सभायां ते दीप्तिमन्तः प्रकट्य राज्ञः समक्षं दृश्यन्ते, यत्र द्विजश्रेष्ठाः तेषां याचितानि सम्पूर्णानि करिष्यन्ति। तत्र तेषां मध्ये उच्चैः कुलीनत्वं दर्शयन्ति; त्वं हि अस्माकं भ्रातृवत्, पितृवत्, गुरुवत्, निःसन्देहं स्वजनः इव असि। त्वया विना मम जीवितं न शक्यं। यदा त्वां पश्यामि, तदा मम दृष्टिर् शुभा भवति, चित्तं च प्रसन्नं; एषा सत्यम्, सत्यम् उक्तवान्। यः त्वया दृष्टः, तस्य वचनेन धर्मिष्ठः स्यात्, स च लोकानन्दकराणि श्रुणोति। इन्द्रपदं प्राप्त्वा नहुषः त्वां पश्यति, याचते च; तव दृष्ट्या तस्य पापं नश्यति, निश्चितं अगस्त्यवाक्येन। सर्पावस्थां प्राप्त्वा स तं प्रार्थयति—‘अहं गर्वेन विनष्टः अस्मि, त्वमेव शरणं, हे मुने।’ तस्य वचनेन, भगवत् ऋषिः करुणया मनसि सञ्चिन्त्य, तस्मै राज्ञे वक्तुम् आरभते। तव वंशे एकः राजा जन्म लभते, कुलस्य प्रियः; स तं सर्परूपेण दृष्ट्वा तव शापं निश्चितं मोचयति। ततः सर्परूपं त्यक्त्वा पुनः स्वर्गं यास्यसि; अश्वमेधयागेन पतिना सह दिव्यलोकं प्रतिपद्यसे। मया प्रदत्तेन वरदानेन, हे सुश्लक्ष्णनेत्रे, एतत् तव सम्प्राप्यते। पुलस्त्यः उवाच—तस्मिन्काले, सर्वाः देवपत्न्यः सन्तोष्य संबोधिताः। अपत्यहीनानां अपि दुःखं न भविष्यति; गौरी, गायत्री द्वारा जागृता, तस्मिन्क्षणे तुष्ट्या हर्षिता। तद्वै कुलीनचित्ता, वरान् दत्तवती; यज्ञसमाप्तिम् इच्छन्ती, ब्रह्मप्रियः। गायत्रीं वेदजननीं वरदायिनीं दृष्ट्वा, रुद्रः प्रणम्य स्तुतिं अर्पयति। रुद्रः उवाच—हे वेदजननि, अष्टाक्षरैः शुद्धा, त्वां नमामि; हे गायत्री, दुःखपारायणी, वाणी, सप्तविधा रूपेण। सर्वाः स्तुतयः, गीतानि, अक्षराणि, तेषां च लक्षणानि। सर्वाः भाष्यग्रन्थाः, शास्त्राणि, अन्यानि अपि विद्याः, सर्वाणि अक्षराणि—हे देवि, त्वां नमामि। त्वं शुभ्रवर्णा, उज्ज्वलशुभ्ररूपा, चन्द्रमुखी; विशालबाहू, कदलीकाण्डस्निग्धबाहू। मृगशृङ्गं निर्मलपद्मं च हस्ते धारयन्ती, सूक्ष्मवस्त्रवस्त्रिणी, रक्तोत्तरीया। स्तनयुग्मे चन्द्रकान्तमणिशोभितमालया भूषिता, दिव्यकुण्डलाभ्यां शोभिता। चन्द्रप्रतिमुखी, शोभाम् आवहन्ती; शुद्धतममुकुटेन, रम्यकेशरचनया अलङ्कृता। बाहवः सर्पकुण्डलवत्, दिव्याभरणैः भूषिताः; स्तनौ रम्यौ, गोलौ, समनिप्पलौ। त्रिवलिवलयितं सुन्दरकटिं, उज्ज्वलश्रोणिभिः गर्विता; नाभिः गम्भीरः, मध्यदेशे रम्यदर्शना। विशालश्रोणिः, रम्यजङ्घा, सुन्दरमुखी; समाकृतौ जङ्घायुग्मे, सुन्दरघुटिके, चरणे अपि। त्रैलोक्यधारिणी, भूमौ सर्वे इच्छाः पूर्णाः; भाग्यशालिनी, उत्तमवर्णा, वरदायिनी। यः पुष्करतीर्थयात्रां कृत्वा त्वां पश्यति, स भाग्यवान्; ज्येष्ठमासे पूर्णिमायां तव अग्रपूजा भविष्यति। ये मानवाः तव माहात्म्यं ज्ञात्वा त्वां पूजयन्ति—तेषां पुत्रः वा धनं वा किञ्चित् दुष्करं न भविष्यति। ये वनान्तरे, महान्वने, समुद्रविस्तारे, वा चोरैः बद्धाः, तेषां सर्वोत्तमं शरणं त्वमेव। त्वं सिद्धिः, श्रीः, धृतिः, कीर्तिः, लज्जा, विद्या, विनयः, प्रज्ञा; त्वं सन्ध्या, रात्रिः, ज्योतिः, निद्रा, कालरात्रिः। त्वं अंबा, कमला, माता; ब्रह्माणी, ब्रह्मचारिणी; सर्वदेवतामाता, गायत्री, परमस्त्री। त्वं जयः, विजयः, पुष्टिः, क्षमा, दया; सदा सावित्र्याः अनुजा, पितामहस्य क्रिया। बहुरूपा, विश्वरूपा, सुन्दरनेत्रा, ब्रह्मचारिणी; रम्यरूपा, विशालनेत्रा, भक्तरक्षिणी। नगराणि, तीर्थानि, आश्रमाणि, हे सुन्दरमुखे, वनानि, उपवनेषु अपि तव निवासः, हे महादेवि। सर्वेषु ब्रह्मासनानि, ब्रह्मणः वामभागे स्थितासि; दक्षिणभागे सावित्री, मध्ये ब्रह्मा पितामहः। यज्ञे वेदी, ब्राह्मणार्थं दक्षिणा, राज्ञः सिद्धिः, समुद्रसीमा तव एव। ब्रह्मचारिणां दीक्षा, परमतेजः तव; तारागणस्य ज्योतिः, हे देवि, लक्ष्मी नारायणमध्ये स्थितासि। मुनिनां क्षमा, सिद्धिः, तारा मध्ये रोहिणी; राजद्वारे, तीर्थे, नदीसंगमे। त्वं पूर्णिमा रात्रौ पूर्णचन्द्रः, नीतौ प्रज्ञा, क्षमा, धृति; स्त्रीषु उमादेवी नाम, उत्तमवर्णा। इन्द्रस्य सहस्राक्षस्य रम्यदृष्टिः त्वमेव; मुनिनां धर्ममना, देवतानां परमगति। कृषकाणां सीता, प्राणिनां भूमिः; स्त्रीणां सदा सौभाग्यदात्री, धनधान्यप्रदा। पूजिता रोगं, मृत्युम्, भयम् अपि नाशयिष्यसि; कार्तिकमासे पूर्णिमायां विशेषतः पूज्यसे।