यः कश्चिद् यद् आप्नोति लभते वा, तत् न अवमान्यं भुञ्जीत। वानप्रस्थाश्रमनिष्ठः स्वकेशलोम्नखान् त्यजेत्। द्विजः कृतकर्मणा शुद्धः, सर्वभूतेभ्यो निर्भयं दत्त्वा, यः आश्रमान् आशु परित्यजति, सः मोक्षं प्राप्नोति। तस्य लोकाः प्रकाशमयाः भवन्ति; मृत्युः पश्चात् अनन्तं प्राप्नोति। सः शीलसम्पन्नः, मलरहितः, न किञ्चित् कर्तुम् इच्छति, न इह न परत्र। क्रोधमोहौ त्यक्त्वा, विवादान् सर्वान् परित्यज्य, उदासीनः आत्मनि चिन्तयन्, सखा वा शत्रुः वा मध्ये क्लेशं न अनुभवति; शास्त्राभावेन अपि तस्य हृदयं न कम्पते। यः आत्मयाज्यः धर्मनिष्ठः, जितेन्द्रियः, सन्देहं विना यद्यत् अवस्थां इच्छति, तां प्राप्नोति; ततः उत्तमधर्मस्थितः, त्रयः आश्रमान् अतिक्रामति। चतुर्थः परमः आश्रमः उच्यते; सः परमो गतिः, परमं शरणम्। पूर्वाश्रमकृत्यं सम्प्राप्य, ततः उत्तमं प्राप्नोति। शृणु, एकचित्तेन, परमार्थस्य कर्म यथार्थम्। काषायवस्त्रं परिधाय, त्रिषु त्यागस्थितिषु तिष्ठेत्। यः परं पदं गच्छति, अनुत्तमं परिव्राज्यपथं, लोकाचारान् त्यक्त्वा, तस्य वृत्तिं शृणु। एकाकी, निरनुग्रहः, धर्मे स्थित्वा, यथाशक्ति चरन्, सः न परित्यजति, न पतति। अग्निहीनः, अचलाश्रयः, ग्रामे भिक्षां चरन्, शय्यायाः न व्यवस्थां कुर्यात्, मुनिभावेन युक्तः स्यात्। अल्पाहारः, नियताहारः, एकभोजनः, पात्री, तरुप्रच्छाया, जीर्णवस्त्रं, एकान्तवासः च तस्य सहचराः। सर्वेषु भूतेषु उदासीनता मुनिलक्षणम्; यस्य वचांसि कूपे पतितानि मृतानि इव। वाक् न प्रत्यागच्छति; सः मोक्षाश्रमे वसति; न किञ्चिद् अनुचितं पश्येत्, न शृणुयात्। विशेषतः ब्राह्मणेषु एतत् न कदापि भवेत्; यद् ब्राह्मणस्य रुचिकरं, तदेव वदेत्। निन्दितः मौनेन उपविशेत्, आत्मनः शमोपायं योजयेत्; यस्य, एकस्य इव, व्योम सर्वदा पूर्यते। येन शून्यं पूर्यते, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। यः केनचित् छिद्यते, यः केनचित् यद् दत्तं भुञ्जीत्, यः यत्र कुत्रचित् शयीत, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। यः सर्पवत् जनैः भीतिः, मित्रवत् नरकैः परित्यक्तः, पापवत् स्त्रीभिः वर्जितः, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। न सः हर्षति, न शोचति, पूजितः अपि अपूजितः अपि; यः सर्वभूतेभ्यः अभयं ददाति, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। न सः मृत्यौ न जीवने रमते; कालं केवलं पश्येत्, कृषकः ऋतुकालमिव। अचलचित्तः, जितेन्द्रियः, अविकम्पितबुद्धिः, सर्वपापविनिर्मुक्तः, सः स्वर्गं गच्छति। यः सर्वभूतेभ्यः अभयं ददाति, येन च भूतेषु न भीतिः, सः शरीरं त्यक्त्वा सर्वतः निर्भयः भवति। यथा सर्वेषां पादिनां पादचिह्नानि गजार्पणे अन्तर्भवन्ति, तथैव सर्वविद्याः चित्ते संगृह्यन्ते। अहिंसाया एव धर्मार्थयोः श्रेयः; हिंसालुः जीवन्नपि मृतवत्। अहिंसकः, धृतिमान्, जितेन्द्रियः, सर्वभूताश्रयः, सः परं पदं प्राप्नोति। विद्वान्, विज्ञानतृप्तः, निर्भयः, तस्य मृत्युः न वशः; सः अमृतत्वं प्राप्नोति। सर्वसङ्गवर्जितः, व्योमवत् स्थितः, विष्णोः प्रियः, शान्तचित्तः मुनिः—तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। यः धर्मनिष्ठः, धर्मे एव रमते, दिवानिशं पुण्याय यतते, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। यः सर्वकर्मसंयमी, न नमति, न स्तौति, कृतकर्मा शरीरधारणया स्थितः, तम् देवाः ब्राह्मणम् विदुः। सर्वे प्राणी सुखं लभन्ते, सर्वे च दुःखं प्राप्नुवन्ति; तेषां जन्मदुःखं ज्ञात्वा, श्रद्धावान् तदनुसारं आचरितव्यम्। सर्वदानानां मध्ये, अभयदानं श्रेष्ठम्; यः स्वदेहं प्रथमं समर्पयति, सः सर्वेषां भूतेषु अनन्तं अभयं प्राप्नोति। यः उदग्मुखः हविः समर्पयति, सः अनन्तं स्थिरत्वं प्राप्नोति; तस्य देहसंयोगात्, सर्वं जगत् वैश्वानराग्निं प्राप्नोति। यदा प्राणेन, अङ्गुष्ठमात्रे हृदि, आत्मानं यजति, तदा तस्य अग्निहोत्रे, हुतं तस्मिन् एव, सर्वेषु लोकेषु च नित्यं स्थितम्। ये देवम्, स्रष्टारं, त्रिरूपं, हिरण्यमयं, परं सत्यम् जानन्ति, ते सर्वेषां प्राणिनां मध्ये पूज्याः, अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। यः सर्ववेदान्, वेद्यं, सर्वकर्म, व्युत्पत्तिं, परं सत्यम् जानाति, सर्वं च आत्मनि पश्यति, तस्मिन् सर्वे देवाः सदा अनुवर्तन्ते। यः पृथिव्यां स्थितं, व्योम्नि अनन्तं, हिरण्यमयं, चक्रान्ते, दक्षिणमध्यगं, स्वरेण स्वयम् प्रकाशमानं वेत्ति—तद् यत् प्रवर्तते, विकसति, षडरं द्वादशारं त्रिसन्धिं, यस्य मुखं विश्वं रक्षति, तच्चक्रं गुहायां स्थितम्। यस्य प्रसादात् जगत् देहः सर्वलोकाः च प्राप्यन्ते, सः तत्र देवताः तर्पयन्, सदा मुक्तः भवति। यः तेजस्वी, शाश्वतः, पुराणः, यस्य भीत्या जगत् स्थितम्, येन न कस्यचित् भीतिः, न च सः कस्यचित् भीतिम् जनयति—सः न निन्द्यः, न च अन्यं निन्दति; सः ब्राह्मणः परात्मानं पश्येत्। मोहपापविनिर्मुक्तः, न किञ्चित् इच्छति, न इह, न परत्र। एवं स धर्मनिष्ठः महर्षिः, सर्वाश्रमधर्मान् अतीत्य, परमं पदं प्राप्नोति, यत्र शान्तिः, अमृतत्वं, ब्राह्मण्यं च।