकायां, सूर्यस्य मध्ये लक्ष्मीं स्थाप्य, प्राज्ञः पूजयेत्—"नमः देव्यै, नमः शान्त्यै, नमः लक्ष्म्यै, नमः श्रीये।" "नमस्तुष्ट्यै, नमः पुष्ट्यै, नमः सृष्ट्यै, नमः दृष्ट्यै, पुनः पुनः नमः; त्वं विशोके दुःखनाशिनि वरदायिनि, दुःखक्षयं कुरु।" "समृद्ध्यै विशोकत्वं, सर्वसिद्ध्यै विशोकत्वं च स्यात्।" ततः शुक्लवस्त्रैः सूर्यं संवेष्ट्य, फलेन पूजयेत्। नानाविधान्नैः, सुवर्णपद्मेन, रजतपात्रेषु च, जलं कुसैः सह स्थापयेत्। ततः अखिलरात्रं नृत्यगीताद्युपवेशनं कुर्यात्; त्रिरात्रे गते, प्रबुद्धः स्यात्। ब्राह्मणान् स्त्रीभिः सह उपगम्य, पूजयेत्; शक्त्या स्त्रीभ्यः वस्त्रमाल्यगन्धान् दद्यात्, अथवा एका अपि। शयितान् पूजयेत्—"नमः शयानाय जलशायिने" इति। गीतवाद्यैः रात्रौ जागरणं कुर्यात्। प्रातः स्नात्वा, दम्पत्योः पूजनं कुर्यात्; शक्त्या तौ भोजयेत्, कृपणता वर्जयेत्। भक्त्या पुराणश्रवणेन दिनं यापयेत्; एवं मासे मासे सर्वं आचर्येत्। व्रतसमाप्तौ, गुडपिण्डयुक्तं शय्यां, गोश्च, शय्यापीठं, उत्तमच्छदनं च दद्यात्। "यथा, हे राजन्, त्वां लक्ष्मीः कदापि न जहाति, तथा ममापि सौन्दर्यं, आरोग्यं, विशोकता च सदा स्यात्।" "यथा लक्ष्मीः न कदापि देवविना अन्यत्र जायते, तथाऽपि मम विशोकता, केशवे च अचला भक्तिर्भवेत्।" एतेन मन्त्रेण, गुडपिण्डयुक्तां शय्यां, गोरहितां, लक्ष्मीप्रयुक्तां, सूर्यसहितां च, कामयमानः सम्पदं दद्यात्। नीलोत्पलैः, करवीरैः, नवकुङ्कुमैः, केतकैः, सिन्धुवारैः, मल्लिकापाटलैः च पूजनं कुर्यात्।