भगवतः ब्रह्मणः प्राचीना गूढा च शिक्षेदं श्रुत्वा, मुनयः शृण्वन्ति—योऽयं लोके न निमज्जति, स एव श्रेष्ठः साधूनाम्। धर्मस्यायं नियमः सम्यगुक्तः मया भवता, यज्ञकारिणां स्वर्गाः अन्ये, तपस्विनां च अन्ये लोकाः सन्ति। दमवतां च अन्ये लोकाः, ते च मह्यं मान्याः; क्षान्तिनिष्ठानां तु केवलं दोष एक एव—द्वितीयः न जायते। यदि कश्चित् क्षान्तिं दुर्बलतां मन्यते, स दोषः न गण्यः; क्षान्तिरेव हि पण्डितानां बलम्। शमविद् यः, स यज्ञदानाभ्यः श्रेष्ठः; क्रोधेन यद् उच्यते, दीयते, पूज्यते वा—तद् सर्वं तस्य नश्यति, यथा भग्नघटात् जलम्। यः प्रतिदिनं प्रातःकाले दमवर्णनं शुभमेतत् अध्येति, स धर्मनावं समारुह्य क्लेशान् सर्वान् तरति। यः सततं दमवर्णनं शुभमेतत् श्रावयति, स ब्रह्मलोकमवाप्य तत्र न पुनः पतति। शृणु धर्मस्य सारं, शृण्वन् स्थापय च दृढं मनसि—यत् स्वयम् अप्रियम्, तत् परेषां न कुर्यात्; अन्येषां दारान् मातरं मन्येत, अन्येषां वित्तं मृत्तिकाभूतम्। सर्वेषु भूतेषु आत्मानं पश्यन्—स एव पश्यति। देवार्थं पाच्यन्, परार्थं जीवन्—एतत् सर्वं मन्येत, यथा सुवर्णं धातुषु। सर्वभूतहितं पठित्वा, अमृतत्वं प्राप्नोति, राजन्। एवं धर्मस्य सारं शृण्वन् शुनःशाखाय उक्त्वा, सर्वे मुनयः तेन सह सरसः तटे उपाविशन्। तदा ते सरः विशालं, पद्मोत्पलवेष्टितं दृष्ट्वा, तत्र अवतीर्य पद्मनालानि सञ्चिन्वन्। तानि नालानि तीरे निधाय, जलकर्म शुभं चक्रुः; ततः जलात् निर्गत्य, एकत्र समागताः। तत् पद्ममूलानि अदृष्ट्वा, ऊचुः—"केन स्वल्पभोजनकाङ्क्षिणा, पापकर्मणा, अस्माकं मध्ये पद्ममूलानि हृतानि?" परस्परं शङ्कया, द्विजश्रेष्ठाः परस्परं पृच्छन्तः, सर्वे शपथं कर्तुं निश्चितवन्तः। कश्यपः अवदत्—"यः पद्ममूलानि चोरयति, स सर्वत्र सर्वं नश्यतु, विश्वासघातं कुर्यात्। स साक्ष्ये मिथ्यावादी भवतु, धर्माचार्यः मिथ्याचारी च राजसेवकः। स मदुमांसभोजी स्यात्, सदा अनृतवादी, विषये लोलुपः। कन्यां विक्रीय दद्यात्, यः पद्ममूलानि चोरयति।" वसिष्ठः अवदत्—"स धर्मविरुद्धं मैथुनं कुर्यात्, दिवास्वप्नप्रसक्तः स्यात्। अतिथेः अन्नं गृह्णीयात्, शूद्रपाकं सदा खादेत्, ग्रामे एककूपे एकाकी ब्राह्मणः पतितस्त्रीपति भवेत्।" भरद्वाजः अवदत्—"सर्वेषु क्रूरः, समृद्धौ गर्वी, असूयकः, परनिन्दकः, अन्यं ताडयन् ताड्येत, रसविक्रयी भवेत्।" गौतमः अवदत्—"अतिथिं प्राप्य, हीनं भोजनं दद्यात्, शूद्रपाकं सदा खादेत्, दाने गर्वी, परदाररति च।" विश्वामित्रः अवदत्—"स कामनिष्ठः, दिवा मैथुनरतः, पापात्मा, परनिन्दकः, परदाररति च।" जमदग्निः अवदत्—"स परदासः भूयात्, धर्महीनः स्यात्।" शुनःशाखः अवदत्—"स वेदाध्यायी, गार्हस्थ्ये अतिथिपूजकः, सत्यवादी, विधिना होमकर्ता, यजमानः च भवेत्।" सर्वे मुनयः ऊचुः—"यः पद्मनालानि चोरयति, स ब्रह्मलोकं गच्छेत्।" ततः सर्वे शपथं कृत्वा, ऊचुः—"त्वं, शुनःमित्र, अस्माकं कृते पद्मनालानि चोरितवन्।" शुनःशाखः अवदत्—"सत्यं द्विजाः, एतानि पद्मनालानि अहं गुह्यं न्यधासं, धर्मश्रवणार्थम्; मां वासवम् अपि विद्धि। भोः मुनिवर्याः, अलोभेन अक्षयदृष्ट्या यूयं लोकान् विजितवन्तः। स्वर्गयानं समारुह्य, वयं देवानां निवासं गच्छामः।" ते मुनयः, तद् विज्ञाय, पुरन्दरं समुपेत्य, वचः ऊचुः—"यः इह आगत्य, पुरुषः मध्ये पुष्करे प्रविशति, स त्रिरात्रं उपोष्य, इच्छितं फलम् आप्नोति। द्वादशवर्षव्रतम् अरण्यवासिभिः स्मृतम्। तस्य व्रतस्य पूर्णं फलम् अत्र एव लभते, न स दुःखं प्राप्नोति, सखिभिः सह रमते। विरिञ्चिस्थानं प्राप्य, ब्रह्मणः दिवसं तिष्ठति।" पुलस्त्यः अवदत्—"एवं ते सर्वे इन्द्रेण सह, हृष्टाः स्वर्गं जग्मुः।