श्रूयतां कथामिमां पुण्यां, या पुराणेषु प्रसिद्धा। कश्चन मिथ्या-शापः कदापि न कस्यापि प्राभवति स्म। ततः इक्ष्वाकोः वीर्यवान् अद्भुतश्च पुत्रः जातः, मीडुषा नाम। मीडुषस्यान्वये भोजवंशे दश वीराः पुत्राः अभवन्। तेषां मध्ये वसुदेवः महाबाहुः, यः पूर्वं आनकदुन्दुभिः इति ख्यातः, देवभागः, देवश्रवाः, अनावृष्टिः, कुनिः, नन्दिः, सकृद्यशा, श्यामः, शमीकः, सप्ताख्यः च जाताः। पञ्च कन्याः अपि तत्रासन्—श्रुतकीर्तिः, पृथाः, श्रुतदेवी, श्रुतश्रवाः, राजाधिदेवी च। एता वीरमातरः अभवन्। श्रुतदेवी वृद्धस्य भार्या, कारूषराजम् अपत्यं अलभत। श्रुतकीर्तिः कैकेयी, सन्तर्दनं नृपं प्रसूतवती। श्रुतश्रवाः चेदिराजस्य सुनीथं पुत्रं अलभत। राजाधिदेव्याः धर्माद् अभयः पुत्रः जातः। शूरः, सख्यबन्धनात्, पृथां कुन्तिभोजाय दत्तवान्। एवं कुन्ती, या पृथेति अपि प्रसिद्धा, वसुदेवस्य भगिन्यः, कुन्तिभोजेन निष्कलुषा पाण्डवेभ्यः भार्या दत्ता। सा धर्मपत्नी, पाण्डोः पुत्रान् इच्छन्ती, दिव्यान् महाबलिनः महारथान् अपत्यानि अलभत—धर्मात् युधिष्ठिरः, वायोः वृकोदरः। इन्द्रात् धनञ्जयः जातः, यस्य वीर्यं शक्रसमं, त्रिपुरुषात् जातः त्रैगुण्यसम्पन्नः महायोद्धा। स देवकार्यम् अनुष्ठाय, सर्वदानवविनाशकः अभवत्—ये अपि शक्रस्य अप्रतिघात्याः, तान् अपि निहन्तुम् अशकत्। स शक्रेण स्वर्गे प्रतिष्ठापितः, महायशाः अभवत्। अश्विनौ अपि माध्रवत्याः जातौ—नकुलः सहदेवश्च, सौन्दर्यबलधर्मसम्पन्नौ। रोहिणी, या पौरवीति ख्याता, आनकदुन्दुभेः पत्नी आसीत्। सा चेष्टं, रामं, सारणं रणानन्दिनं, दुर्धरं, दमनं, पिण्डारकं, महाहनुं च पुत्रान् अलभत। ततः माया, या अमावास्यायां देवकी भविष्यति, तस्यां महाबाहुः, पूर्वं प्रजापतिः, जातः। तस्याः भगिनी कृष्णा, शुभद्रा नाम, शुभवदना जाताऽभवत्; विजयः, रोचमानः, वर्धमानः, देवलश्च उपदेव्याः समुत्पन्नाः। बृहद्देव्याः महात्मा अगावहः जातः; बृहद्देव्याः एव मण्डकः नाम पुत्रः जातः। देवक्याः सप्तमः पुत्रः रेमन्तः अभवत्। गवेषणः, महाभाग्यवान्, रणजयी, श्रुतदेव्याः सह कानने विहरन् अभवत्। वैश्यस्त्रिया शौरिः कौशिकं ज्येष्ठं पुत्रं अलभत्; श्रुतंधरा नाम राज्ञी सौरगन्धं स्वीकृतवती। वसुदेवस्य कपिलः नाम बलवान् पुत्रः जातः; धनुर्धरः मनुष्येषु प्रथमः, हर्षदः, अभवत्। सौभद्रः, अभवः, महाबलिनौ जातौ; देवभागस्य पुत्रः प्रसिद्धः प्रस्थावः, बुध इति ख्यातः। प्रथमः पण्डितः, ततः बाहुः, उत्तमः देवश्रवाः; इक्ष्वाकुवंशे तस्य पत्नी मनस्विनी प्रसिद्धा। निवृत्तशत्रुः, शत्रुघ्नः इति अपि ख्यातः, श्रद्धायाः पुत्रः जातः। गण्डूषायै कृष्णः प्रसन्नः शतं अपत्यानि दत्तवान्। चन्द्रं, महाभाग्यं, महाबलिनं च दत्तवान्; रन्तिपालः, रन्तिः, नन्दनस्य पुत्रौ। शमीकस्य चत्वारः पुत्राः—वीरजा, धनुः, व्योम, सृञ्जयः—सर्वे महाबलिनः। व्योमः पुत्रहीनः आसीत्; सृञ्जयस्य पुत्रः धनञ्जयः, यो जात्वा भोजानां राज्यं, राजर्षित्वं च अलभत्। यः कृष्णस्य पुण्यजन्म श्रुणोति वा पठति वा, स सर्वपापैः विमुक्तो भवति। ततः महादेवः, यः पूर्वं कृष्णः प्रजापतिः, लीलया मनुष्येषु अपि जातः। देवक्यां, वसुदेवस्य तपसा, चतुर्भुजः, दिव्यरूपः, पद्मलोचनः भगवान् जनः शरण्यः जातः। श्रीवत्सलक्षणं तं भगवन्तं दृष्ट्वा, देवैः सह, वसुदेवः उवाच—“एतद् रूपं संहर, भगवन्। अहं कंसात् भीतः। मम षट् पुत्राः, उत्तमाः महाबलिनः, तेन हताः।” वसुदेववचनं श्रुत्वा, अच्युतः स्वं रूपं संहितवान्। तस्य अनुमतिं प्राप्य, शौरिः तं नन्दगोपगृहं नीतवान्। नन्दगोपाय तं दत्त्वा, “एषः रक्षितव्यः,” इति उक्तवान्। तस्मात् सर्वमङ्गलं यादवेषु भविष्यति। एषः देवक्याः पुत्रः कंसं नाशयिष्यति; तावत् पृथिवी भारात् परमं विश्रान्तिं प्राप्स्यति। स सर्वान् दुष्टान् नृपतीन् हन्ता, यदा महाभारते कौरवयुद्धे सर्वे क्षत्रियाः संहिता भवन्ति। एष एव भगवान् अर्जुनस्य सारथिः भविष्यति; क्षत्रियविहीनां पृथिवीं कृत्वा, तां भोक्ष्यते, अन्ते सम्प्राप्ते। स सर्वं यादवकुलं देवलोकं नयिष्यति। भीष्मः पप्रच्छ—“कः एषः वसुदेवः? का या श्रीमती देवकी? कः नन्दगोपः? का या महाव्रता यशोदा, या विष्णुं पालयित्वा ‘माते’ति संबोधितवती? का गर्भे धारयामास, का च पालयामास?” पुलस्त्यः उवाच—“सः पुरुषः कश्यपः, सा तु प्रियाया अदितिः इति स्मृता।” एवं पुण्यकथा समाप्ता।