धिषणः श्रेष्ठो यजमानः विधिपूर्वकं यज्ञं समारब्धवान्, पद्मार्चनस्य नियमानुसारं पद्मनालैः समृद्धं पद्ममण्डपं निर्माय। स ऋषिः, देवानां कामनया प्रेरितः, तान् सम्यक् अङ्गीकृत्य, तेषां विवेकिनां वेदविधिना ज्ञानं प्रदत्तवान्। तदा बृहस्पतिः उदारधीः दीक्षायाम् आश्चर्यं त्यक्त्वा, स्वर्गवासिनां कृते एकं वह्निं सम्यक् संकल्प्य, महात्मा अभवत्। अङ्गिराः तुष्टचित्तः तेषां वेदविहितं पाठं दत्तवान्—त्रिसुपर्णं, त्रिमधु, पावमानानि च शुद्धिकराणि सूक्तानि। स सत्त्ववान् सर्वं पाठं च तदनुष्ठानं च तेषां शिक्षयामास; ‘आपो हिष्ठ’ इति पाठेन सह स्नानं ब्रह्मस्नानमिति विख्यातम्। एतत् पापं नाशयति, दुष्टान् शमयति, पुष्टिं श्रीं बलं च वर्धयति; सफलतां कीर्तिं च ददाति, कलियुगस्य मलानि अपोहरति। अतः प्रयत्नेन ब्रह्मस्नानं कर्तव्यम्, यथा मौनिनः, दमवन्तः, दीक्षिताः, जितेन्द्रियाः च कुर्वन्ति। सर्वे कमण्डलुधारिणः, मुक्तवासाः, अक्षमालिनः, दण्डिनः, वल्कलाम्बरधारिणः, जटाधारिणश्च भवन्ति। स्नानाभ्यासे प्रवृत्ताः, सम्यक् आसने उपविष्टाः, यत्नेन ध्यानपराः, ब्रह्मणि चित्तं निबध्य, नियताहारकामनाः सन्तः। मौनं पालयन्तः, दृष्टि-वाक्-स्पर्श-परध्यानाद् विरताः, एवम् सर्वे व्रती त्रिः स्नानं प्रतिदिनं कुर्वन्ति। पराभक्तिसम्पन्नाः, श्रेष्ठविधिं अनुवर्तमाना, कालेन ध्यानयोगेन दिव्यज्ञानं प्राप्तवन्तः। यदा तेषां चित्तानि विशुद्धानि एकाग्राणि च अभवन्, ब्रह्मध्यानाग्निना दग्धानि, तदा भगवतः साक्षात् सन्निधिः सर्वेषां प्रत्यक्षम् अभूत्। तस्य तेजसा पूरिताः, तेषां मनांसि मोहितानि; तस्मिन्नेव आश्रित्य, स्थिरं कृत्वा, विधिवत् वाञ्छितं भगवन्तं उपास्तेयुः। षडङ्गवेदोपायेन, हृष्टचित्ताः, एकचित्ताः, अञ्जलिं शिरसि कृत्वा, शिरसा भूमौ स्पृशन्तः, तं जगत्कर्तारं पालनं च भगवन्तं स्तोतुम् आरब्धाः। देवा ऊचुः—ब्रह्मणः शरीरिणे, ब्रह्मनिष्ठाय, अजिताय च, यज्ञानां दात्रे, सम्यगाचारसम्पन्नाय, लोकानुग्रहेण विचरन्ताय, सृष्टिस्वरूपिणे, नमः। भक्तवत्सलाय, वेदपाठप्रशंसिताय, बहुरूपिणे, सत्यरूपिणे, शतशाखरूपाय च। सावित्र्याः पतये, गायत्र्याः पतये, पद्मासने, पद्माय, पद्ममुखाय च नमः। वरदाय, वर्याय, कूर्मरूपिणे, मृगरूपिणे, जटामुकुटधारिणे, सृक्किणे, स्रुचि च वह्निम् वहन्ते। मृगचिह्नाय, मृगस्वभावाय, धर्मचक्षुषे, विश्वाय, विश्वनाम्ने, जगन्नाथाय, पुनः पुनः नमः। अनुत्तमधर्मरक्षणं अस्माकं दातव्यम्; वचसा, मनसा, कायेन च त्वयि शरणं प्राप्ताः स्म, पितामह। एवं स्तुतः तदा देवैः ब्रह्मा, ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, उवाच—‘यथाकामं दर्शनं वाञ्छितं वः दास्यामि, अच्युतम्। वदत पुत्राः, यद् इच्छथ; वरान् वरान् दास्यामि।’ इति भगवता उक्ताः, देवा ऊचुः—‘भगवन्, एष एव वरोऽस्माकं पर्याप्ततमः, महत्तरश्च। यं त्वया निपातितं पद्मं, तेन शुभनाम्ना अस्माभिः नाम कृतम्। कस्मात् पृथिवी कम्पिता, लोकाः च व्याकुलिताः? हेतोर् विना न भवेत्, देव; कारणं तत् वद। ब्रह्मोवाच—भवतः हिताय, सुररक्षाय च, एतत् पद्मं स्थापितम्; कारणं शृणु। स वै राक्षसः वज्रनाभः, बालानां प्राणहर्ता, अधःपातालं गृहीत्वा स्थितः। आगमनं भवताम् ज्ञात्वा, दुष्टः, शस्त्रधारी, तपसि प्रवृत्तः, देवान् अपि इन्द्रसहितान् हन्तुम् इच्छति। तस्य नाशः मया कृतः, पद्मपातेनेव; राज्यबलमदन्वितः, एवं स हतः। ब्राह्मणाः वेदविदः, भक्तिसंपन्नाः, कदापि न दुर्भग्यं गच्छेयुः, पुनः पुण्यं प्राप्नुयुः। देवासुरमानुष्यसर्पराक्षसानां च सर्वेषां मध्ये, अहम् समः, दिविसदः। भवतः हिताय, तं पापिनं मया मन्त्रेण नष्टम्; एतत् पद्मदर्शनात्, स पुण्यैः प्राप्य लोकान् गतः। मया मुक्तेन पद्मेन, एष स्थलः पृथिव्यां पुष्करनाम्ना विख्यातः भविष्यति, पुण्यप्रदः, महातीर्थः। सर्वेभ्यः भूतेभ्यः पुण्यदः, भक्तिभाजां च भक्तये वरः दत्तः। एतस्मिन्वने नित्यवासा, वृक्षाणां निवेदनात्, पापरहितः महाकालः, मम कृते अत्र आगतः। तपस्विभ्यः च महाज्ञानं प्रकाशितम्; स्वहितं परहितं च हृदि धारयन्तु, देवाः। पृथिव्यां बहुरूपैः दृश्यध्वं; यो द्विजं वेदविदं द्वेषेण पीडयति, स पापेन हन्यते। स शतकोटिजन्मसु अपि न पापात् मुच्यते; न वेदवेदाङ्गविदं ब्राह्मणं हन्याद्, न निन्देत। एकः हन्यते चेत्, शतकोटयः हतानिव; श्रद्धया वेदविदं ब्राह्मणं भोजयेत्। यः भोजयति, स शतकोटिब्राह्मणभोजनफलम् आप्नोति—अत्र न संशयः; यश्च यतयः पात्रं पूरयित्वा ददाति— इति।