अद्यारभ्य तव धर्मः वृद्धिं यास्यति। यः कश्चित् इह आगत्य, यः प्रथमं जलं यः केनचिद् अङ्गेन प्रविशति, तस्य रूपस्य कृते तत्र तस्य तरणं भवति। तीर्थयात्रां कृत्वा, निःसंशयं स तीर्थस्य प्रभावेन एकयोजनपरिधौ रूपं लभते। तस्य तीर्थस्य विस्तारः अर्धयोजनः, दीर्घता एकसप्तत्यर्धयोजनः; एषा तीर्थस्य मितिः, यया महर्षिभिः स्थापना क्रिता। राजन्, शत्रुनिग्रहणाय, केवलं पुष्करं गत्वा मानवः राजसूयाश्वमेधयोः फलम् प्राप्तुम् अर्हति। महान् पुण्यः सरस्वती तत्र मुख्ये पुष्करे प्रविष्टा; तत्र ब्रह्मा च अन्ये देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, चारणाः च, राजन्, चैत्यमासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दशीदिने समागच्छन्ति। तत्र स्नानं कर्तव्यं, पितृदेवताभ्यां श्रद्धया समर्पणम्। गोमेधयज्ञस्य फलम् स प्राप्नोति, कुलं च उद्धरति; एवं महर्षिभिः तीर्थविभागः कृतः। पितृदेवताभ्यां तुष्ट्वा, विष्णोः लोकं स प्राप्नोति; तत्र स्नानात्, मनुष्यः चन्द्रवत् शुद्धः भवति। ब्रह्मलोकं स गच्छति, उत्तमं मार्गं प्राप्नोति; देवदेवस्य तीर्थं त्रिलोकविख्यातं मनुष्येषु प्रसिद्धम्। पुष्करं नाम्ना यशस्वि, महापापविनाशनम्; राजन्, दशविंशतिसहस्रकोटि तीर्थेषु, पुष्करे एव आदित्याः, वसवः, रुद्राः, साध्याः, मरुतः च त्रिसंध्यायां तिष्ठन्ति। गन्धर्वाः अप्सरः च सदा भगवतः सेवायै तत्र सन्निहिताः; यत्र देवाः तपः कृत्वा, दानवाः, ब्रह्मर्षयः च, दिव्ययोगयुक्ताः, राजन्, महापुण्यसम्पन्नाः; ये मनसा पुष्करं इच्छन्ति, धीराः, सर्वपापैः शुद्धाः स्वर्गे मुदं प्राप्नुवन्ति। तत्र तीर्थे, राजन्, पितरः सदा तुष्टाः, देवदानवैर्यथायोग्यं पूज्यन्ते। पुष्करे, राजन्, ऋषिप्रधानाः देवाः सिद्धिं प्राप्ताः, महापुण्यसम्पन्नाः। यः तत्र स्नानं कृत्वा, पितृदेवताभ्यां श्रद्धया समर्पणं करोति, तेन दशगुणमश्वमेधस्य फलम् लभते इति विद्वांसः वदन्ति। यदि कश्चित् ब्राह्मणं पुष्करवनस्थं भोजनं ददाति, तेन कोटिब्राह्मणाः तुष्टाः पूजिताः च भवन्ति; तेन कर्मणा, भीष्म, स इह परत्र च सुखं भुञ्जते। यद् यत् जीवने उपयुज्यते—शाकं, मूलं, फलम् वा—तत् श्रद्धया, अनसूया, ब्राह्मणे दातव्यम्। एतेन कर्मणा, बुद्धिमान् अश्वमेधस्य फलम् प्राप्नोति, ब्राह्मणः क्षत्रियः वैश्यः शूद्रः वा, राजन्। पितृतीर्थं पुष्करं नाम्ना प्रसिद्धं, वैखानसैः सिद्धैः ऋषिभिः पुण्यदं तीर्थं इति ख्यातम्। सरस्वती तत्र परमपुण्या, सा महोदधिं प्रविश्यति; आदिदेवः, महायोगी मधुसूदनः तत्र निवसति। तत्र आदिवाराहः नाम्ना प्रसिद्धः, देवैः पूजितः; ये पतितजातीः पितृतीर्थं गच्छन्ति, तत्र स्नानात् पुनर्जन्म न लभन्ति। विशेषतः, ये पुष्करं कार्तिके आगच्छन्ति, तत्र फलं अक्षयं श्रुतम्। ये सायं प्रातः पुष्करं स्मरन्ति, हस्तान् अञ्जलिं कृत्वा, तेन सर्वतीर्थेषु शुद्धत्वं लभन्ति। योषितां पुरुषाणां जन्मतः उत्पन्नं पापं, तत्र स्नानात् सर्वं विनश्यति। यथा पितामहः सर्वासुरेषु श्रेष्ठः, तथा पुष्करः सर्वतीर्थेषु प्रमुखः। तद् दृष्ट्वा, दशवर्षाणि पुष्करे शुद्धः संयतः तिष्ठति। सर्वयज्ञान् प्राप्नोति, ब्रह्मलोकं गच्छति; यः शतवर्षं अग्निहोत्रं पूजयति, अथवा एकं कार्तिकमासं पुष्करे वसति, समानं फलम्। पुष्करे यज्ञः कठिनः, तपः कठिनम्, दानं कठिनम्, तत्र वासः अत्यन्तदुष्करः। वेदविद् ब्राह्मणः ज्येष्ठपुष्करं गत्वा, स्नानात् मोक्षं प्राप्नोति; पितृयज्ञेन पितरः उद्धरति; ब्राह्मणः केवलं तत्र गत्वा, सायं पूजनं कृत्वा, यदि द्वादशवर्षं सायं तत्र पूजयति, निःसंशयं तत् फलम् प्राप्नोति; एषा वाक् स्वयम्भुवः प्राचीनकाले उक्ता। सावित्र्याः दोषः तस्य वंशे न भवति; या पत्नि पतिं सायं पूजायाम् सहायं करोति, तया ताम्रपात्रे जलं विसृज्य स्वर्गं याति; ब्रह्मलोकं गत्वा, ब्रह्मदिवसपर्यन्तं तत्र तिष्ठति। यदि एकाकी गच्छति, सायं पूजनं यथाक्रमं कर्तव्यम्; पुष्करजलं लौहपात्रे स्थाप्येत्। राजन्, दक्षिणदिशं अभिमुख्य गायत्रीं जपन्, पितरः द्वादशवर्षं परमं तुष्टिं प्राप्नुवन्ति। श्राद्धकर्मणि पिण्डं दत्वा, पितृभ्यः अनन्तं पुण्यं दत्तं भवति, यत् सहस्रयुगपर्यन्तं स्थायि; अतः कारणात्, विद्वांसः पत्नीसंग्रहम् अनुष्ठायन्ति। तीर्थं गत्वा, वयं पिण्डान् विधिवत् श्राद्धेन दास्यामः; तेषां पुत्राः अभिन्नं धनं, धान्यं, वंशं च प्राप्नुवन्ति। एतद् निःसंशयं—इति पितामहः उक्तवान्; पितृदेवताभ्यां तुष्ट्वा, अग्निष्टोमस्य फलम् प्राप्नोति।