नगरं सर्वं भ्रमित्वा तेषां कमलानां मूल्याय विक्रयं कर्तुम् उद्युक्तौ तौ dampatī न कञ्चन क्रेतारं लब्धवन्तौ। तयोः तदा महान् क्षुधा क्लेशः अभवत्, श्रान्तौ च निराशौ तिष्ठतः। पश्चात्, तौ स्वपत्नीसमेतः गृहस्य प्राङ्गणे उपाविशताम्। रात्रौ तत्र शुभध्वनिं श्रुतवन्तौ। तयोः पत्न्या सहितौ तौ तस्मिन्नेव स्थले ययातुः यत्र स शुभध्वनिः आसीत्। तत्र मण्डलमध्यभागे विष्णोः प्रतिमां दृष्टवन्तौ। तस्मिन्नेकस्मिन् स्थले अङ्गवती नाम वेश्या द्वादशीव्रतम् आचरन्ती दृष्टा। सा माघमासस्य द्वादश्यां व्रतं समाप्त्य लवणाचलम् अगच्छत्। सा स्वगुरवे शय्यां शोभनैः उपस्करैः सहितां समर्पयामास। हृषीकेशं सुवर्णेन भूषयित्वा, सा महतीं भक्तिं प्रकटयामास। तयोः dampatyoḥ दृष्ट्वा, तौ चिन्तयामासतु:—"किम् एतेषां कमलानां प्रयोजनम्? श्रेयः स्यात् यः विष्णुः अलङ्क्रियते।" एवं तयोः हृदि भक्तिः उदपद्यत, हे राजन्। तयोः भक्त्या लवणाचले केशवस्य पूजनं कृतम्। सर्वत्र शय्या पुष्पराशिभिः पूजिता। तदा अङ्गवती ताभ्यां तुष्टा भूत्वा त्रिशतं धान्यप्रमाणं दत्तवती। तदनन्तरं, त्रीणि सुवर्णपात्राणि सम्यक् शुद्धानि ताभ्यां दातव्यानि आज्ञापितानि। किन्तु तौ dampatī महाव्रताश्रयात् तानि न स्वीकृतवन्तौ। पुनः अनङ्गवत्या चतुर्विधं भोजनं ताभ्यां समर्पितम्, सा चोवाच—"भोजनं क्रियताम्," इति। किन्तु तौ अपि तद् अङ्गीकृतवन्तौ न, उक्तवन्तौ च—"श्वः भक्ष्यामः, हे सुन्दरमुखि। अद्य त्वया सह शुभदायिन्या उपवासः क्रियताम्।" पुनः तौ उचतु:—"जन्मतः, हे देवि, वयं द्वौ पापिष्ठौ, व्रते स्थिरौ अपि। तव सङ्गेन, अल्पमपि पुण्यं तव गृहे न अवशिष्येत।" एवं सा कारणेन तौ तां रजनीम् अजात। प्रभाते सा ताभ्यां शय्यां लवणेन च पर्वतमिव भोजनं दत्तवती। ग्रामः एकः गुरवे भक्त्या दत्तः, द्वादश ग्रामान् ब्राह्मणेभ्यः, गौः सुवर्णवस्त्राभरणैः भूषिता अपि च। भोजनं मित्रैः, सखिभिः, दरिद्रैः, अन्धैः, दीनैः च सह विभक्तम्। तौ लोभिनौ dampatī सत्कार्य समाप्य विसर्जितौ। सः व्याधः स्वपत्नीसमेतः, हे नरपते, केशवस्य पुष्पराशिपूजनात् त्वमेव अभवत्। तव सर्वाणि पापानि पुष्करमन्दिरे पूजनात् विनष्टानि, सत्यबलात्, अलोभतपसः च। लोकनाथः चतुराननः तुष्टः सन्, तव इच्छानुसारं यानं दत्तवान्। अतः त्वं पुष्करे शरणं गच्छ। एकं कल्पपर्यन्तं स्थैर्यम् आप्नोति, द्वादशीव्रतं समृद्ध्या च आचरन्, हे राजन्, सः निश्चितं