ते वसन्तमुपगम्य तं सरः समुपेत्य, तेषां शिखरैः सुसज्जितैः, वातेन चलमानैः, पुष्पश्रियायाः गुरुत्वेन, ताः शैलशिखरवत् पुरुषानिव प्रत्यूह्यन्त। तत्र वृक्षाः माल्यधारिणः, शिखरभागेषु समीरिताः, हर्षोत्सवेन नृत्यन्त इव दृश्यन्ते, यथा माल्यविभूषिताः नराः। लताभिः सह तेषां नृत्यं पुरुषैः प्रियासहितैः इव, केषुचित् स्थलेषु स्वयमेव पुष्पिताभिः लताभिः वृक्षाः आवृताः। तत्र शिरीषमालावद् जात्युत्कर्षेण, शरत्कालस्य नभः इव, तेषां शिखरभागेषु मल्लिकालता दीप्तिमन्तः प्रकाशन्ते। सम्यग् विन्यस्ताः, ताः किरीटवत् शोभन्ते; हरितवृक्षाः सुवर्णसङ्काशाः, फलं पुष्पं च वहन्ति। इव सत्सङ्गे मैत्रीप्रदर्शनं कुर्वन्त्यः, सुवर्णरजः पुष्पाणां सर्वतो दिशः प्रसरन्ति। कदम्बपुष्पविजयमिव घोषयन्त्यः, मधुमत्ताः भृङ्गाः इतस्ततः भ्रमन्ति। वनान्तरेषु, कोकिलाः स्वयम् स्त्रीभिः सहिताः, केषुचित् स्थलेषु द्वन्द्वानि शिरीषपुष्पसदृशानि शुकयुग्मानि दृश्यन्ते। साकं स्वैः सखिभिः, शोभायुक्तैः पुच्छैः मयूराः विविधानि गीतानि गायन्ति, मान्यब्राह्मणाः स्तुतिमिव उच्चारयन्तः। वनसीमायामपि, पक्षिसङ्घाः विविधैः शब्दैः निनदन्तः, नर्तकवत् नृत्यन्तः प्रकाशन्ते। तैः शोभितं तद् वनं, नानापशुसमूहैः सदा परिपूर्णं, नित्यं प्रमुदितैः पक्षिभिश्च, अधिकं रमणीयत्वं प्राप्नोति। तद् वनं, नन्दनसदृशं, मनःसुखं वर्धयति। तत्र भगवाँल्लोकपितामहः पद्मयोनिः तद् उत्तमं वनरूपं दृष्टवान्। सः सौम्यदृष्ट्या, इव दर्पणे पश्यन्, इव पिबन्निव, सर्वान् तान् वृक्षपङ्क्तीन् अपश्यत्, येन दिव्यः सः समागतः। तदा तैः वृक्षैः भक्त्या ब्रह्मणे निवेदितं, तैः पुष्पधाराः स्रष्टाः, तानि पुष्पाणि वृक्षैः समर्पितानि, तानि पितामहः स्वीकृतवान्। सः उवाच—"वरं वृणुध्वं, वः शुभं भूयात्, हे वृक्षाः" इति। एवं भगवता उक्ताः, ते वृक्षाः किंचिदपि न चिच्छेदुः। सर्वे अञ्जलिं कृत्वा, विरिञ्चिं प्रणम्य, ऊचुः—"यदि वरदः असि, प्रभो, शरणागतप्रिय—" "सदा अस्मिन्वने तिष्ठतु भगवाञ्छ्वयं, एष एव अस्माकं परमः कामः। पितामह, नमः ते।" "यदि अस्मिन्नेव वने वससि, देवेश, विश्वसृजन्, तदा सर्वेषां शरणागतानां स्वाभीष्टं परमं वरं दातुमर्हसि।" "न अन्यः कश्चन वरः, कोटिषु अपि, अस्माकं दीयताम्; तव सन्निधानेन एतत् स्थानं सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठताम् आप्नुयात्।" ब्रह्मा उवाच—"एष एष सर्वेषां स्थानानां परमं पवित्रं भविष्यति; सदा पुष्पफलसम्पन्नं, नित्ययौवनस्थितं च।" "स्वेच्छया चरन्तः, कामरूपिणः, इच्छाफलप्रदाः, मनुष्याणां कामान् पूरयन्तः, तपःसिद्ध्यायोगात् दीप्तिमन्तः।" "मम प्रसादेन, परमसमृद्धयः भविष्यथ" इति। एवं वरप्रदः ब्रह्मा तान् वृक्षान् अनुगृह्य। सहस्रसंवत्सरं तत्र स्थित्वा, ब्रह्मा पद्मं भूमौ प्राक्षिपत्; तस्य पतनेन, भूमिः पातालपर्यन्तं कम्पिता। सागराः, तेषां तरङ्गाः विक्षुब्धाः, तीराणि परित्यज्य व्याकुलिताः; इन्द्राशनिपातेन आहताः इव, व्याघ्राः मृगाः च अपि तत्र तत्र व्यपेताः। सहस्रशः शिखराणि शैलानां भग्नानि; दिव्यविमानानि देवसिद्धानां, गन्धर्वनगराणि अपि। तानि सञ्चलितानि, विचलितानि, पतितानि, भूमौ प्रविष्टानि; कपोतमेखलाः गगनात् पतिताः, पक्षसमूहवत् दृश्यन्ते। नक्षत्रगणाः अपि तिरस्कृताः, सूर्याः तीव्राः जाताः; तेन महाशब्देन, सर्वे मूकाः, अन्धाः, बधिराः च अभवन्। त्रिलोक्यं चलाचलसहितं समाकुलम्, सर्वेषां देवानां दानवानां च शरीराणि मनांसि च आक्रान्तानि। ते सर्वे—"किमेतत्? किमेतत्?" इति विस्मिताः, न ज्ञातुम् अशक्नुवन्; ततः धैर्यं समालम्ब्य, सर्वे ब्रह्माणं प्रैक्षन्त। न तं तत्र अपश्यन्—क्व गतः ब्रह्मा? किमर्थं भूमिः कम्पते? किमेतानि अपशकुनानि? ततः विष्णुः तत्र अगच्छत्, यत्र देवाः समागताः; तं प्रणम्य, दिवौकसः इदं वचनम् ऊचुः—"भगवन्, एतत् किम्? किमेतानि अपशकुनानि? कस्य कालस्य बलात् त्रिलोक्यं कम्पितम्?" "प्रलयकालः इव आगतः, ऋतस्य सागरः भग्नः; दिग्गजाश्च अपि चञ्चलाः जाताः—किम् कारणम्?" "किमर्थं भूमिः सप्तसमुद्रवारिभिः आवृता? भगवन्, न कारणमस्ति तस्य शब्दस्य—नापि प्रयोजनम्।" "एवमादृशः शब्दः, यथा स्मृतम्, न पूर्वम्, न भविष्यति; तेन घोरनिनादेन, त्रिलोक्यं संमोहितम्।" "स शुभः वा अशुभः वा, त्रिलोक्यदेवतासु, भगवन्, यदि जानासि, तद् वद।" एवं पृष्टः, विष्णुः परमशक्तिसंपन्नः प्रत्युवाच—"मा भैष्ट, सर्वे मरुतः; शृणुत कारणम्।" "निश्छलम् ज्ञात्वा, सम्यक् वक्ष्यामि; भगवाँल्लोकपितामहः, पद्महस्तः—" "सः पुण्ये देशे पृथिव्याः प्रतिष्ठितः, यज्ञे समाहितः, रम्ये वने पर्वतपादे।" "तस्य हस्तात् पद्मं भूमौ पतितम्; तेन महाशब्देन, सर्वे यूयं कम्पिताः।