एवं तेषां वचः श्रुत्वा जनार्दनः क्रुद्धः अभवत्—"स देवदानवभीषणः पापात्मा दैत्यः मया हन्यते" इति। ततः भगवान् देवान् सहितः चन्द्रावत्यां पुरीं जगाम। तत्र देवाः पुनः पुनः गर्जन्तं दैत्यराजानमपश्यन्। तेन सर्वे देवा विजिताः, दशसु दिशः पलायिताः। हरिं समीक्श्य स दैत्यः व्याजहार—"तिष्ठ, तिष्ठ" इति। भगवान् क्रोधात् रक्ताेक्षणः तं दैत्यं सम्बोधितवान्—"पापाचारिन्, मम भुजं पश्य" इत्युक्त्वा। ततः ये सर्वे दुष्टदैत्याः विष्णोः पुरतः स्थिताः, ते दिव्यबाणैः निहताः, भीतिभारिताश्च अभवन्। कृष्णेन चक्रं दैत्यसेनायां विसृष्टम्, येन शतानि दैत्यानां छिन्नानि, बहवश्च निपातिताः। तथापि तत्रैकः दैत्यः पुनः पुनः युद्धाय प्रवृत्तः, येन सर्वे देवा नष्टाः, अपि च मधुसूदनः अपि विजितः। तेन दैत्येन समरः हस्तयुद्धरूपेण आरब्धः, सहस्रवर्षपर्यन्तं दिव्ययुद्धं कृतम्। विष्णुः चिन्तायाम् अपतत्, सर्वे च देवा नष्टाः। विष्णुः तेन विजितः, बदरिकाश्रमं प्रति गतः। तत्र सिंहवती नाम गुहा अस्ति, यत्र जनार्दनः शयानः। सा गुहा द्वादश योजनानि दीर्घा, एकद्वारिका च, पाण्डव। तस्मिन्नेव गुहायां विष्णुः शयानः, तदा दैत्यः तं हन्तुं समुपक्रान्तः, महायुद्धेन क्लान्तः, योगमायया आवृतः। स दैत्यः पृष्ठतः प्रविश्य गुहां प्रविष्टः, मां तत्र शयानं दृष्ट्वा हृष्टः अभवत्। मां पराजितं मन्यमानः, हरौ संशयं कृत्वा, प्रविष्टः—"नूनं सुरभीषणं हरिं हनिष्यामि" इति निश्चित्य। तत्र विष्णोः शरीराज्जगाम कन्या, युधिष्ठिर, शोभना, सौभाग्यवती, दिव्यायुधधारिणी च। साऽपि तेजसः अंशेन जाता, बलपराक्रमयुता, तां दैत्यराजः मुरः नाम दृष्टवान्, धनञ्जय। तेन युद्धम् आरब्धम्, सा कन्या अपि तं समरे समाह्वयत्। साऽपि कन्या तत्र सर्वायुधविद्याम् उपदर्शयन् युद्धम् अकरोत्। तस्याः क्रन्दनैः स मुरो नाम दैत्यः भस्मीकृतः। तदा तस्य दैत्यस्य निधनं दृष्ट्वा, देवः विष्णुः तत्र जागरूकः अभवत्। पतितं दैत्यं दृष्ट्वा, स विस्मितः—"कस्य कृते ममायं घोरः शत्रुः निहतः?" इति। तदा सा कन्या उवाच—"मया करुणया घोरकर्म कृतम्; तेन सर्वे देवा, गन्धर्वाः, यक्षाः, नागाः, राक्षसाश्च जिताः, इन्द्रः च स्वर्गात् निष्कासितः। हरिं शयानं दृष्ट्वा, मुरः पृष्ठतः आगतः। यदि निद्रा जराश्च त्रिभुवने न नश्येताम्, सा कन्या त्रैलोक्यं विनाशयेत्।" तस्याः वचनं श्रुत्वा, विष्णुः उवाच—"येन मया अपि पराजितः, सा त्वया कथं विजिता?" एकादशी प्रत्युवाच—"भगवन्, तव प्रसादेन अहं तं दैत्यं निहतम्।" भगवान् उवाच—"त्रिषु लोकेषु मुनयः देवाश्च हृष्टाः। वद, वरं यं मनसि इच्छसि, स न संशयः, देवैरपि दुर्लभः।" एकादशी उवाच—"यदि त्वं मयि तुष्टः, भगवन्, यद्युक्तं मया, तर्हि हृदि एकं वरं कामये, जगन्नाथ। देवेश, यं कामये, तं वरं प्रार्थये। यदि सत्यं, त्रीन् वरान् देहि, विश्वेश्वर।" भगवान् उवाच—"सत्यं सत्यं वदामि, सुशिलेमे, त्रीन् वरान् दास्यामि, नात्र मिथ्या।" एकादशी उवाच—"त्रिषु लोकेषु, चतुर्युगेषु सर्वत्र, यथा भवेत् तथास्तु, प्रभो। तव प्रसादेन, सर्वतीर्थेषु अग्रणी भवामि, विघ्ननाशिनी, सर्वसिद्धिप्रदा च। ये मां भक्त्या उपोष्यन्ति, ये च त्वं भक्ताः, जनार्दन, यदि त्वं तुष्टः, सर्वसिद्धिं लभेरन्।" "ये य उपोष्यन्ति, जागरणं वा एकभोजनं वा कुर्वन्ति, माधव, तेषां धनं धर्मं मोक्षं च ददातु।" विष्णुः उवाच—"शुभे, यद् यद् इच्छसि, तत् सर्वं भविष्यति। त्वं सर्वकामदायिनी, अन्यथा न स्यात्। मम भक्ताः लोके, कार्तिके च भक्ताः, त्रिषु लोकेषु चतुर्युगेषु प्रसिद्धाः स्युः।" "त्वं महाशक्ति, एकादशीव्रतानुष्ठानेन। ये मां पूजयन्ति, ते मोक्षं यास्यन्ति, न संशयः। तृतीया, अष्टमी, नवमी, चतुर्दशी, विशेषतः एकादशी—एषा तिथिर्हरिप्रियाः। सर्वतीर्थेभ्यः श्रेयसी, न संशयः।" एवं तस्यै त्रिवरं दत्त्वा, एकादशी महाव्रता हृष्टा, बलवती च अभवत्। सा शत्रुनाशिनी, परमगत्यप्रदा, विघ्ननाशिनी, सर्वसिद्धिदायिनी च। पार्थ, शुभा एकादशी शुक्लकृष्णपक्षयोः समा, न भेदः कार्यः। ये व्रतानि कुर्वन्ति, ते भेदं न कुर्युः। यः श्रद्धया शृणोति, स दिवा वा रात्रौ। एकैका तिथिः उभयपक्षयोः दृश्यते; यदा एकादशी हीना, त्रयोदशी च अन्ते अस्ति। मध्ये द्वादशी पूर्णा, त्रितिथिस्पृष्टा; सा हरिप्रिया तिथिर्व्रतेन उपोष्या, सहस्रैकादशीव्रतफलप्रदा। एवं भगवतः कृपया एकादशीव्रतस्य महिमा प्रवृत्ता, यं शृणोति, स सर्वपापैः प्रमुच्यते, सर्वसिद्धिं लभते च।