स एव वैश्वर्यरपदं प्राप्नोति, एष शिखिव्रतमिति कथ्यते। तत्रोपरि द्वौ सुवर्णपालौ, तत्र हयानुपूर्व्युक्तः रथः दृश्यते। ततो निराहारः सन् दानं दद्यात्, स शतयुगपर्यन्तं दिवि वसति। अन्ते च स राजा राज्ञां भवति, एतदश्वव्रतमिति प्रसिद्धम्। एवं सुवर्णमयं हस्तिहययुक्तं रथं दद्यात्, स सत्यमये लोके सहस्रयुगं निवसति, हे पृथिवीपते। पुनः स भूमौ जन्म लभते, एतत्करिव्रतमिति कथ्यते। दशमे दिवसेैकवारं भुक्त्वा, समाप्तौ दश गवां दानं कुर्यात्। सुवर्णदीपं दद्यात्, स विश्वेश्वरः भवति; एष विश्वव्रतमिति, महापापविनाशनम्। यः कश्चित् पुष्करे कार्तिके मासि एकविंशतिलक्षणयुक्तां कन्यां ददाति, स ब्रह्मलोकं गच्छति। कन्यादानात् श्रेष्ठं दानं नास्ति क्वापि, विशेषतः पुष्करे, विशिष्टतः कार्तिके। तद् ब्राह्मणाय विधिवत् दातव्यम्; अन्यथा तयोर्लोकाः विनश्येयुः। तिलमृद्गजं रत्नविभूषितं कृत्वा, तं ब्राह्मणाय आप्सु स्थित्वा दद्यात्। ये एवं कुर्वन्ति, तेषां लोकाः प्रलयेऽपि न नश्यन्ति। यः शुभं षष्ठीव्रतं पठति वा शृणोति वा, शतमन्वन्तरपर्यन्तं, स गन्धर्वाधिपत्यं प्राप्नोति। हे भारत, एतत् पुण्यं षष्ठीव्रतं तवोक्तम्, सार्वभौमं, फलदायकम्; यदि श्रोतुमिच्छसि, राजेन्द्र, द्विजातीनां कर्तव्यं शृणु। शौचं च मनःशौचं च स्नानं विना न स्यात्; तस्मात् मनःशुद्धये स्नानं प्रारम्भे विधीयते। उदकं हृतं वा अहृतं वा, तेन स्नानं कुर्यात्; विद्वान् मूलमन्त्रेण तीर्थं स्थापयेत्। मूलमन्त्रः—“नमो नारायणाय”—इति निर्दिष्टः। कुशग्रहणं कृत्वा, सम्यगाचमनं कुर्यात्, सावधानः शुचिः च। चतुर्भुजप्रमाणं चतुरश्रं क्षेत्रं विनियोज्य, गङ्गां मन्त्रेणाह्वयेत्। “त्वं विष्णोः पादसम्भूता वैष्णवी विष्णुदेवता, पातकात् रक्ष मां जन्ममृत्युपर्यन्तम्।” त्रिंशद् कोट्यधिकानि तीर्थानि, इति वायुः; स्वर्गे, पृथिव्यां, व्योम्नि च, तानि तव, हे जाह्नवि। देवेषु तव नामानि—नन्दिनी, नलिनी, दक्ष, पृथ्वी, सुभगा, विश्वकाया, शिवासिता। विद्याधरी, सदा प्रसन्ना, लोकप्रसादिनी, क्षेमा, जाह्नवी, शान्ता, शान्तिप्रदायिनी। एतानि पुण्यानि नामानि स्नाने पठेत्; तदा त्रिपथगा गङ्गा तत्रैव सन्निहिता भवति। सप्तवारं अञ्जलिपुटेन पठित्वा, शिरसि वारंवारं जलं क्षिपेत्—त्रिः, चतुर्वारं, पञ्चवारं, सप्तवारं वा। पृथिव्या स्नानं विधानतः कुर्यात्, मन्त्रं च पठेत्—“अश्वगा रथगा विष्णोर्गा वसुधे नमोऽस्तु ते।” “पृथिवि, मम पापं हर; यत् किञ्चिद् दुष्कृतं मया। त्वं वराहेण शतेन बाहूनां कृष्टा, कृष्णेन।” “सर्वलोकसम्भवे पुण्ये, नमस्ते।” एवमुक्त्वा स्नानान्ते आचमनं कुर्यात्। उत्तिष्ठ्य, शुद्धवस्त्रं धारयेत्; ततः त्रैलोक्यपोषणार्थं तर्पणं कुर्यात्। प्रथमं ब्रह्माणं तर्पयेत्, ततः विष्णुं, रुद्रं, प्रजापतीन्, देवान्, यक्षान्, नागान्, गन्धर्वाप्सरसां गणं च। ततश्चोरगान्, सुपर्णान्, वृक्षान्, जम्भकादीन्, विद्याधरान्, मेघवासिनः, व्योमचारींश्च। ये च अनाश्रिताः, पापकर्मरताश्च—एतेषां तृप्त्यर्थं जलं मया दत्तम्। उपवीतं कृत्वा, ततो निवीतं, श्रद्धया मनुष्यांश्च, ऋषिपुत्रांश्च, अनृषींश्च तर्पयेत्। सनकः, सनन्दः, तृतीयः सनातनः, कपिलः, आसुरी, वोढु, पञ्चशिखश्च। एते सर्वे, मम दत्तेन जलेन, सदा तृप्ताः स्यु:। मरीचिः, अत्रिः, अङ्गिराः, पुलस्त्यः, पुलहः, क्रतुः, प्रचेताः, वसिष्ठः, भृगुः, नारदश्च; सर्वे दिव्यर्षयः, ब्रह्मर्षयः, शुद्धेन जलेन तृप्ताः स्यु:। ततः, अपसव्यं कृत्वा दक्षिणजानुं भूमौ स्थाप्य, अग्निष्वात्तान्, सौम्यान्, हविष्मत्, उष्मपाश्च तर्पयेत्। ये च समये प्रतिगृह्णन्ति, बर्हिषदः, घृतपायिनश्च; पितॄन् तिलचन्दनयुतजलेन भक्त्या तर्पयेत्। कुशग्रहणं कृत्वा, विधिवत्, स्वपितॄन् गोत्रनाम्ना, मातामहान् च तर्पयेत्। सम्यक् तृप्त्वा, मन्त्रं पठेत्—“ये बन्धवः, ये च पूर्वजन्मनि बन्धवः—” “ये मत्तः जलकामिनः, ते सर्वे तृप्तिमवाप्नुयुः।” ततः सम्यक् शौचं कृत्वा, पुरतः पद्मं रेखयेत्। सुमनसः, तिलं, रक्तचन्दनं च समर्प्य, आदित्यस्य नामानि पठित्वा अर्घ्यं दद्यात्। “विश्वमूर्तये नमः, विष्णुमूर्तये नमः; सर्वेभ्यो देवेभ्यः नमः—मां पालय, हे सूर्य।” “दिवाकराय नमः, प्रभाकराय नमः।