एकदा पुण्यश्लोकाः व्रतानां महिमानं शृणु। यः कश्चिद् एकं दिवसं केवलं पयः व्रतम् आचरति, सः परमं पदम् आप्नोति; एतत् शुभव्रतम् इति प्रसिद्धम्, तस्य पुनर्जन्म सुदुर्लभम्। यदि त्रीन् दिवसान् पयः व्रतम् आचर्य, ततो यथाशक्त्यन्नं पलं अधिकं तौलयित्वा सुवर्णमयम् इच्छावृक्षं दद्यात्। एतादृशं दत्वा, सः ब्रह्मपदं प्राप्नोति; एतत् उग्रव्रतम् इति कथ्यते। यः च मासमेकं उपोष्य, रम्यां गाम् विप्राय ददाति, सः विष्णोः लोकमाप्नोति; एतदपि उग्रव्रतम् इति स्मृतम्। द्वाविंशतिपलपरिमितां सुवर्णमयीं पृथिवीं दातव्यां, पयः व्रतं यः कश्चिद् एकदिवसं आचरति, सः रुद्रस्य लोके पूज्यते, तस्य ऐश्वर्यं सप्तशतिवर्षसहस्राणि स्थायि भवति। माघे वा चैत्रमासे यः गुडगां ददाति, तृतीयदिने गुडव्रतं कृत्वा गौरीलोके सम्मानं लभते। एष महाव्रतम्, परमसौख्यदायकम्। पक्षद्वयं उपोष्य, द्वे कपिलगावौ विप्राय दत्त्वा, सः ब्रह्मलोके देवासुरैः पूज्यते; कल्पान्ते सर्वेषां राजा भवति; एतत् तेजोव्रतम् इति प्रसिद्धम्। यः चतुर्षु ऋतुषु अग्निं विप्राय ददाति, अन्ते च सर्पिस्प्रसू गाम् ददाति, सः परं ब्रह्म प्राप्नोति; एष वैश्वानरव्रतम्, सर्वपापविनाशनम्। एकादश्यां निशि भुक्त्वा, चक्रम् अर्पयेत्; अन्ते सुवर्णचक्रं कृत्वा विष्णोः पदं प्राप्नोति; एष कृष्णव्रतम्, कल्पान्ते ऐश्वर्यदायकम्। पयसं भुक्त्वा, अन्ते द्वे गावौ विप्राय दद्यात्; लक्ष्म्याः लोके कल्पमेकं वसति; एष देवीव्रतम्। सप्तमे दिवसे निशि भुक्त्वा, अन्ते दुहित्र्यं गाम् दत्त्वा, सूर्यस्य लोके वसति; एष भानुव्रतम्। चतुर्थ्यां निशि भुक्त्वा, सुवर्णं द्वे च गावौ दत्त्वा, एष विनायकव्रतम्, शिवलोकफलप्रदम्। कार्तिक्यां होमसमाप्तौ, द्विजाय सुवर्णानि, द्वे च गावौ दत्त्वा, फलत्यागपूर्वकं, एष सौरव्रतम्, सूर्यलोकफलप्रदम्। द्वादश्यां द्वादशोपवासं कृत्वा, गोवस्त्रसुवर्णैः विप्रपूजनं कृत्वा, परमं पदं प्राप्नोति; एष विष्णुव्रतम्। चतुर्दश्यां निशि भुक्त्वा, अन्ते द्वे गावौ दत्त्वा, शिवस्य पदं प्राप्नोति; एष त्र्यम्बकव्रतम्। सप्तरात्रोपवासं कृत्वा, घृतकुम्भं द्विजाय दद्यात्; एतत् परमव्रतम्, ब्रह्मलोकफलप्रदम्। काश्यां गच्छित्वा, दुहित्र्यं गाम् दत्त्वा, इन्द्रस्य लोके कल्पमेकं वसति; एष मन्त्रव्रतम्। मुखतीर्थे वासं त्यक्त्वा, अन्ते गाम् दत्त्वा, वरुणलोकमाप्नोति; एष वरुणव्रतम्। चान्द्रायणं कृत्वा, सुवर्णचन्द्रं दत्त्वा, एष चन्द्रव्रतम्, चन्द्रलोकफलप्रदम्। ज्येष्ठे पञ्चतपः कृत्वा, सुवर्णगां दत्त्वा, अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा स्वर्गं याति; एष रुद्रव्रतम्। तृतीयदिने शिवमन्दिरे विहितक्रियामेकवारं कृत्वा, समापनान्ते गाम् दत्त्वा, भवानीव्रतम् आप्नोति। माघे रात्रौ स्नानवस्त्रं धारयित्वा, सप्तमे दिने गाम् दत्त्वा, दिवसं एकं इह स्थित्वा, राजा भवति; एष पवनव्रतम्। त्रिरात्रोपवासं कृत्वा, फाल्गुने रम्यगृहं दद्यात्; सः सूर्यलोकमाप्नोति; एष धामव्रतम्। त्रिसन्ध्यायाम् उपास्य, पत्न्या सहितः अलङ्कृतया उपोष्य, दत्त्वा, मोक्षं प्राप्नोति; एष मोक्षव्रतम्। कृष्णपक्षे द्वितीया दिने लवणपात्रं दत्त्वा, समापनान्ते शिवमन्दिरे विप्राय गाम् दद्यात्। कांस्यं वस्त्रयुतं दत्त्वा, समापनान्ते गाम् दद्यात्, शिवमन्दिरं प्राप्नोति। कल्पान्ते स राजा राज्ञां भवति; एष सोमव्रतम्। प्रथमदिने एकवारं भुक्त्वा, समापनान्ते फलदायकम्। सः वैश्वानरपदं प्राप्नोति; एष शिखिव्रतम्। द्विपलाधिकं सुवर्णं, अश्वयुक्तं रथं दत्त्वा, उपोष्य, स्वर्गे शतकल्पं वसति; अन्ते राजा राज्ञां भवति; एष अश्वव्रतम्। एवमेव सुवर्णरथं गजयुक्तं दत्त्वा, सत्यलोके सहस्रकल्पं वसति; ततः पुनः पृथिव्यां जन्म लभते; एष करिव्रतम्। दशम्यां एकवारं भुक्त्वा, समापनान्ते दशगावः दद्यात्। सुवर्णदीपं दत्त्वा, विश्वेश्वरः भवति; एष विश्वव्रतम्, महापापनाशनम्। कार्तिके पुष्करे एकविंशतिलक्षणयुक्तां कन्यां विवाहाय दत्त्वा, ब्रह्मलोकं याति। कन्यादानात् श्रेष्ठं दानं नास्ति; विशेषतः पुष्करे, विशेषतः कार्तिके। विधिवत् विप्राय कन्यादानं कर्तव्यम्; अन्यथा लोकनाशः स्यात्। तिलमयस्य गजस्य रत्नविभूषितस्य निर्माणं कृत्वा, जलस्थः विप्राय दद्यात्। तेषां लोकाः कदापि विनश्यन्ति न, अपि प्रलयेऽपि। यः कश्चित् एतत् उत्तमं षष्ठीव्रतं पठति वा शृणोति वा, सः शतमन्वन्तरपर्यन्तं गन्धर्वाणां ईश्वरः भवति। एतेषां व्रतानां महिमा एवं प्रवर्तते, यः श्रद्धया आचरति सः परमं पदं प्राप्नोति।