तदा देवी सर्वकामप्रदा शुभदायिनी भविष्यसि। यः पुनः एषां स्तोत्रं पुनःपुनः पठति वा शृणोति स सर्वेषु कार्येषु निश्चितं सिद्धिं प्राप्नोति। गायत्री उवाच—यथा त्वया उक्तं, पुत्र, तथा एव भविष्यति। भीष्मः उवाच—हे ब्रह्मन्, अहं एतत् अद्भुतं सत्यं वृत्तान्तं श्रुतवान्। अत्र सभायां गायत्र्याः अभिषेकः कृतः। सावित्र्याः विरोधः तथा शापदानं अपि अत्रैव जातम्। विष्णुना सर्वत्र देवी स्तुता च कथिता। तेजस्विनी गायत्री रुद्रेण स्तुता, तस्याः श्रवणात् परमात्मा ब्रह्मणे विस्तरेण उक्तवान्। मम रोमाञ्चः हर्षेण अभवत्, चित्तं शान्तम्, श्रवणात् परमं हर्षं महत् कौतुकं च मे अभवत्। भगवत् नारायणः ब्रह्मपत्न्यै तं परमं स्तोत्रं भक्त्या रचयित्वा पर्वते स्थापयामास। ततः विष्णुः तां श्रीमतीं लज्जासम्पन्नां स्वाधीनां देवीं तुष्टिदायकं वचनं अभाषत्। हे ब्रह्मन्, एतत् तव वदनात् श्रुतम्—यत् ततः किम् अभवत्, किम् तत्र कृतम्। हे भगवन्, सर्वं तद् क्रमशः वक्तव्यं; तस्य श्रवणात् मम शरीरं शुद्धं भविष्यति—नात्र संशयः। पुलस्त्यः उवाच—यदा स परमेश्वरः पुष्करे यज्ञं अकरोत्, तदा, राजन्, पूर्वं यद् अद्भुतं जातम्, तत् शृणु। आदौ कृतयुगे, यदा प्रजापतिः यजमानः अभवत्, तदा मरीचिः, अङ्गिराः, पुलस्त्यः, पुलहः, क्रतुः, दक्षः प्रजापतिः—ते सर्वे भूषणैः भूषिताः, दीप्तिमन्तः, नमः कृतवन्तः। अप्सरःगणः विष्णोः देवेशस्य पुरतः नृत्यं अकरोत्; गन्धर्वसंगीतैः सह आकाशे प्रमोदं अकरोत्। बहु गन्धर्वैः सह तु तुम्बुरुः, महाश्रुतिः, चित्ररथसेनः, ऊर्णायुः, अनघः गायनं अकरोत्। गोमायुः, सूर्यवर्चाः, सोमवर्चाः, त्रिनायुः, नन्दिः, चित्ररथः अपि। शालिशिरः त्रयोदशः, पर्जन्यः चतुर्दशः, कलिः पञ्चदशः, तारकः षोडशः। हाहा, हूहू गन्धर्वौ, हंसः महातेजाः—एते दिव्यगन्धर्वाः भगवतः स्तुतिं अकरोत्। तथा दिव्याः अप्सरः भगवतः पुरतः नृत्यं अकरोत्; धाता, अर्यमन्, साविता, वरुणः, अंशः, भगः अपि। इन्द्रः, विवस्वान्, पूषा, त्वष्टा, पर्जन्यः—एते द्वादश आदित्याः तेजसा दीप्तिमन्तः। देवेश्वराः प्रजापतेः नमः अकरोत्; मृगव्याधः, शर्वः, प्रसिद्धः निरृतिः। अजैकपदः, अहिर्बुध्न्यः, पिनाकी दुर्जयः, भवः, विश्वेश्वरः, कपर्दी, नराधिप। तत्र स्थितः भगवतः स्थाणुः, भगः, रुद्राः; अश्विनौ, अष्टौ वसवः, महाबलाः मरुतः। विश्वदेवाः साध्याः च अञ्जलिं कृत्वा तत्र स्थिताः; महाः सर्पाः शेषादयः, वासुकिप्रमुखाः। कश्यपः, कंबलः, महाबलः तक्षकः—एते उत्तमाः सर्पाः अञ्जलिं कृत्वा तत्र स्थिताः। तार्क्ष्यः, अरिष्टनेमिः, महाबलः गरुडः, वारुणिः, आरुणिः, विनतापुत्राः अपि तत्र उपस्थिताः। भगवान् नारायणः स्वयं, लोकनाथः, आगत्य, जगद्गुरुं दिव्यऋषिसंयुक्तं संबोधितवान्। "त्वया सर्वं जगत् व्याप्यते; त्वया, हे लोकनाथ, सृज्यते। अतः त्वं सर्वभूताधिपः, कमलजः; नमः ते। यत् कर्तव्यं मया अत्र, तद् आचक्ष्व।" इति दिव्यऋषिसंयुक्तः भगवन् उक्तवान्। ब्रह्मणे, देवाधिपाय, अव्यक्तजन्मने, प्रणम्य तत्र स्थितः; ब्रह्मा स्वदीप्त्या दिशः प्रकाशयामास। श्रीवत्सलक्षणेन, सूक्ष्मकेशेन, सुवर्णसूत्रेण, रजतेन, ऋषिसदृशः, देवेषु तेजस्वी, स्वयंभूः, सर्वभूतप्रभवः, शोभायमानः। शुद्धकेशः, विशालवक्षाः, सर्वतेजःपूर्णः, धर्मिष्ठानां गतिः, दुष्कृतिनां अन्तः। महात्मानः योगसिद्धाः तं परमं लोकं जानन्ति, यस्य ऐश्वर्यं अष्टधा, देवेषु श्रेष्ठं इति वदन्ति। तं प्राप्त्वा, हे ब्राह्मणाः, मोक्षे धृताः जन्ममृत्यू विहाय, योगनिष्ठाः चित्तानि तत्र लीनानि। एष तपः इति सर्वे वर्णाश्रमस्थाः वदन्ति, यः कठिनव्रतधारी, नियताहारः, पुनःपुनः सेवां कुर्वन्ति। सर्पेषु, योगिनः तं अनन्तं इति वदन्ति, सहस्रशीर्षं, रक्तनेत्रं, शेषादिभिः श्रेष्ठैः सह। ब्राह्मणश्रेष्ठाः स्वर्गकामाः तं यज्ञं इति वदन्ति, शोभायमानं, अद्वितीयं, परमं ऋषिं, विविधस्थलेषु गच्छन्तं। स देवः ज्ञाता च ज्ञेयः च, यज्ञभागप्रदा, वृष, अग्नि, सूर्य, चन्द्र—एषां नेत्राणि; आकाशरूपधारी देवः। तं देवम्, हे भगवन्, शरणं गच्छामः; सर्वदेवभूतप्रभवः, शरण्यः, आधारः। ऋषिप्रजापतिसृष्टा, लोकसृष्टा, देवाधिपः, देवहिताय, सर्वविश्वस्थित्यर्थं, जगद्व्यापकः।