तदा देवेन तान् ब्राह्मणान् शप्ताः—"वेदविहीनाः भविष्यथ, जटिलाः, यज्ञभ्रष्टाः, परदारेषु प्रवृत्ताः।" पुनः सः उवाच—"वेश्याभिः जूयमानाः, पितृमातृविहीनाः, न पुत्राः, न पितृद्रव्यं, न च विद्या स्थास्यति।" "सर्वे मोहिता इन्द्रियविहीनाः, तीक्ष्णभिक्षोपजीविनः, परान्नभक्षिणः च भविष्यथ।" "स्वार्थरहिताः, अधर्मिष्ठाः जीविष्यथ; ये ब्राह्मणाः मयि करुणां दर्शितवन्तः, मत्तः उन्मत्तवद् दृश्यमानस्य, तेषां धनं, पुत्राः, दासाः, दास्यः, जीविका, स्त्रियः च कुलजाः स्थास्यन्ति यदि अहं तुष्टः।" एवं शापवरौ दत्त्वा भगवान् अन्तर्धानम् अगच्छत्। तस्मिन्नेव देवगते, ब्राह्मणाः तम् शिवं स्वामिनम् इति मनीषां चक्रुः। ते यत्नेन अन्वेष्टुम् आरब्धवन्तः, किन्तु तम् अदृश्यं न दृष्टवन्तः। ततः व्रतानि पालयन्तः, ते पुष्करवनं जग्मुः। मुख्ये सरसि स्नात्वा, ब्राह्मणाः शतरुद्रियम् अपठन्। जपसमाप्तौ, तेषां प्रति देवस्य व्योम्नः स्वरः अभवत्—"न कदापि मिथ्यावाक् उक्तम्, न मुक्तेषु अपि; शमः स्थाप्ये, पुनः सुखं दास्यामि।" "ये ब्राह्मणाः शान्ताः, दमवन्तः, मयि दृढभक्ताः—तेषां वेदः, वित्तम्, वंशः च न क्षीयते।" "ये अग्निहोत्रे रताः, जनार्दने दृढभक्ताः, ब्रह्माणं दीप्तिमन्तं सूर्यं च यजन्ति—" "समदृष्टीनां किञ्चित् अपि अनिष्टं न भवति।" इत्युक्त्वा, सः मौनं आजगाम। एवं महादेवात् वरं लब्ध्वा, सर्वे ब्राह्मणाः संयुक्ताः दिव्यं पितामहम् उपाजग्मुः। विरिञ्चिं पुरतः स्थित्वा, संयुक्तस्तोत्रैः तं तुष्टुवुः। ब्रह्मा तैः तुष्टः उवाच—"मत्तः वरः वरणीयः।" ब्रह्मणः वचसा, सर्वे द्विजश्रेष्ठाः प्रमोदिताः। "कः वरः वरणीयः, हे विप्राः, यदा पितामहः तुष्टः?" ते ऊचुः—"होमाः, वेदाः, शास्त्राणि, प्रजालोकाः—एते सर्वे वरेण अस्माकं सम्प्रसूताः स्युः।" एवं वदतां ब्राह्मणानां मध्ये कोपः अभवत्—"कः त्वं, कः श्रेष्ठः? वयं श्रेष्ठाः, अन्ये अपि।" इति। "न एवं, न एवं" इत्युक्त्वा, द्विजान् तान् ब्राह्मणान् कोपपूर्णान् दृष्ट्वा ब्रह्मा उवाच—"यः बहिः स्थिता त्रिभिः गणैः, तस्मात् एकः मूलरहितः झाडः भवतु।" "ये उदासीनाः स्थिताः, ते उदासीनाः एव स्युः; ये सशस्त्राः, खड्गधारिणः, युद्धाय स्थिताः।" "तृतीयः गणः कौशिकाः इति विख्याताः स्युः; एष स्थलः त्रिधा विभागः भवतु।" "ये 'लोक' इति बहिः जनाः कथ्यन्ते, एष स्थलः न विज्ञेयः; विष्णुः तं नूनं रक्षति।" "यद् दत्तं मया तद् नित्यं अविच्छिन्नं भविष्यति।" इत्युक्त्वा, ब्रह्मा समापनम् अपश्यत्। ते ब्राह्मणाः संयुक्ताः, कोपद्वेषपूरिताः, अतिथिपूजनपरायणाः, वेदाध्ययननिष्ठाः अभवन्। एष पुष्कराख्यः परमक्षेत्रः ब्रह्मणः नाम्ना विख्यातः; ये शान्तात्मानः द्विजाः तत्र वसन्ति, क्षेत्रवासिनः इति कथ्यन्ते। तेषां ब्रह्मलोके किञ्चित् अपि दुर्लभं नास्ति—कोकामुखे, कुरुक्षेत्रे, नैमिषारण्ये ऋषिसंनिधौ वा। वाराणस्यां, प्रभासे, बदरिकाश्रमे, गङ्गाद्वारे, प्रयागे, गङ्गासमुद्रसङ्गमे। रुद्रकोटौ, विरूपाक्षे, मित्रवने च—एतेषु सर्वेषु क्षेत्रेषु द्वादशवर्षसाध्यं कर्म। मर्त्यैः षण्मासाभ्यन्तरे सिध्यति, नृपश्रेष्ठ; पुष्करे तु संन्यासनिष्ठस्य न संशयः। सर्वतीर्थेषु एतत् परमं, सर्वक्षेत्रेषु एतत् श्रेष्ठम्; सदा पूज्यते भक्त्या पितामहेन योग्यैः। अधुना शृणु, सवित्री-ब्रह्मणोः संवादं यथावृत्तं, हास्यरूपेण महद्विनिमयम्। सवित्री निर्गमने, सर्वाः देवस्त्रियः समागताः; विष्णोः ख्यात्या जातायाः लक्ष्मीः तत्र आसीत्। लक्ष्मीः सदा आमंत्रिता शीघ्रं तत्र आगता; मदिरा महाभाग्या, योगनिद्रा श्रीदायिनी च आगताः। श्रीः पद्मस्था, भूति, कीर्तिः, श्रद्धा बुद्धिसम्पन्ना, पुष्टि, तुष्टिः च—सर्वाः देव्योऽत्र समागताः। सती दक्षसुता, उमा, पार्वती, शुभा, त्रीणां लोकेषु रूपयशस्विनी, स्त्रीणां सौभाग्यदायिनी। जया, विजय, मधुच्छन्दा, अमरावती, सुप्रिया, जनकान्ता—एता सर्वाः सवित्रीगृहं प्रविश्य। गौरी सहिता, शोभायुक्ता, पुलोमातनया, शक्रपत्नी, अप्सरसः च आगताः। स्वाहा, स्वधा, धूमोर्णा सुमुखी, यक्षी, राक्षसी, गौरी महाधन्या च आगताः। मनोजवा वायुपत्नी, ऋद्धिः कुबेरप्रियाः, देवकन्यकाः, दानवपत्नीः च तत्र आगताः। सप्तर्षीणां महापत्न्यः, ऋषिपत्न्यः कुलाङ्गनाः, भगिन्यः, कन्यकाः, विद्याधरीसमूहाश्च अपि तत्र समागताः।