एकदा धर्मराज युधिष्ठिरः भगवन्तं पप्रच्छ—एकादश्याः व्रतस्य माहात्म्यं किं? तदा श्रीकृष्णः तं प्रत्यूचत्—“युधिष्ठिर, एकादशीव्रतं येन आचर्यते, तस्य पुण्यं तु शतगुणं भूयिष्ठं भवति, यत्र ब्रह्मा, विष्णुः, महेश्वरश्च त्रयो देवाः शरीरे निवसन्ति। ये धर्मशीलाः, भक्तिपरायणाः, हरिभक्ताः च, ते एकादशीव्रतं कुर्वन्तः तेषां तैः समता भवति। एकादशीव्रतस्य पुण्यपरिमाणं देवैः अपि ज्ञातुं न शक्यते; तद् दुर्लभं पुण्यं तस्मै एव लभ्यते। रात्रौ भोजनात् तु अर्धं पुण्यं लभ्यते, तस्य च अर्धं ये दिनं एकवारं खादन्ति, तेषां लभ्यते। तीर्थयात्राः, दानानि, व्रतानि च यावत् विष्णोः प्रियतमा एकादशी नाचर्यते, तावत् फलन्ति। अतः पाण्डवानां श्रेष्ठ, त्वं एतद्व्रतं आचर; यद्यपि त्वया पृष्टं, पुण्यस्य परिमाणं अहं न जानामि। एषा परमा गोप्या च कथा उक्ता, सहस्रयज्ञैः अपि एकादश्याः तुल्यं न विद्यते।” एवं श्रुत्वा धर्मराजः पुनः पप्रच्छ—“भगवन्, सा पुण्या एकादशी कदा उत्पन्ना? कथं सा लोके पवित्रा, कथं च देवानां प्रिया जाताऽस्ति?” श्रीभगवान् उवाच—“प्राचीनकाले कृतयुगे, पार्थ, मुरः नाम दैत्यः आसीत्, अतिविकटः, घोरः, सर्वदेवानां भीषणः। सः महादैत्यः, मृत्युं रूपी, सर्वान् देवतान्, इन्द्रं च अपि, विजित्य स्वर्गात् अपास्य, पृथिव्यां विचरन्ति स्म। ते संशयभीताः, महेश्वरं शरणं गत्वा, इन्द्रः सर्वं निवेदयामास। अमराः स्वर्गात् अपवर्जिताः, मृत्युलोके न प्रज्वलन्ति स्म। हे महेश्वर, अमरत्वप्राप्तये उपायं ब्रूहि।” महादेवः उवाच—“यत्र देवेशः, दानवानां च श्रेष्ठः, तत्र गरुडध्वजः, सर्वशरण्यः, जगन्नाथः, त्राता, परं गतिः अपि अस्ति। तत्र गच्छत, सः यूयं रक्षिष्यति।” तद् वचः श्रुत्वा, इन्द्रः अन्यैः देवैः सह तत्र गतः। जलमध्ये गदाधरं विष्णुं शयानं दृष्ट्वा, इन्द्रः साष्टाङ्गं प्रणम्य स्तुतिं कर्तुं आरब्धवान्— “ॐ नमो देवेशाय, देवादिदेवपूजिताय, दैत्यारये, पद्मनाभाय, मधुसूदन, त्रातास्मान्। सर्वे देवाः मुरदैत्यानकुलिताः, तव शरणं गताः, भक्तवत्सल, त्रातास्मान्। त्राहि त्राहि देवेश, जनार्दन, दैत्यनाशन, पद्मनाभ, त्रातास्मान्। त्वमेव नः शरण्यः, देवाः सर्वे तव समीपं प्राप्ताः, शरणागतानां सहायः भव। त्वं स्वामी, त्वं बुद्धिः, त्वं सृष्टिकर्ता, त्वं कारणं, त्वं जगतः माता, त्वं एव पिता च। शरणागतवत्सल, देवेश, भयभीता वयं तव शरणं प्राप्ताः। मुरनाम्ना दैत्येन, घोरशक्तिना, सर्वे देवाः स्वर्गात् अपास्यन्ते।” एवं श्रुत्वा, विष्णुः इन्द्रं पप्रच्छ—“कः असौ दैत्यः? किम् रूपं, किम् बलं, कुतः सः, किम् ऐश्वर्यं, कः वीर्यं, किम् वरं तस्य?” इन्द्रः प्रत्युवाच—“पुरा ब्रह्मवंशे ताला-जंघो नाम दैत्यः आसीत्, तस्य पुत्रः मुरः नाम, घोरः, महाबलः, देवद्रावणः। चन्द्रवत्यां नगरे सः वसति; तेन सर्वे देवाः पराजिताः, स्वर्गात् अपास्यन्ते। सः अन्यं इन्द्रं स्थापयामास, वातं, अग्निं, सोमसूर्यौ, वायुवरुणौ अपि अन्यान् स्थापयामास। सर्वं तेनैव कृतं, देवलोकः रिक्तः कृतः।” एवं श्रुत्वा, जनार्दनः कोपितः अभवत्—“एषः दैत्यः, देवभीतः, मया हन्तव्यः।” सः देवैः सह चन्द्रवत्यां नगरीं गतः। तत्र दैत्यराजं गर्जन्तं दृष्ट्वा, तेन देवाः दशसु दिशासु पलायिताः। हरिं दृष्ट्वा, दैत्यः ‘तिष्ठ तिष्ठ’ इति उक्तवान्। श्रीभगवान् क्रोधारुणलोचनः तं उवाच—“दुष्टदैत्य, मम भुजं पश्य।” ततः ये दुष्टदैत्या विष्णोः पुरतः स्थिताः, तैः दिव्यबाणैः निपातिताः, भयाकुलाः अभवन्। कृष्णः चक्रं दैत्यसेनायां प्रक्षिप्य, शतानि दैत्यानां निहत्य, बहून् विनाशयामास। तथापि, एकः दैत्यः पुनः पुनः समरमकरोत्; तेन सर्वे देवाः नाशिताः, स्वयं मधुसूदनः अपि पराजितः। तेन दैत्येन सह विष्णोः सहस्रवर्षाणि मुष्टियुद्धं जातम्। विष्णुः चिन्तितः, देवाः च नष्टाः। विष्णुः तेन पराजितः, बदरिकाश्रमं गतः। तत्र सिंहवती नाम गुहायां, द्वादश योजनविस्तीर्णायां, एकद्वारायां, जनार्दनः शयनं चकार।