परमभक्त्या परमविधिना समन्विताः देवाः समये सम्यग् ध्यानयोगेन दिव्यज्ञानं प्राप्नुवन्। तेषां चित्तानि शुद्धानि एकाग्राणि च सन्ति, ब्रह्मणि ध्यानाग्निना दग्धानि, तदा भगवाँस् सर्वेषां दृश्यः साक्षात् प्रादुरभवत्। तस्य प्रभया सम्पूरितचित्ताः ते मोहिता अभवन्; ताम् आश्रित्य, आत्मानं स्थिरं कृत्वा, विधिवत् काम्यं भगवन्तं समर्चयन्। षडङ्गवेदं साधनं कृत्वा, हृष्टचित्ताः एकचित्ताः च, अञ्जलिं शीर्षे निधाय, शिरः भूमौ विनम्य, तं जगत्कर्तारं जगत्पालकं च भगवन्तं स्तोतुं प्रचक्रमुः। ते देवाः ब्रह्मणं ब्रह्मदेहिनं ब्रह्मनिष्ठं अजितं च प्रार्थयन्तः ऊचुः— यज्ञविद्याप्रदातारं सम्यगाचार्यं तम् अनघं वन्दामः; लोकानुग्रहार्थं सञ्चरन्तं सृष्टिस्वरूपिणं त्वां पुनः पुनः वन्दामः। भक्तवत्सलम्, वेदपाठस्तोत्रैः कीर्तितं, नानारूपिणं, सत्यरूपिणं, शतविकृतिधरं च त्वां वन्दामः। सावित्र्याः पतिं, गायत्र्याः पतिं, पद्मासीनं, पद्मां, पद्ममुखं त्वां वन्दामः। वरदं, वरार्हं, कूर्मं मृगं च, जटाजूटमुकुटधारिणं, सृक्कुड्यायुधधरं त्वां वन्दामः। मृगचिह्नधारिणं मृगस्वरूपं, धर्मचक्षुषं, विश्वनामा विश्वं, विश्वेश्वरं पुनः पुनः वन्दामः। अनुपमधर्मरक्षणं नो दातव्यम्; वचसा, मनसा, कायेन च त्वाम् उपाश्रिताः स्मः, पितामह। एवं स्तुतः तदा देवैः ब्रह्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठः अवदत्— “यदिच्छितं दर्शनं तदवश्यं दास्यामि।” पुनः सः उवाच— “वत्साः, यद् इच्छथ, तद् वदत; वरान् वरान् दास्यामि।” तदा भगवता प्रोक्ताः देवाः ऊचुः— “भगवन्, एष एव अतीव पर्याप्तो महान् वरः; त्वया क्षिप्तं इदं पद्मं शुभनाम्ना अस्माभिः नाम कृतम्। किं कारणं पृथिव्याः कम्पनं, लोकानां च विक्षोभः? हेतुपूर्वकं न भवति एषः, देव; कारणं तस्य वदतु।” ब्रह्मा उवाच— “सुराणां हितार्थं अहं एतत् पद्मं स्थापितवान्; सुररक्षणार्थं च। तस्य कारणं शृणुत। स मारीचः दैत्यः वज्रनाभः नाम, बालानां प्राणहरः, अधोलोकस्य अधः भागं गृहीत्वा स्थितवान्। भवद्भिः आगमनं ज्ञात्वा, सः दुष्टः, शस्त्रधारी, तपस्यनिरतः, देवांश्च इन्द्रसहितान् हन्तुम् इच्छति। तस्य विनाशः मया कृतः, पद्मपातनद्वारा; स्वराज्यबलमदेन सः हतः। यद्वेदविद् ब्राह्मणाः भक्त्या समन्विताः, ते कदापि न पतन्तु, पुनः पुण्यं प्राप्नुयुः। देवाः, असुराः, मनुष्याः, नागाः, राक्षसाश्च, सर्वेषां मध्ये अहं समः। भवद्भ्यः हिताय सः पापी मया मन्त्रेण नाशितः; एतत् पद्मदर्शनात् सः पुण्यैः प्राप्तलोकान् आप्नोत्। मया विसृष्टेन पद्मेन एष देशः पृथिव्यां पुष्करनाम्ना विख्यातः भविष्यति, पुण्यदायकः महातीर्थः। सर्वभूतानां पुण्यदायकः इति प्रसिद्धः; भक्तिभाजां भक्त्यर्थं च देवाः, एष उपकारः कृतः। अत्र वने निरन्तरनिवासेन, वृक्षैः विनियुज्य, निष्पापः महाकालः मम हेतोः अत्र वनं प्राप्तः। तपश्चर्यायाः फलेन, महाज्ञानं भवद्भ्यः प्रकाशितम्; स्वहितं परहितं च हृदि धारयितव्यम्। पृथिव्यां विविधरूपेण दृश्यध्वं; यो द्विजातिं द्वेषात् पीडयति, स पापेन हन्यते। सः कोटिजन्मसु अपि न पापात् मुच्यते; वेदवेदाङ्गविदं ब्राह्मणं न हन्तव्यम्, न निन्दितव्यम्। एकस्य वधेन कोटिशः वधः इव; श्रद्धया वेदपारगं ब्राह्मणं भोजयेत्। यः भोजितः, सः कोटिशः ब्राह्मणानां भोज्यत्वं लभते— अत्र न सन्देहः; यश्च यतयः पात्रं पूरयित्वा ददाति, सः सर्वपापैः विमुक्तः, पापकं न प्राप्नोति, यथा अहं ज्येष्ठः, श्रेष्ठः, पितामहः च सर्वदेवानाम्। एवं ज्ञानी नित्यं पूजनीयः, असङ्गः, निरुपाधिकः च; एष व्रतः ब्रह्मणा अनुमोदितः, संसारमुक्तये। मया द्विजातीनां कृते रचितः, अनावृत्तिकरणकारणम्; यः अयुक्तेन्द्रियः अग्निहोत्रं त्यजति, सः शीघ्रं रौरवं याति, यमदूतैः नीयते। यः लौकिकोपजीवनार्थं क्षुद्रकर्माणि करोति, यस्य मनः संसक्तं, कामी, स्त्रीधनरक्तः, एको भोजनप्रियः, स्वाद्वन्नरुचिः, कृष्यादिव्यवसायरतः, यः वेदज्ञानरहितः, वेदनिन्दकः, परदारगामी, दोषयुक्तः, तेन सह संवादः अपि, वा सत्त्व्रतदूषणं, नरकं नयति। द्वेषी, चित्तभेदयुक्तः, पापकारी, तादृशः स्पृष्टः न स्प्रष्टव्यः; स्पृष्टः सन् स्नानेन शुद्धिः। एवमुक्त्वा भगवाँस् ब्रह्मा, तैः अमरैः सहितः, क्षेत्रं यथायोग्यं स्थापयामास। उत्तरदिशि चन्द्रनदी, पूर्वे सरस्वती पर्यन्तं, नन्दनात् पूर्वतः काल्पात् पुष्करपर्यन्तं, एष वेदिः सृष्टिसर्गकर्त्रा ब्रह्मणा यज्ञाय निर्मिता।