स्वर्गे तेषां ब्राह्मणश्रेष्ठानां मध्ये देवाः शीघ्रं हविर्भागं भुञ्जते, पितरश्च पिण्डदानस्य भागं प्राप्नुवन्ति। नूनं भवन्तः त्रैलोक्यधारणे समर्थाः—अत्र संदेहो नास्ति। केवलं प्राणायामेनैव सर्वे शुद्धिं प्राप्स्यथ। विशेषतः पुष्करे स्नानं कृत्वा मां वेदमातरं जपन्तः, द्विजश्रेष्ठाः, दानग्रहणजन्यं दोषं न प्राप्स्यथ। पुष्करे अन्नदानात् सर्वे देवा: संतुष्टाः भवन्ति; केवलं एकं ब्राह्मणं भोजयित्वा कोट्यन्नदानफलं लभ्यते। सर्वे जनाः यदा भवन्तः धनं ददाति, तदा ब्रह्महत्याादिपापानि नश्यन्ति। मम मन्त्रस्य जपेन त्रिविधोपचारैः च, ब्रह्महत्यासमं पापं तस्मिन्नेव क्षणे विनश्यति। दशजन्मार्जितं पापं, शतवारं कृतं वा, त्रिषु युगेषु सहस्रवर्षपर्यन्तं सञ्चितं पापं, गायत्र्या सम्यक् विनश्यति। एवं ज्ञात्वा, मम जपेन सदा शुद्धिं प्राप्स्यथ—अत्र न संशयः, न विचारः अपेक्ष्यते। प्रणवस्य त्रिपदजपेन, विशेषतः मम सहित्या, सर्वे शुद्धिं यान्ति—मम शीर्षेण सह जप्ये अत्र न संशयः। अष्टाक्षरे मन्त्रे अहं प्रतिष्ठिता अस्मि, मया चेदं विश्वं व्याप्यते; अहं सर्ववेदानां माता, सर्वशब्दभूषिता। भक्त्या मां जपित्वा, द्विजश्रेष्ठः सिद्धिं प्राप्नोति; मम जपेन भवन्तः सर्वेषां मध्ये प्रमुख्यं लभन्ते। यः ब्राह्मणः आत्मसंयतः केवलं गायत्र्याः सारं जानाति सः, चतुर्वेदविद्या अपि असंयतः सर्वभक्षी सर्वविक्रयी तस्मात् श्रेष्ठः। ब्राह्मणेषु सावित्र्या शापः दत्तः; यदत्र दत्तं वा हुतं वा, तस्य प्रभावः अक्षयः। अतः अहं भवद्भ्यः वरं दत्तवती द्विजश्रेष्ठाः—ये ब्राह्मणाः अग्निहोत्रनिष्ठाः त्रिकालहोमदायिनः। ते एकविंशतिप्रपुत्रैः सह स्वर्गं यास्यन्ति, इन्द्रविष्णुरुद्राग्निवत्। गायत्र्याः परमं वरं ब्रह्मणा ब्राह्मणेभ्यः दत्तम्; पुष्करे तं दत्वा सा ब्रह्मणः पार्श्वस्था अभवत्। तदा लक्ष्म्याः शापकारणं देवगन्धर्वैः कथितम्; सर्वयुवतीनां शापाश्च पृथक् उक्ताः। तदा ब्रह्मणा प्रियया गायत्र्या लक्ष्म्यै वरः दत्तः—या न निन्द्यते सा सदा रूपवती श्रीमती च भविष्यति। त्वं नूनं सर्वान् हर्षयन्ती प्रकाशिष्यसि; या त्वया दृष्टा, सा पुण्यभागिनी भविष्यति। या त्वया त्यक्ता, सा दुःखभागिनी भविष्यति; तस्याः वंशः, कुलं, आचारः, धर्मश्च— सभा मध्ये सा शोभमानाः राज्ञः दृष्टाः भविष्यन्ति; द्विजश्रेष्ठाः तेषां कामान् पूरयिष्यन्ति। तेषु सत्त्वं दर्शयिष्यन्ति; त्वं अस्माकं भ्रातृवत्, पितृवत्, गुरुवत्, बान्धववत् च; न सन्देहः—त्वया विना अहं जीवितुं न शक्नोमि। त्वां दृष्ट्वा मम दृष्टिः शुभा, मनः च प्रसीदति; सत्यं वदामि एतेन हेतुनैव। ये त्वया दृष्टाः एवं वाक्यैः, ते पुण्यशीलाः भविष्यन्ति, जनानां हर्षकराणि श्रोतुं लभन्ते। इन्द्रपदं प्राप्य नहुषस्त्वां द्रक्ष्यति याचमानः; तव दृष्ट्या तस्य पापं नश्यति, नूनं अगस्त्यवाक्येन। सः सर्पभावं प्राप्य तं प्रार्थयिष्यति—"मद्गर्वेण नष्टोऽस्मि, त्वं मे शरणं भव" इति मुनिम्। तैः वाक्यैः कृपया सम्प्रेरितः स मुनिः तस्मै राज्ञे वाक्यं वक्ष्यति। तव वंशे राजा जनिष्यते, सः कुलस्य वल्लभः; सर्परूपे तं दृष्ट्वा तव शापं नूनं भङ्क्त्स्यति। ततः सर्परूपं त्यक्त्वा पुनः स्वर्गं यास्यसि; पत्या अश्वमेधयज्ञेन सह दिव्यलोकं गमिष्यसि। मया दत्तेन वर्येण त्वं एतद् प्राप्स्यसि; पुलस्त्य उवाच—तदा सर्वा देवपत्नीः प्रीत्या संबोधिताः। अपत्यविहीनानां दुःखं न भविष्यति; गायत्र्याः प्रेरणया गौरी तदा जागृताऽभवत्। सा प्रसन्ना सन्तुष्टा च, उदारचेतसा वरान् दत्तवती; तद् यज्ञसमाप्तिं कामयन्ती, ब्रह्मप्रिया। गायत्रीं वेदमातरं वरदां दृष्ट्वा, रुद्रः प्रणम्य एवं स्तुतिं अकरोत्। रुद्र उवाच—"वेदमाते, अष्टाक्षरशुद्धे, त्वां नमामि; गायत्रि, दुःखार्णवपारगामिनि, वाक्, सप्तवर्णरूपे च। सर्वाः स्तुतयः, गीतानि, अक्षराणि तेषां च लक्षणानि, सर्ववृत्तयः, शास्त्राणि, अन्यानि च यानि विद्यास्तन्येव, सर्वाक्षराणि च—हे देवि, त्वां नमामि। त्वं शुक्लवर्णा, शुक्लरूपा, चन्द्राननासमा; विशालबाहु, कदलीस्तम्भकोमलाङ्गुली। मृगशृङ्गं निर्मलं पद्मं च हस्ते वहसि, सूक्ष्मवस्त्रधारिणी रक्ताम्बरवसना। वक्षसि चन्द्रकान्तिसदृशहारभूषिता, दिव्यकुण्डलद्वयशोभिता। चन्द्रसमानमुखी, शुद्धमुकुटमण्डिता, रम्यकेशरचना शोभमाना।" एवं गायत्र्याः महिमानं, पुण्यं, वरदानं च देवैः, मुनिभिः, स्त्रीभिः, च सर्वैः पूजितं वर्णितम्।