तदा भक्त्या प्रसन्नः पद्मयोनिर्ब्रह्मा तत्र समागतः। स झटित्येव नम्रं रुद्रं समुत्थाप्य पुनः पुनर्वचनं प्राह। "त्वं हि दिव्यव्रतानुष्ठानैः सम्यगन्वितैः, पूजया च मां सम्यक् भक्त्या च दृढया, मम दर्शनकाङ्क्षया चोपयतः। ये व्रतेषु स्थिताः सन्ति, ते मां पश्यन्ति—मानवा देवाश्च; तस्मात् तव मनसि यदिष्टं तद्वरं दास्यामि। यत् त्वया सर्वकामानां सिद्ध्यर्थं मनसा वाचा कायेन चान्तःकरणेन च सम्पूर्णसन्तोषेण व्रतमिदं कृतम्। कथय त्वं भगवन्, किं कामयसे, तं वरं दास्यामि।" रुद्र उवाच—"एष एव वरः, भगवन्, अद्य मे पर्याप्ततमः। यद् दृष्टोऽसि त्वं जगतां कर्ता, सर्वैः पूजितः, तुभ्यं नमः; महायज्ञेन दीर्घतपसा च। येन तपसा प्राणशोषणं कृतं, तेन त्वं दृष्टः, देवदेव; मम हस्तात् कपालं न पतितम्। एष व्रतः, भगवन्, मुनिसङ्घेषु निन्द्यः, अधमः स्मृतः; तथापि तव प्रसादेन कपालधारणव्रतमिदं कृतम्। एष महाव्रतः शरणागतस्य सिद्धः प्रकीर्त्यताम्; कथय, भगवन्, कस्य तीर्थस्य मध्ये एतत्कपालं क्षिपामि। येन मुनिसत्तमेषु शुद्धो भूयासम्।" ब्रह्मोवाच—"अस्त्यविमुक्तमिति प्राचीनं भगवतः स्थानम्। तत्रैव ते पुण्यं तीर्थं कपालमोचनं भविष्यति; अहं च त्वं च विष्णुश्च तत्रैव सन्निधिं यास्यामः। तत्रैव तव दर्शनात्, पातकिनोऽपि महान्तः सुखान्यनुभवन्ति, मम धाम्नि शुद्धिं यान्ति। तत्र वरणा चासी च देवप्रियते नद्यौ प्रवहतः; तयोर्मध्ये क्षेत्रे मृत्युपन्था न प्रविशति कश्चन। तत् क्षेत्राणां श्रेष्ठं, तीर्थानां च श्रेष्ठं तव; देहत्यागे तु तत्क्षेत्रं जनाः सेवन्ते। यत्र म्रियन्ते तत्र जनाः हंसयाने स्वर्गं यान्ति, सर्वभीतिविवर्जिताः; पञ्चक्रोशं क्षेत्रं तुभ्यं दत्तं मया। यदा गङ्गा सर्वनदीनां नाथं मध्ये तस्य क्षेत्रस्य प्रवहिष्यति, तदा, रुद्र, सा पुरी परमपावनी भविष्यति। गङ्गा शुद्धा उत्तराभिमुखी, सरस्वती पूर्ववाहिनी; जाह्नवी च द्वौ योजनं उत्तरं प्रवहति। तत्र सर्वे देवाः सह मया च शक्रेण च आगमिष्यन्ति; तत्रैव कपालं मुञ्च। ये तत्र गत्वा पितॄन् श्राद्धैः पिण्डैश्च तर्पयन्ति, तेषां स्वर्गलोकोऽक्षयः। महातीर्थे वाराणस्यां स्नात्वा सप्तजन्मकृतपापात् विमुच्यते; दर्शनमात्रेणापि मोक्षः सिध्यति। तत् तीर्थं सर्वेषां तीर्थानां श्रेष्ठमिति प्रसिद्धम्; ये जीवाः तत्र देहं त्यजन्ति, ते धन्याः। रुद्रपदं प्राप्य तैः सह मोदन्ते; यद् दत्तं रुद्रभक्त्या तत्र, तस्य महाफलम्। शुद्धचित्तस्य तत्र कृतस्य कर्मणः महद् फलम्; ये स्वीयं कर्म तत्र शुद्धभावेन कुर्वन्ति। रुद्रलोकं प्राप्य सदा सुखमुपभुञ्जते; तत्र पूजनं जपः हविश्च देहिनां सम्यक् सिद्ध्यति। स्वर्गः तत्र रुद्रभक्तानां नित्यफलप्रदः; तत्र दीपदानात् ज्ञानचक्षुः लभ्यते। यः कोऽपि निर्दोषं नवतरुणं सौम्यं रमणीयं वत्सं मोचयति, स परमं पदं प्राप्नोति। स पित्रैः सह मोक्षं याति; नात्र संशयः। किमर्थं विस्तरेण वदामि? यत् तत्र जनैः क्रियते— कर्तव्यवशात् यत्कर्म, तस्य फलं अनन्तं; तत् तीर्थं स्वर्गस्य च मोक्षस्य च कारणं स्मृतम्। स्नानं जपः हव्यं च तत्र अनन्तफलप्रदः; ये रुद्रभक्ता श्रद्धया वाराणसीं यान्ति— ये भक्ताः तत्र देहं त्यजन्ति, न संशयः; ते वासवः पितरः रुद्राः पितामहाश्च ज्ञेयाः। प्रपितामहाः आदित्याश्च; एष वेदविधिः। त्रिविधं श्राद्धकर्म तुभ्यं निरूपितम्, निष्पाप। मानवाः तत्रागत्य पितृश्राद्धं सदा कुर्युः; तत्रैव स्वपुत्रैः श्रद्धया तर्पणं कर्तव्यम्। सुपुत्राः पितॄणां सुखं वहन्ति; मया वर्णितं तीर्थं दर्शनमात्रेणापि मोक्षप्रदम्। तस्य जलस्य स्नानात् जन्मबंधनात् विमुच्यते; ब्रह्महत्यादिपापात् मोच्यते, रुद्र, यथेष्टम्। अविमुक्तं तुभ्यं दत्तम्; तत्रैव पत्न्या सह वस।" रुद्र उवाच—"पृथिव्यां सर्वेषु तीर्थेषु विष्णुना सह तत्रैव वसामि। यथावदुक्तं त्वया, तत्रैव स्थितः; एष वरः मया दत्तः। अहं महादेवः, सदा त्वया पूजनीयः। मम हृदि सन्तुष्टः सन् तुभ्यं वरं दास्यामि; विष्णोः कामानपि तुभ्यं दास्यामि। सर्वेषां देवर्षीणां आत्मनिष्ठानां मध्ये अहमेव दाता, अहमेव वरप्रदाता; अन्यः कश्चिदपि न सन्देहनीयः।" ब्रह्मोवाच—"यथोक्तं त्वया, रुद्र, तथा करिष्यामि; नारायणोऽपि तव वचः पूर्णमवश्यं करिष्यति, न संशयः।" एवं रुद्रं संबोध्य ब्रह्मा तत्रैव अन्तर्धानमगात्; महादेवस्तु वाराणसीं गत्वा तत्र पुण्यतीर्थं स्थापयामास।