ततः काव्यः तान् असुरान् उवाच – “अद्य यावत् कार्यसिद्धिः भवति, तावत् युष्माकम् तपः अविचलितं, अनन्यचित्तं, दृढं च स्यात्।” तान् असुरान् एवम् उपदिश्य, काव्यः स्वपितुः आश्रमं प्रति गत्वा उवाच – “मम पितुः आश्रमे मां प्रतीक्ष्यध्वं, हे दानवाः।” ततः काव्यः महादेवम् उपगच्छत्। शुक्रः महादेवम् प्राप्य उवाच – “देव, ब्रहस्पतेः अधिगताः मन्त्राः मम इच्छाः; तैः मन्त्रैः देवाः पराजित्य असुराणां जयः भवतु।” देवः तं शुक्रम् एवम् उक्तवान् – “हे भार्गव, सहस्रवर्षपर्यन्तं शीर्षोऽधः कृत्वा धूममात्रं श्वसन् व्रतम् आचर। यदि त्वं एतत् सहस्रवर्षपर्यन्तं सहिष्यसि, तदा मन्त्राः ते प्राप्ताः स्युः।” शुक्रः, भृगुपुत्रः, तस्य वचनम् अनुमोदितवान्; भगवतः पादौ स्पृष्ट्वा उवाच – “एवमस्तु, भगवन्; अद्य आरभ्य तव आज्ञया व्रतम् आचरिष्यामि।” इति देवेशेन उपदिष्टः भार्गवः व्रतम् आरब्धवान्। असुरसाम wellbeing हेतु शुक्रः निर्गतः। काव्यः तदा महेश्वरात् मन्त्रलाभाय ब्रह्मचर्यं आरभत। एतद् ज्ञाय, तदा राजानः धर्मानुसारं सुखेन वासं कृतवन्तः। तस्मिन्नेव समये, असुराणां दुर्बलत्वे, देवाः क्रोधात् ब्रहस्पतिः अग्रणीभूताः शस्त्रधारिणः समागच्छन्। देवसंघं पुनः शस्त्रैः समागतं दृष्ट्वा, सर्वे असुराः भयेन आकुलाः उत्थाय, तान् देवान् इदं वचनम् ऊचुः। दैत्याः ऊचुः – “हे देवाः, वयं शस्त्राणि निक्षिप्य, आचार्यः व्रते स्थितः; युष्माभिः अभयम् दत्तम्, किं तद् विस्मृत्य वधाय आगतम्? वयं शस्त्रपरित्यक्ताः, वल्कलाजिनवस्त्रधारिणः, निष्क्रियाः, वस्तुहीनाः, स्थिता; एतत् अस्माभिः सहनं न शक्यते। युद्धेन देवान् न जेतुं शक्नुमः; तस्मात् युद्धं विना, काव्यस्य मातरं शरणं यामः। आचार्यस्य आगमनपर्यन्तं, तस्य मातरं दुःखं निवेदयेम; शुक्रस्य आगमे पुनः शस्त्रधारिणः युद्धं करिष्यामः।” एवं उक्त्वा, सर्वे असुराः काव्यस्य मातरं शरणम् गत्वा, भयेन ताम् उपगच्छन्; सा तान् रक्षां ददौ। सा उवाच – “मा भैष्ठ, मा भैष्ठ; भयम् त्यजत, हे दानवाः। मम समीपे स्थिता, महद् भयम् न भवतु।” तां असुरान् रक्षन्तीं दृष्ट्वा, देवाः स्वबलाबलम् विचिन्त्य, बलात् तान् आक्रमितवन्तः। तदा, असुरान् देवैः बन्ध्यमानान् दृष्ट्वा, देवी क्रुद्धा देवान् उवाच – “सुप्त्या युष्मान् मोक्ष्यामि।” सा सर्वशक्तिम् संहृत्य, तपसा योगेन च, सुप्तिं सृष्ट्वा, देवांश् बलात् मोहितवती। इन्द्रम् एवं