स्वर्गात् निष्कासिताः तेन देवगणाः संशयभयसमाकुलचित्ताः पृथिव्यां विचरन्तः महेश्वरं शरणं जग्मुः। तत्र शक्रः सर्वमखिलं भगवतः समक्षं निवेदयामास—"स्वर्गलोकात् वञ्चिताः वयं पृथिव्यां विचरामः।" तदा देवाः मर्त्यलोके वसन्तः न प्रभाम् अवापुः, महेश्वरं प्रार्थयन्तः ऊचुः—"हे भगवन्, अमराणां स्वस्थानलाभाय किमपि उपायं ब्रूहि।" महादेवः उवाच—"यत्र सुरेन्द्रः, यत्र च दैत्यश्रेष्ठः, तत्रैव गरुडध्वजः सर्वशरण्यः विश्वनाथः त्राता परमपुरुषः स्थितः। तत्र गच्छ, स एव भवतः रक्षां करिष्यति।" इति श्रीभगवतो वचः श्रुत्वा प्राज्ञः शक्रः अन्यैः देवैः सह तं देशं ययौ, यत्र सलिलमध्ये गदाधरं देवम् सुप्तमपश्यन्। तत्र शक्रः कृताञ्जलिः स्तोत्रपाठं आरब्धवान्—"ॐ नमो भगवते देवेशाय, येन देवासुराः पूज्यन्ते, दैत्यारये, कमलनयनाय, मधुसूदनाय, त्रातुम् अस्मान्। अस्माभिः दैत्यभीतैः सर्वैः त्वं शरणम् उपागताः—त्रातास्मान् भक्तवत्सल। त्रातास्मान् देवेश त्रातास्मान् जनार्दन, भगवन्, अस्मान् रक्ष, दैत्यनाशन। सर्वे त्वत्समीपम् उपागताः, त्वमेव अस्माकं एकं शरण्यम्, शरणागतानां सहायो भव। त्वं स्वामी, त्वं बुद्धिः, त्वं स्रष्टा, त्वमेव कारणम्; त्वं सर्वलोकमाता, त्वमेव जगतः पिता। भगवन्, शरणागतवत्सल, भयभीता देवगणाः तव शरणम् आगताः।" "सर्वे देवाः तेनातिभीमेन दैत्येन मुराख्येन स्वर्गात् अपसारिताः।" इत्येवं शक्रवचनं श्रुत्वा भगवान् विष्णुः उवाच—"कः स दानवः, किमस्य रूपं, कति बलम्, कुत्र तस्य वासः, किं तस्य तेजः, किम् अस्य पराक्रमः, किम् अस्य वरदानम्? सर्वं कथय।" इन्द्रः उवाच—"पूर्वं ब्रह्मवंशे जातः अतिभीमः दानवः तालजङ्घः नाम, तस्य पुत्रः मुरो नाम दानवः, महाबलः, देवभीषणः। स चन्द्रवत्यां नगरे वसति; तेन सर्वे देवाः पराजिताः स्वर्गात् अपसारिताः। तेनान्यः शक्रः स्थापितः, वायुः अग्निश्च, सोमसूर्यौ, वायुवरुणौ च। सर्वं तेनैव कृतम्; देवलोकः स्वस्थानरहितः कृतः।" एवं श्रुत्वा जनार्दनः कोपाविष्टः—"अहं तं दुष्टं दानवं, देवभीषणं, हनिष्यामि।" इति सङ्कल्प्य, स देवैः सह चन्द्रवतीं नगरीम् अगच्छत्। तत्र देवाः दैत्यराजानं भीमस्वनं पुनः पुनः गर्जन्तं दृष्टवन्तः। तेन सर्वे देवाः जिता दिशः दशु प्रव्रज्य, हरिं दृष्ट्वा स दानवः उवाच—"तिष्ठ तिष्ठ!" भगवान् विष्णुः कोपारुणलोचनः उवाच—"पापाचारिन्, पश्य मम भुजम्।" ततः तत्र स्थितान् दुष्टदानवान् विष्णुना दिव्यबाणैः निहतान्, ते भयविह्वलाः अभवन्। श्रीकृष्णः चक्रं दैत्यसेनायाम् असृजत्; तेन शतशः छिन्नाः, बहवः विनष्टाः। तथापि एकः दानवः पुनः पुनः युद्धाय समुपस्थितः; तेन सर्वे देवाः पराजिताः, अपि च मधुसूदनः पराजितः। स तेन दानवेन समरः हस्तयुद्धरूपेण सहस्रवर्षाणि अभवत्। विष्णुः चिन्तायाम् अपतत्, देवाः च नष्टाः। विष्णुः तेन पराजितः बदरिकाश्रमम् अगच्छत्। तत्र सिंहवती नाम गुहा अस्ति, या द्वादशयोजनदीर्घा, एकद्वारिका, तत्र जनार्दनः सुप्तः। तस्मिन् गुहायां विष्णुं सुप्तं दृष्ट्वा, दानवः तं हन्तुम् उद्युक्तः; स महायुद्धेन क्षीणः योगमायया मोहितः। स दानवः पृष्ठतः प्रविश्य गुहां प्रविष्टः; मां तत्र सुप्तं दृष्ट्वा प्रमुदितः अभवत्। मां पराजितमिति ज्ञात्वा, हरौ संशयं कृत्वा, सन्दिह्य—"नूनं दानवभीषणं हनिष्यामि।" तदा विष्णोः शरीराज्जज्ञे कन्या, या युधिष्ठिर, शोभना, पुण्यलक्षणा, दिव्यायुधधारिणी च। तस्याः तेजःअंशेन जातायाः, सा महाबला महाप्रतापा; तां दैत्यराजः मुरः दृष्ट्वा युद्धाय समुपस्थितः। स च तया कन्यया युद्धाय समभ्यागतः; कन्या अपि सर्वयुद्धविशारदा तत्र युद्धम् अकरोत्। तस्याः शब्देन महादानवः मुरः भस्मीकृतः। तस्मिन् दानवे निहते, देवः तत्र प्रबुद्धः। पतितं दानवं दृष्ट्वा, विस्मितः अभवत्—"केन ममायं भीषणः शत्रुः निहतः?" इति। तदा कन्या उवाच—"मया, दयया प्रेरितया, एष भीषणकर्म कृतम्। अस्माभिः, दानवेन, देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, नागाः, राक्षसाः च विजिताः, स्वर्गात् अपसारिताः; हरिः तत्र मया सुप्तः दृष्टः, मुरः च पृष्ठतः समुपागतः।