मोक्षं प्राप्स्यति। इति उक्त्वा सः मुनिः तत्रैव अन्तर्धानमगात्। राजा च तदुपदेशात् पुनः पुष्पवाहनपूजनं अकरोत्। एवं आचरन्, व्रतं न कदापि भङ्गं यास्यति। यथाशक्ति द्वादश द्वादश्यः कालेन कालेन आचर्याः। यथाशक्ति देवतानां ब्राह्मणानां च दानं कार्यम्, हे राजन्। श्रेयसी स्थिति गौः दातव्या, मध्ये भूमिः, न्यूनतरे सुवर्णम्। न्यूनतमे सुवर्णं दातव्यम्—एषः सम्यग्दानविधिः। प्रथमं ब्रह्मणोऽर्थम्, द्वितीयं विष्णोः। तृतीयं रुद्रस्य। एतेषु त्रिषु त्रयः देवाः प्रतिष्ठिताः। एवं यः श्रद्धया पठति वा शृणोति, सः पापानि नाशयति। सः ज्ञानं लभते, देवलोकं च वर्षाणि तावत् वसति, यावत् रोमाणि शरीरे। अधुना व्रतानां व्रतं श्रेष्ठं कथयिष्यामि। एतत् स्वयं रुद्रेण महापापनाशनं उक्तम्। संवत्सरं रात्रौ उपोष्य व्रतम् आचरन्, गृहस्थः गोदानस्य अर्धं पुण्यं लभते। सुवर्णचक्रं त्रिशूलं च वस्त्रैः सह ब्राह्मणाय दातव्यम्। यः एतत् पुण्यकर्म करोति, सः शिवस्य लोके रमते। एतद्व्रतं महापापनाशनं, यः एकचित्तेन गौः वृषसमेता ददाति। तिलमयीं गौः यः ददाति, सः शिवस्य स्थानं प्राप्नोति। एषः रुद्रव्रतं, भयशोकविनाशनम्। यः संवत्सरान्ते नीलोत्पलं सुवर्णमयं शर्करापात्रेण वृषेण च ददाति, रात्रौ एकाहोपवासं कृत्वा, सः वैष्णवस्थानं प्राप्नोति। एतद् नीलव्रतं। आषाढारम्भे चतुर्मासे तैलाभ्यङ्गं वर्जयेत्। यः पात्रीं ददाति, सः हरिस्थानं गच्छति। एषः हर्षव्रतं, जनानां हर्षदायकम्। यः वसन्ते दधि-दुग्ध-घृत-इक्षुं वर्जयित्वा उत्तमानि वस्त्राणि द्रवपात्रेण सह ददाति, द्वौ ब्राह्मणौ पूजयित्वा "गौरी मे प्रीयताम्" इति ब्रूयात्, एषः गौरीव्रतं, भवानीलोकप्रदायकम्। यः पुष्यस्यारम्भे त्रयोदश्यां रात्रौ उपोष्य, सुवर्णमयं दशाङ्गुलं अशोकवृक्षं शर्करया सह ब्राह्मणाय वस्त्रैः ददाति, "प्रद्युम्नः प्रीयताम्" इति, सः विष्णुपुरीं युगपर्यन्तं वसति, दुःखात् विमुक्तः भवति। एषः कामव्रतं, सदा दुःखनाशनम्। आषाढाद्यव्रते फलं वर्जयित्वा, चतुर्मासव्रतं समाप्त्वा, सः सर्पिषा गुडेन च पूर्णां घटिकां दद्यात्; कार्तिके पुनः सुवर्णं ब्राह्मणाय दद्यात्। सः रुद्रलोकं प्राप्नोति, एषः शिवव्रतं। हेमन्तशिशिरयोः पुष्पं वर्जयित्वा, फाल्गुने त्रीणि पुष्पाणि यथाशक्ति सुवर्णं च, सन्ध्ययोः शिवकेशवौ प्रीयेताम्। इति एषा कथा, हे राजन्, धर्म्यं जीवनं विशुद्धव्रतस्य च महिमा, यः पापविनाशनः, पुण्यवर्धनः च।