राजा तान् मुनीन् दुःखार्तान् दृष्ट्वा दुःखविह्वलः समीपमुपेत्य सान्त्वनपूर्वकमिदम् उवाच— “ब्राह्मणानां दानग्रहणं शास्त्रसम्मतं निर्विघ्नं च; तस्मात्, भगवन् मुनिश्रेष्ठ, मत्तो दानं गृह्णीत। ग्रामान्, तण्डुलान्, यवान्, भोजनं, रत्नानि, सुवर्णं, गाः, दुग्धदायिन्यश्च सर्वं ददामि; मा कृथाः पिशितपाकं, द्विजोत्तमाः।” ततो मुनयः प्राहुः— “राजन्, दानग्रहणं भीषणं; मध्विवास्वादः विषसदृशः। किमर्थं त्वं अस्मान् मोहयसि, एतद्विदन्? दश हन्ता सारथिसमः; दश सारथीन् हत्वा ध्वजिनः; दश ध्वजिनः गणिकासमाः; दश गणिकाः राज्ञः तुल्याः।