एतत् सर्वं ध्यातव्यं, यथा सुवर्णं लोहेषु, तथा। यः सर्वभूतहितं अधीत्य, अमृतत्वं प्राप्नोति, राजन्। एवं धर्मसारं शुनःशखाय उक्त्वा, सर्वे तेन सह सरसि तटे स्थितवन्तः। तं सरः विशालं, पद्मैः शतदलैः च आवृतं दृष्ट्वा, ते तत्र अवतीर्य, पद्मनालान् समूहेन संग्रह्य। तान् समूहान् सरसि तटे स्थाप्य, शुभं जलकर्म अकुर्वन्। ततः, जलात् निर्गत्य, सर्वे समागत्य, पद्ममूलानि नष्टानि दृष्ट्वा, इदं वचनम् ऊचुः— ऋषयः ऊचुः: केन, अस्माकं मध्ये, यः क्षुधया पीडितः, पापकर्मणा च अभिभूतः, पद्ममूलानि खाद्येच्छया क्रूरं हृतानि? ततो, एकमेकं संशय्य, द्विजश्रेष्ठाः परस्परं पृष्टवन्तः। सर्वे शपथं कर्तुं निश्चितवन्तः, राजन्। कश्यपः ऊचुः: यः पद्ममूलानि हृतवान्, स सर्वत्र सर्वं नष्टं प्राप्नुयात्, विश्वासघातं कुर्यात्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स मिथ्याशाक्षी भवेत्, धर्मं कपटेन आचरन्, नृपसेवां कुर्यात्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स मधुमांसं भक्षेत्, सदा मिथ्यावदन्, विषयेषु रमेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स कन्यां विक्रयणं दद्यात्। वसिष्ठः ऊचुः: स अनाचार्य मैथुनं कुर्यात्, दिवास्वप्नं च आचरन्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स अतिथित्वेन परस्परं अन्नं गृह्ण्यात्। ब्राह्मणः, नीचस्त्रीपतिः, एककूपग्रामे एकाकी वसेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स तस्य लोकं प्राप्नुयात्। भरद्वाजः ऊचुः: स सर्वेषु क्रूरः भवेत्, समृद्धौ गर्वितः। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स असूयकः, निन्दकः भवेत्। यः अन्यं निन्दति, स स्वयं निन्दितः भवेत्; यः अन्यं ताडयति, स स्वयं ताडितः भवेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स रसविक्रयी भवेत्। गौतमः ऊचुः: स अतिथिं प्राप्य, हीनं भोजनं दद्यात्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स शूद्रकृतं भोजनं सदा भक्षेत्। दानं दत्वा, स गर्वं कुर्यात्, परस्त्रीषु रमेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स प्रियं भोजनं एकाकी भक्षेत्। विश्वामित्रः ऊचुः: स सदा कामपरायणः भवेत्, दिवा मैथुनं कुर्यात्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स सदा पापी भवेत्, परनिन्दां कुर्यात्, परस्त्रीषु रमेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स निन्दापरायणः भवेत्, दुष्टचित्तः मातापितरौ अवमानयेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स मातरं परस्त्रीं इव पश्येत्, सदा परकृतं भोजनं भक्षेत्, परस्त्रीषु रमेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स वेदविक्रयी भवेत्। जमदग्निः ऊचुः: यः पद्ममूलानि हृतवान्, स जन्मजन्मनि परसेवकः भवेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स सर्वधर्महीनः भवेत्। शुनःशखः ऊचुः: यः पद्ममूलानि हृतवान्, स वेदान् विधिवत् अधीयीत्, स स्नातकः स्नेहेन अतिथिं पूजयेत्। यः पद्ममूलानि हृतवान्, स सदा सत्यम् वदेत्, विधिपूर्वकं अग्निहोत्रं कुर्यात्, यज्ञं सदा आचरन्। यः पद्मनालचौर्यं कुर्यात्, स ब्रह्मलोकं गच्छेत्। ऋषयः ऊचुः: द्विजैः कृतः अयं शपथः यथार्हः। तव, शुनःमित्र, सर्वेषां पद्मनालचौर्यं कृतम्। शुनःशखः ऊचुः: अहं, द्विजाः, एतानि पद्मनालानि युष्माकं कृते गुहायाम् स्थापितवान्। धर्मश्रवणाय इच्छन्, मां अपि वासवम् विद्धि। ऋषयः, लोभशून्यत्वेन अक्षयदृष्ट्या, लोकान् जितवन्तः। दिव्ययानम् आरोह्य, देवस्थानं गच्छाम। ततः, महर्षयः, तत्त्वं विज्ञाय, पुरन्दरं उपगच्छन्। ते पुरन्दरं वाचस्पतिं इदं वचनम् ऊचुः: यः इह आगत्य, मध्यं पुष्करं मानवः प्रवेशयेत्—त्रिरात्रं उपवसन्, स इच्छितं फलम् प्राप्नुयात्। द्वादशवर्षव्रतम् वनवासिभिः स्मृतम्। तत्र, स सम्पूर्णं व्रतफलम् अवाप्नोति, न संशयः। स नापदं पतति, मित्रैः सह प्रमुदितः भवति। विरिंचिस्थानं प्राप्य, ब्रह्मणः एकदिनं तिष्ठति। पुलस्त्यः ऊचुः: ततः, इन्द्रेण सह, ते हर्षेण स्वर्गं गच्छन्। एवं, बहु लोभैः आकर्ष्यमाणाः अपि, लोभं न गृहीत्वा, स्वर्गं प्राप्तवन्तः। यः ऋषीणां पुण्यकथां प्रतिदिनं शृणोति, स सर्वपापविमुक्तः, स्वर्गलोके पूज्यः भवति। भीष्मः ऊचुः: एषा कथा अद्भुतम् रम्यं च, पापनाशिनी। यथार्थं विस्तरेण कथय, यथा तत्त्वतः पृच्छामि। मध्यक्षेत्रस्य महिमा ऋषिभिः स्तुता। अन्नफलं, संयमस्य महिमा च उक्ता। यत्र विष्णुः पदं न्यस्य, महर्षे, कनिष्ठस्य उत्पत्तिः च—तत्त्वतः कथय। पुलस्त्यः ऊचुः: प्राचीनस्य रथंतरकल्पस्य काले, पुष्पवाहनः नाम राजा आसीत्, लोकप्रसिद्धः, सूर्यसदृशः। स तपसा चतुर्मुखं तुष्ट्वा, सुवर्णपद्मं प्राप्तवान्, यत्रेच्छया गन्तुं समर्थम्। स सदा सप्तद्वीपेषु, जगति च, यथेच्छं विचरन्। कल्पारम्भे पुष्करवासिभिः द्वीपः सहभाजितः। लोकैः पूजितः स पुष्करद्वीपः अभवत्। ब्रह्मणा तस्मै पद्मरूपं यानं दत्तम्। तस्मात्, देवासुरैः स पुष्पवाहनः इति अभिहितः। त्रिषु लोकेषु, ब्रह्मपद्मस्थस्य राज्ञः तुल्यः नास्ति।