त्रिवेदमार्गं परित्यज्य, तैः देवैः, मायया मोहितैः, मया प्रेरिताः कर्माणि कृतानि। अन्ये अपि तेनैव प्रकारेण जागृताः। तैः, अन्यैः, तेषां अन्यैः, तथा अन्यैः अपि, सर्वे दृढदृष्टयः, सभायां 'नमः योग्याय' इति उक्त्वा प्रणामं कृतवन्तः। अल्पदिनेषु, दैत्यैः त्रिवेदः परित्यक्तः; पुनः रक्तवस्त्रधारी, विजयीदृष्टिः, तान् मायया मोहितवान्। सः अन्यान् देवतान् गत्वा मधुरं वचनं अवदत्—'यदि स्वर्गे इच्छाऽस्ति वा मोक्षे पुनः, तर्हि—' 'पशुवधाद्यधर्माणां पर्याप्तं; एतत् विज्ञेयम्—सर्वं ज्ञानमयं, शेषं प्राप्नुहि।' 'मम वचनानि शृणु, यथा साधुभिः इह उक्तानि; एष लोकः अनास्रितः, तस्य परमं मोहितज्ञानात् न प्राप्यते।' 'रागादिदोषैः अतिकलुषितः, संसारदुःखेषु भ्रमति; तेषां मोक्षाय विविधाः उपदेशाः दत्ताः।' एवं सः तादृशं धर्मं उक्त्वा, तैः तद् परित्यक्तम्; केचित् वेदान् निन्दितवन्तः, अन्ये देवतान्, हे राजन्। अन्ये यज्ञानां, द्विजातीनां च निन्दां कृतवन्तः; एष वाक्यं न युक्तम्, हिंसा धर्म इति कथ्यते। विद्वांसः अग्नौ हुतानि फलवन्ति इति वदन्ति; यदि पशुहिंसा यज्ञे स्वर्गे इच्छिता— यदि यजमानस्य पितरं न हन्यते, किमर्थम्? यदि अन्यः खादति, तस्य तृप्त्यर्थं भवति। यदि यात्रिकाय पिण्डं दत्तम्, यात्रिकाः तं न वहन्ति; अनेकैः यज्ञैः, दिव्यत्वं प्राप्य, इन्द्रेण सह रम्यते। यदि शमीदण्डादिकं खाद्यते, तर्हि पत्रभक्षः पशुः श्रेष्ठः; लोकाः एतद् उपदेशं विज्ञाय श्रद्धां कुर्युः। मया उक्तं यदि न रोचते, तद् परित्यज्य स्वहिताय; विश्वसनीयस्य वचनेन महादेवाः नभः न पतन्ति। युक्तं वाक्यं मया, युष्माभिः च स्वीकरणीयम्। दानवाः ऊचुः—'सत्यधर्मे भक्त्या सर्वे त्वां समर्पितवन्तः।' यदि त्वं तुष्टः, हे प्रभो, अद्य अस्माकं कृपां दर्शय; यथायोग्यं समस्तं द्रव्यं, दीक्षायोग्यं च आहरिष्यामः। तव अनुग्रहेण शीघ्रं मोक्षः अस्माकं हस्ते आगच्छतु। ततः सः मायया मोहितान् सर्वान् दानवान् संबोधितवान्। 'एषः मम आज्ञायुक्तः, प्रमुखः गुरु, बुद्धिमान् च श्रेष्ठः; मम निर्देशेन दीक्षां दास्यति।' 'हे ब्राह्मण, मम वचनात् एतान् पुत्रान् दीक्षय'; तेषां मोहः विनष्टः, दानवाः भार्गवम् ऊचुः। 'दीक्षां देहि, हे महाभाग, यया सर्वसंसारात् विमुक्तिः'; 'एवं भवतु' इति उशनाः दैत्येभ्यः उक्त्वा, 'नर्मदायाः समीपे गच्छामः'। 'सखायः, वस्त्राणि अपाकुरुत; अहं दीक्षां करिष्यामि'। एवं भीष्म, दानवाः भृगुरूपेण बुद्धिमता दीक्षिताः। तत्र आङ्गिरसेन, दिशः एव वस्त्राणि अभवन्; तेषां मोरपिच्छध्वजः, गुञ्जामालया शोभितः दत्तः। तानि दत्त्वा, शिरसः केशान् अपाकृष्य, धर्मस्य परमं साधनं कृतम्। धनाधिपः देवः, समृद्धिदाता, केशापाकर्षणेन, तेन वस्त्रधारणेन, परमं सिद्धिं प्राप्य। एवं अमरत्वं प्राप्यते, यथा पुरातनैर् अर्हतैः उक्तम्; केशापाकर्षणेन, मानवैः दिव्यत्वं इह लभ्यते। किमर्थं न कुर्यात्, यः महत् पुण्यं ददाति? देवैः मानवलोके तद् अभिलषितं। भारतभूमौ, शिष्यकुले जात्या, तपः आचर्यम्, केशापाकर्षणारम्भेण। चतुर्विंशतिः तीर्थंकराः तैः सम्मानिताः, नागेश्वरः छायां कृत्वा, ध्यानमार्गं दर्शयन्। मन्त्रैः स्तुत्वा, स्वर्गः अर्हतैः प्राप्यते, वा मोक्षः निश्चितं; कः संशयः? कदा सूर्याग्निसमतेजसः ऋषयः भवेम, वैराग्ययुक्ताः, पंचसूत्रं जपेम? एवं तपस्विनां, मृत्युः यदा आगच्छति, शिरः शिलया ताडनं सत्कर्म भवति। कदा एकान्तवनं वसामः? शिष्याः, एकाग्रचित्ताः, कर्णे जपं करिष्यन्ति। हे मुनि, मोक्षमार्गे न गच्छेत्, यतः पुनः पुनः संसारे पदानि प्राप्तानि। तस्मात्, तानि पदानि परित्यज्य, यथार्थवचनानि; स्वस्य तपसा, विविधैः नियमैः च। तं परमं पदं, मोक्षमार्गं गच्छ, यं ध्यायन्तः, तपसा युक्ताः, साधवः प्राप्नुवन्ति। यत्र इन्द्रियसंयमः, सर्वभूतानां दया च सततम्—सः तपस्याः धर्मः, अन्यत् मिथ्याचारः। एतद् ज्ञात्वा, उत्तमं पदं प्राप्नुहि, यं तीर्थकर्ता प्राप्तवन्तः, योगिनः च। एवं देवाः, विद्याधराः, महाजनागाः, सततं दिवानिशं तं अभिलषितं चिन्तयन्ति। यदि संसाराभिलाषः नष्टः, तर्हि पत्नीं, स्वर्गमार्गस्य विघ्नं च त्यज। कथं तं गर्भं सेवेत्, यत्र पितरः जातः? कथं जीवाः स्वमांससदृशं मांसं खादेयुः?