स भगवान् देवकार्यं सम्यग् अकरोत्, सर्वदानवानां च विनाशकः अभवत्। ये अपि शक्रेण दुर्जयाः दानवाः, तान् अपि स एव हन्तुम् अशकत्। स शक्रेण स्वर्गे प्रतिष्ठापितः, तत्र च कीर्तिं प्राप्तवान्। श्रूयते च, अश्विनौ अपि माध्रवत्याः समुत्पन्नौ। नकुलः सहदेवः च सौन्दर्य-बल-धर्मसम्पन्नौ जातौ; रोहिणी, या पौरवी अपि कथ्यते, अनकदुन्दुभेः पत्नी आसीत्। तस्यां चेष्टः, रामः, युद्धरतेः सारणः, दुर्धरः, दमः, पिण्डारकः, महाहनुः च पुत्राः अभवन्। ततः अमावास्यायां या माया, सा भविष्यति देवकी, तस्यां पूर्वं प्रजापतिः प्रभुः महाबाहुः जातः। तस्य कनिष्ठा भगिनी कृष्णा नाम शुभद्राख्या, शुभवदिनी, तत्र अपि विजयः, रोचमानः, वर्धमानः, देवलः च अभवन्। एते सर्वे महात्मानः उपदेव्याः जाताः; बृहद्देव्याः च महात्मा आगावहः पुत्रः अभवत्। बृहद्देव्याः एव मण्डकः नाम पुत्रः जातः; देवक्या सप्तमः पुत्रः रेमन्तः अभवत्। गवेषणः, महाभाग्यवान्, युद्धे अजय्यः, श्रुतदेव्याः सह कानने विहरतः कदाचित् दृष्टः। वैश्या-स्त्रियाम् शौरिणा कौशिकः ज्येष्ठः पुत्रः जातः; श्रुतंधरा नाम राज्ञी सौरगन्धम् अङ्गीकृतवती। वसुदेवस्य कपिलः नाम बलवान् पुत्रः अभवत्; नराणां मध्ये धनुर्धरः प्रथमः जातः, सर्वान् हर्षयन्। सौभद्रः अभवः च, उभौ महाबलिनौ, जातौ; देवभागस्य पुत्रः प्रस्थावः, यः बुध इति प्रसिद्धः। प्रथमः पण्डितः, अनन्तरं बाहुः, ततः श्रेष्ठः देवश्रवाः; तस्य मनस्विनी नाम पत्नी, इक्ष्वाकुवंशसम्भवा, ख्यातिः प्राप्तवती। निवृत्तशत्रुः, शत्रुघ्न इति अपि प्रसिद्धः, श्रद्धायाः पुत्रः अभवत्; गण्डूषायै कृष्णः तुष्टः, शतं पुत्रान् अददात्। स चन्द्रं, महाभाग्यं, बलिनं महात्मानं, अदात्; रन्तिपालः रन्तिः च, नन्दनस्य पुत्रौ। शमीकस्य चत्वारः पुत्राः वीर्यवन्तः महाबलिनः आसन्—विरजः, धनुः, व्योम, सृञ्जयः। व्योमः अपुत्रकः अभवत्; सृञ्जयस्य पुत्रः धनञ्जयः, यः जातः भोजानां राज्यं प्राप, राजर्षितां च अलभत। यः कृष्णस्य पुण्यजन्म नित्यं पठति शृणोति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। तदा महादेवः, यः पूर्वं कृष्णः प्रजापतिः आसीत्, क्रीडानिमित्तं मनुष्येषु अपि जातः। देवक्यां वसुदेवात् तपसा, पद्मनयनः चतुर्भुजः दिव्यवपुः, जनाश्रयः, जातः। श्रीवत्सलाञ्छितं प्रभुं दृष्ट्वा, देवैः चिन्हैः सहितं, वसुदेवः तं उवाच—"स्वरूपं संहर, भगवन्।" "कंसात् भीतः अस्मि, भगवन्; अतः तव प्रति वदामि। मम षट् पुत्राः, ये श्रेष्ठाः महाबलिनः, तेन हताः।" वसुदेवस्य वचनं श्रुत्वा, अच्युतः स्वस्वरूपं संहितवान्। तस्य अनुमतिं लब्ध्वा, शौरिः तं नन्दगोपगृहं नीतवान्। नन्दगोपाय तं दत्त्वा, "रक्ष्यतां एषः" इति उक्त्वा, सर्वयादवानां कल्याणं भविष्यति। देवक्या अयं पुत्रः कंसं विनाशयिष्यति; तावत् पृथिवी भारात् परमं विश्रान्तिं लप्स्यते। कुरुक्षेत्रे महायुद्धे समागतेषु सर्वक्षत्रियेषु, स पापीयांसः सर्वान् नृपान् हनिष्यति। एष एव प्रभुः अर्जुनस्य सारथिः भविष्यति, क्षत्रियहीनां कृत्वा पृथिवीं, तस्यां रमिष्यति, समाप्त्यां प्राप्तायाम्। स एव सर्वं यदुकुलं देवलोकं नयिष्यति। भीष्मः उवाच—"कः अयं वसुदेवः? का वा देवकी यशस्विनी? कः नन्दगोपः? का वा महाव्रता यशोदा, या विष्णुं पोषयामास, यां च स मातरं संबोधितवान्? का तं गर्भे अधारयत्, का वा पोषयामास?" पुलस्त्यः उवाच—"सः पुरुषः कश्यपः, सा च तस्य प्रिया अदितिः स्मृता। कश्यपः ब्रह्मणः अंशः, अदितिः पृथिव्याः अंशः। नन्दः द्रोणः इति ख्यातः, यशोदा च पृथिवी अभवत्।" ततः स महाबाहुः देवक्याः पूर्वकामान् तस्य महात्मनः कृता, ताः सम्पादितवान्। शीघ्रं स महादेवः मानुषं शरीरं प्रविश्य, योगेन स्वयम् आगतः, सर्वभूतानि मोहितवान्। धर्मयज्ञयोः नष्टे, विष्णुः महाबलः, वृष्णिवंशे जातः, धर्मसंस्थापनाय, असुरविनाशाय च। रुक्मिणी, सत्यभामा, सत्याः, नाग्निजिती, सुमित्रा, शैब्या, गान्धारी, तथैव लक्ष्मणा—एता देव्योऽभवन्। सुभीमा, माध्री, कौशल्या, विजयाः च—एवं देव्यः षोडशसहस्रं अभवन्। रुक्मिण्या अपि पुत्राः जाताः—तैः नामानि शृणु, सर्वविद्याविशारदाः: चारुदेष्णः, रणशूरः, महाबलः प्रद्युम्नः, सुचारुः, चारुभद्रः, सदश्वः, ह्रस्वः, सप्तमः चारुगुप्तः, चारुभद्रः, चारुकः च। सत्यभामायाः अपि चारुहासः, कनिष्ठः, कन्या, चारुमती रम्या, भानुः, भीमरथः, क्षणः च जाताः। रोहितः, दीप्तिमान्, ताम्रबन्धः, जलन्धमः च; चत्वारः कनिष्ठाः भगिन्यः अपि तेषां जाताः। एवं, कृष्णस्य दिव्यजन्मकथा यः पठति शृणोति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। कृष्णस्य अद्भुतवृत्तान्तः, देवक्याः वसुदेवस्य च पुण्यकर्म, सर्वलोकहिताय अभवत्।