ततः ब्रह्मणा प्रोक्तम्—“तस्य अस्थिभ्यः दृढं भीषणं वज्रं निर्मीयताम्, दिव्यं महास्त्रं, यशस्वि वज्रनाम, महारिपुविनाशनम्।” तेन वज्रेण शतक्रतुर्वृत्रं हन्तासि, इति सर्वं ब्रह्मणा निवेदितम्। तस्मात् सर्वमिदं यथोक्तं क्रियतामिति। एवं ब्रह्मणा समादिष्टाः देवाः, पितामहं प्रणम्य, शतक्रतुप्रमुखाः दधीचेश्वर्याश्रमं प्रति प्रस्थिताः। ते सरस्वत्याः पारं गताः, यत्र विविधवृक्षलतानिविष्टं तदाश्रमपदं, भ्रमरनिनादैः सामगायनरवैरिव निनादितम्। तत्र जीवजन्तवः, कोकिलजीवकस्वरैः समन्विताः, महिषवराहमृगशरभैः सहिताः, विचरन्ति स्म। कुत्रचित् गजयूथपाः, व्याघ्रभीतानपि, विशालशुण्डमुखाः, विचरन्ति स्म। सर्वतः पशुक्रीडारवैर्युतं सिंहव्याघ्रनिनादैः च नादितम्। गुहागिरिगह्वरनिहिताः मयूराः सुरम्यैः स्वरेण तानि काननानि पूरयन्ति स्म। ते देवाः, दिव्यसदृशं दधीचेश्वर्याश्रमं प्राप्य, दधीचिं सूर्यसङ्काशं ददृशुः। स तेजसा दीप्तमान्, चतुर्भुजः लक्ष्मीवद् बभौ। देवाः तस्य पादौ प्रणम्य, ब्रह्मणा निर्दिष्टं वरं याचितवन्तः। तदा दधीचिः प्रसन्नचित्तः तान् उवाच—“अद्य अहं, हे देवाः, युष्माकं हितं करिष्यामि, अथवा स्वदेहं त्यक्ष्यामि।” एवमुक्त्वा स उत्तमपुरुषः तत्रैव प्राणान् त्यक्तवान्। ततः देवाः, इन्द्रसहिताः, तस्य अस्थीनि स्वकार्यसिद्धये जगृहुः। ते हृष्टरूपाः देवाः विजयाय त्वष्टारमुपगम्य यथाविधि प्रार्थयन्ति स्म। त्वष्टा तेषां वचः श्रुत्वा प्रमुदितः, महद् भीषणं वज्रं निर्माय, हर्षितः इन्द्राय दत्तवान्—“एष वज्रः, देव, अद्य तेन घोरं शत्रुं नाशय।” “शत्रुं च तस्य सैन्यं च हत्वा, स्वर्गे सुखेन राज्यं कुरु, हे इन्द्र।” इति त्वष्ट्रा उक्तः, पुरन्दरः स आदरात् वज्रं प्रतिगृह्य, प्रमुदितः अभवत्। वज्रधारी स इन्द्रः, देवैः पूजितः, वज्रायुधः, वृत्रस्य समीपं गतः, यः स्वर्गमपि पृथिवीं च रोधयन् स्थितः। तं सर्वतः महाकायैः शस्त्रपाणिभिः शृङ्गवत्पर्वतसन्निभैः कालकेयैः रक्षितम्। तत्र देवासुरयोः महान् संग्रामः समुत्पन्नः, यः क्षणमिव लोकान् भयाकुलं चकार। शस्त्रैः प्रहरमाणैः, वीरभुजोत्क्षिप्तैः, शब्दो महान् अभवत्, पतिताङ्गैः भूमिः समाच्छन्ना बभूव। गगनाद् भूमिं पतन्ति शिरांसि, तैः भूमिः तालवृक्षैः इव आच्छादिता। कालकेयाः सुवर्णकवचधारिणः, लोहदण्डायुधाः, वनाग्निना दग्धवृक्षवत् देवांश्च अभ्यधावन्। तेषां संयुक्तानां शत्रूणां वेगं देवाः न शेकुः, भीतान् पलायितवन्तः। तद्विलोक्य, पलायमानान् देवगणान्, सहस्राक्ष इन्द्रः, वृत्रस्य वृद्धिं दृष्ट्वा, महता शोकसमन्वितः अभवत्। तं दुःखितं दृष्ट्वा, सनातनः विष्णुः स्वशक्तिं तत्र न्यधत्त, तेन इन्द्रस्य बलं बहुधा वर्धितम्। ततः देवाः, ब्रह्मर्षिभिः सहिताः, विष्णुना बलवत्तरं दृष्ट्वा, स्वबलानि अपि इन्द्राय दत्तवन्तः। तेन, विष्णुबलैः, देवबलैः, महर्षिबलैश्च, इन्द्रः महाबलः अभवत्। तं बलवन्तं देवराजं ज्ञात्वा, वृत्रः भीमनिनादं ननाद, तेन नादेन पृथिवी, दिशः, गगनं, स्वर्गं, पर्वताः च कम्पिताः। तदा महेन्द्रः, तेन भीषणनिनादेन संतप्तः, भयाकुलः, स्ववज्रं वृत्रशिरसि वेगेन प्राक्षिपत्। तेन वज्रेण ताडितः वृत्रः, सुवर्णमाल्यभूषितः, महाप्रतापेन पतितः, यथा विष्णोः हस्तात् कदाचित् मन्दरगिरिः पतितः। वृत्रासुरपतिं हत्वा, इन्द्रः भयवशात् सरोवरे प्रविवेश, वज्रप्रक्षेपणानन्तरं, निहतमपि वृत्रं न दृष्टवान्। ततो देवाः, प्रमुदिताः, इन्द्रं स्तुतवन्तः; वृत्रवधशोकदुःखिताः शेषदाित्याः देवैः निपातिताः। ते महाऽसुरा वातवेगसमाः, भयाकुलाः, समुद्रं विविशुः, तत्र अगाधजलनिधौ प्रविश्य। तत्र मत्स्यसमाकीर्णे, रत्नसम्पूर्णे सागरे, ते देवद्विषः यथाशक्ति यज्ञकर्माणि चक्रुः; केचित् उपायान् चिन्तयन्तः स्थिताः। त्रासिता देवतेजसा, त्रिभुवनविनाशाय संकल्पमकुर्वन्; तेषां अन्तकाले, भयानकः विचारः अभवत्—“ये ज्ञानतपोधनाः, ते प्रथमं नाश्याः, तपसा ह्येतद् जगत् स्थितम्; तस्मात् तपोविनाशाय शीघ्रं प्रयतध्वम्।” “ये तपस्विनः धर्मज्ञाश्च पृथिव्यां सन्ति, ते शीघ्रं निहन्यन्ताम्; तेषां नाशे लोकोऽपि नश्यति।” इति, ते सर्वे, जगद्विनाशे संनियोज्य चित्तम्, पापबुद्धयः, वारुणालये, रत्नपूर्णे, सागरतटाकारे, आश्रयं जग्मुः। तत्र, वारुणे सागरे, कालकेयाः त्रिलोकविनाशाय संनिपेतुः। ततः, रात्रौ, द्वेषपूर्णाः, आश्रमतीर्थनिवासिनः ऋषीन् अदन्त। वसिष्ठस्य आश्रमे, तैः पापकर्मभिः ब्राह्मणाः भक्षिताः; अरण्ये अन्येऽपि अष्टाशीतिसहस्राणि तपस्विनः तैः निपातिताः।