नागवृक्षाः पुष्पभारयुक्तशाखाभिः शोभमानाः परस्परं गन्धं श्वासन्त इव दृष्टाः, अन्यत्र वृक्षाः पुष्पैः पीतवर्णैः वानीरकेसरैः भूषिताः। कर्णिकारवृक्षाः बहुपुष्पसमृद्धाः कतिचित्स्थलेषु दीप्तिमन्तः, तेषां चलितकृष्णकलिकाः चलितकृष्णाक्षमिव शोभन्ते। नदीद्वारे वृक्षपङ्क्तयः युगलरूपेण समूहेन च शोभन्ते, दिव्यपुष्पैः अलङ्कृताः। पूज्याः वनदेवताः मूर्तिमन्तः इव प्रकटाः, क्वचित्प्रदेशे लतानां पुष्पालङ्कारैः विभूषिताः दीप्तिमन्तः। दिशासु वृक्षाः युवचन्द्रमिव उन्नताः तिष्ठन्ति, कतिचित्स्थलेषु सर्जार्जुनपुष्पिताः वनप्रदेशं उज्ज्वलयन्ति। यथा पुरुषाः शुद्धवस्त्रधारिणः तिष्ठन्ति, तथा वृक्षाः प्रसन्नातिमुक्तलताभिः आवृताः। ताः लताः वृक्षान् प्रियापरिवेष्टितानिव शोभयन्ति; शालाशोकवृक्षाः पत्रैः परस्परं न स्पृशन्ति, किन्तु स्वयमेव लताभिः आवृताः। कटफलशालार्जुनवृक्षाः फलपुष्पभारात् नमन्तः, शाखाभिः परस्परं मित्रमिव स्पृशन्ति। वातवेगेन शाखाः परस्परं आवृत्य पुष्पफलैः परस्परं पूजयन्त इव तिष्ठन्ति। आगतान् अभिवादयन्त इव, पुष्पसमूहैः आवृताः शोभायै व्यवस्थिताः। वसन्तागमनेन, पुष्पसमृद्धशिखराः वातेन चलिताः, पुरुषान् प्रतिस्पर्धन्ति। वृक्षाः पुष्पमालाभिः शिरसि धृताभिः, वातवेगेन नृत्यमिव कुर्वन्ति, यथा मणिमालाभिः भूषिताः पुरुषाः। लतानां सह नृत्यन्ति, यथा प्रियासह पुरुषाः; कतिचित्स्थलेषु वृक्षाः स्वलतापुष्पैः आवृताः। तैः पुष्पसमूहैः शारदीयाकाशमिव तारागणैः दीप्तिमन्तः; शिखरेषु मालतीलताः पुष्पिताः दीप्तिमन्तः। यथाक्रमेण व्यवस्थिताः, मणिमुकुटमिव शोभन्ति; हरितवृक्षाः सुवर्णवर्णाः फलपुष्पसमृद्धाः। सत्पुरुषसमागमे मित्रत्वं दर्शयन्त इव, सर्वदिशासु पुष्पस्य सुवर्णकेसरः प्रसारितः। कदम्बपुष्पस्य विजयमिव घोषयन्ति, मधुरससम्पूर्णाः भृङ्गाः इतरत्र इतस्तः विचरन्ति। वनान्तरेषु, कुङ्कुमकुक्कुटाः स्वप्रियया सह तिष्ठन्ति; कतिचित्स्थलेषु शिरीषपुष्पसदृशाः शुकयुगलानि दृश्यन्ते। प्रियासंयुक्ताः, मनोज्ञपिच्छधारिणः मयूराः विविधगानानि गायन्ति, यथा पूजितब्राह्मणाः स्तोत्राणि पठन्ति। वनसीमायामपि, पक्षिसमूहाः विविधस्वरैः नादयन्तः नृत्यन्ति, नर्तकाः इव शोभन्ति। तैः मनोहरवनं अधिकं रमणीयं कृतम्, नित्यं पशुसमूहैः पक्षिसमूहैः च आनन्दितम्। तद्वनं नन्दनसदृशं, चित्तस्य प्रमोदं वर्धयति; भगवतः पद्मजनस्य तं परमवनरूपं दृष्टम्। सः सौम्यदृष्ट्या दर्पणमिव तं वृक्षपङ्क्तिं पश्यन्, तं दिव्यं आगतम् वृक्षाः अपश्यन्। तैः भगवतः ब्रह्मणः आगमनं भक्त्या घोषितम्, ततः पुष्पसमृद्धिः मुक्ताः; ब्रह्मा वृक्षाणां पुष्पार्पणं स्वीकृतवान्। सः उवाच—"वरं वृणीत, भवतु शुभं, हे वृक्षाः"। एवं भगवता उक्ताः, वृक्षाः विगलितसङ्कल्पाः। सर्वे अञ्जलिं कृत्वा विरिञ्चिं नमस्कृत्य ऊचुः—"यदि वरं दासि, हे प्रभो, शरणागतप्रिय—"। "सदा अस्मिन्वने वसतु भगवन्, एषः अस्माकं परमेष्ठि अभिलाषः। त्वां नमः।"। "यदि त्वं अत्र वससि, हे देवेश, विश्वसृज, शरणागतानां इच्छानुसारं परमं वरं दत्तुम्।"। "अन्यः वरः न दत्तव्यः, कोटिषु अपि; तव सन्निधानेन एषः स्थलः सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठः भवतु।"। ब्रह्मा उवाच—"एषः स्थलः सर्वेषां परमं पुण्यतमं भविष्यति; सदा पुष्पफलसमृद्धः, नित्यं यौवनस्थितः।"। "इच्छानुसारं गतिसम्पन्नः, रूपसंपन्नः, इच्छाफलप्रदः; मनुष्यानां कामान् पूरयन्, तपस्याः सिद्ध्याः शोभितः।"। "मम प्रसादेन परमसमृद्धिः भविष्यति।"। एवं वरदः ब्रह्मा वृक्षान् अनुगृहीतवान्। सहस्रवर्षं स्थित्वा, सः पद्मं भूमौ क्षिप्तवान्; तस्य पतनात् भूमिः अधोलोकपर्यन्तं कम्पितवती। समुद्राः तरङ्गसमूहैः विक्षिप्ताः, तीरं त्यक्तवन्तः; इन्द्रवज्राहताः इव व्याघ्राः मृगाः च विक्षिप्ताः। सहस्रशिखराणि गिरयः भग्नानि; देवसिद्धविमानानि, गन्धर्वनगराणि अपि। तानि चलन्ति, भ्रमन्ति, पतन्ति, भूमौ प्रविशन्ति; कपोतमेघाः आकाशात् पतन्ति, पक्षसमूहाः इव दृश्यन्ते। ज्योतिसामूहाः आवृताः, सूर्याः तीव्राः जाताः; तेन महाशब्देन सर्वे मूकाः, अन्धाः, बधिराः अभवन्। त्रिलोक्यं चलनाचलनियुक्तं कम्पितम्; सर्वदेवदानवाः शरीरैः चित्तैः च कम्पिताः। "किमेतत्? किमेतत्?" इति सर्वे चिन्तयन्ति, न तु जानन्ति; ततः धैर्यं समालम्ब्य, ब्रह्माणं पश्यन्ति। तत्र ब्रह्माणं न पश्यन्ति—क्व गतः ब्रह्मा? किमर्थं भूमिः कम्पते? किमर्थं एते अपशकुनाः दृश्यन्ते?