तत्र तु ये पुरुषाः विषयेषु आसक्ताः, काम-लोभ-मद-मत्सर-क्रोध-मोहैः क्लिष्टचित्ताः, ते मोहिता जनाः न प्रविशन्ति। ये तु सममानाः पूजायामवमानयोः, द्वन्द्वातीताः, जितेन्द्रियाः, ध्यानयोगनिष्ठाश्च, ते एव पुष्करं यान्ति। विधिपूर्वकं तपोवनानि यत्र, तत्र नियमपरायणाः द्विजातयः, तेषां महान्ति लोकाः श्रीसम्पन्नानि भवन्ति। ये च न कदाचित् जीवद्भूतेषु कर्मणा, मनसा, वाचा वा हिंसां कुर्वन्ति, अतीव दयालवः, सदा प्रियं वदन्ति च— ये च नित्यं अग्निहोत्रपरायणाः, अतिथिपूजायाम् अनवरताः, स्वाध्यायनिरताः, स्नानपरायणाश्च, परदारान् मातरः, भगिन्यः, पुत्र्यः इव पश्यन्ति, कामरहिताश्च। ये च अपमानिताः अपि न क्रुद्धाः, न च प्रतिकारं कुर्वन्ति, दुःखसुखयोः समाः, महात्मानः, जितेन्द्रियाश्च—एते सर्वे, एकदा भूमिम् अनुसृत्य, ध्यानसमाधिना ब्रह्मणः शाश्वतम् लोकं पश्यन्ति। कदाचित् तत्र महती अनावृष्टिः अभवत्; सर्वे जनाः तत्र क्षुधया पीडिताः दुःखिताश्च। तदा तस्मिन् अन्नरहिते लोके, स्वजीवनस्य रक्षणकाम्यया, मृतबालकम् आदाय, विषमस्थितौ, पक्वाः। तान् मुनीन् दुःखितान् दृष्ट्वा, राजा दुःखवशात् समीपमागत्य, इदं वचनम् उवाच— राजा उवाच—ब्राह्मणानां दानग्रहणं विहितं निष्पापं च; अतः, हे मुनिश्रेष्ठाः, मत्तः दानं गृह्णीत। ग्रामान्, तण्डुलान्, यवान्, अन्नं, रत्नानि, सुवर्णं, गावः, दुग्धदायिन्यः च—एतत् सर्वं अहं ददामि; मांसपाकं मा कुरुत, द्विजश्रेष्ठाः। ऋषयः ऊचुः—राजन्, दानग्रहणं भयंकरम्; मधोः स्वादुः विषसमः। किमर्थं त्वं अस्मान् मोहयसि, इदं ज्ञात्वा? दश हन्ता सारथिसमः; दश सारथिभ्यः ध्वजिनी; दश ध्वजिन्यः गणिकासमाः; दश गणिकाः राज्ञः तुल्या।