मोहितम् दृष्ट्वा, देवाः विमूढाः अभवन्; इन्द्रम् निग्राहितम् दृष्ट्वा, भयात् पलायितवन्तः। देवसंघे निर्गते, विष्णुः इन्द्रम् उवाच – “मम मध्ये प्रविश, शुभम् भवतु; अहम् तव रक्षां करिष्यामि, देवश्रेष्ठ।” एवं उक्तः, पुरन्दरः विष्णुम् प्रविष्टवान्; इन्द्रम् विष्णुना रक्षितम् दृष्ट्वा, देवी क्रुद्धा इदं वचनम् उवाच – “मघवन्, विष्णुना सह त्वां बलात् दास्यामि, सर्वसाक्षिणां समक्षं; मे तपः शक्तिः दृश्यताम्।” तया देवीशक्त्या, इन्द्रः विष्णुश्च निग्राहितौ; विष्णुः इन्द्रम् उवाच – “कथम् त्वया सह विमुक्तिः स्यात्?” इन्द्रः प्रत्युवाच – “यावत् सा दहति, त्वं ताम् हनिहि; अहम् विशेषतः निग्राहितः; ताम् हनिहि, विलम्बं मा कुरु।” तदा विष्णुः तां निरीक्ष्य, स्त्रियम् हन्तुं कठिनं मन्यमानः, विचार्य, शीघ्रं संकटस्थितं शक्रम् प्रविष्टवान्। ततः विष्णुः तत्र शीघ्रता, भयम्, क्रूरभावं च देवीम् अनुभूतवान्; क्रुद्धः, चक्रं गृह्य, भयात् तस्याः शिरः छित्त्वा। तां स्त्रीवधं दृष्ट्वा, भृगुः, प्रभुः, क्रुद्धः अभवत्। यदा विष्णुः तस्याः पत्न्याः वधं कृत्वा, भृगुणा शप्तः अभवत्, भृगुः उवाच – “धर्मं ज्ञात्वा अपि, स्त्रियं निहत्य, त्वं दोषी। तस्मात् मम शापेन, त्वं सप्तकृत्वः मानवेषु जन्म लप्स्यसे; धर्मस्य हानौ पुनः पुनः आगमिष्यसि। लोकहिताय मानवेषु जन्म गृह्णीयाः।” इति विष्णवे उक्त्वा, भृगुः तस्याः शिरः स्वयम् आदत्त। शरीरम् संयोज्य, हस्ते आदाय, उवाच – “देवि, विष्णुना निहता अपि, त्वाम् पुनः जीवयिष्यामि। यदि अहम् धर्मं समग्रं जानामि, वा आचरितवान् अस्मि, तदा सत्येन जीव; यदि वचनं सत्यं।” ततः शीतलेन जलेन ताम् अभिषिञ्च्य, “जीव” इति उक्तवान्; तथा उक्ते, देवी तत्रैव जीविता अभवत्। तदा सर्वे प्राणीणि ताम् सुप्त्या उत्थिताम् इव दृष्ट्वा, सर्वतः “साधु साधु” इति उच्चैः शब्दं कृतवन्तः। एवं तदा देवी भृगुणा पुनः जीविता; देवैः साक्षात् तद् अद्भुतम् अभवत्। भृगुः, शान्तचित्तः, पत्नीं पुनः जीवितवान्; इन्द्रः तद् दृष्ट्वा, काव्यं पुनः स्मृत्वा, शान्तिम् न लब्धवान्। ततः इन्द्रः जाग्रन् जयन्तीं प्रति उक्तवान्; देवाधिपः स्वां पुत्रीं एवम् उवाच – “काव्यः मम पतनाय घोरं व्रतम् आचरति; तस्मात्, मे बुद्धिमती पुत्रि, अहम् अत्यन्तं व्यथितः। सर्वैः सुखोपचारैः, तं ब्राह्मणं यथासंभवम् तुष्ट्या सेवस्व, सततं सेवस्व, यथा सन्तुष्टः भवेत्।