सर्वप्रथम, भक्तः पाद्मनाभस्य नाभिदेशे, विश्वयोनेः उदरे, ज्ञानगम्यस्य हृदि, वैकुण्ठगामिनः कण्ठे च पूजनं विधिना सम्यगाचरति। सहस्रबाहवे भुजयोः, योगरूपिणे नेत्रयोः च भक्त्या पूजनं कृत्वा, यथाविधि अर्घ्यं समर्पयेत्। शुद्धनारिकेलं शङ्खे स्थाप्य, सूत्रैः वेष्टितं, उभाभ्यां हस्ताभ्यां तदर्पयेत्। हे जनार्दन, यदि त्वं सदा स्मर्यसे, तदा सर्वपापानि, दुःस्वप्नानि, दुष्प्रतीकानि, अशुभसंकल्पाश्च नश्यन्ति। प्रभो, यद्वा नरकभयं, आपद्भयं, दैवभयं वा मम उत्पद्यते, अस्मिन्लोके परत्र वा, तस्मात् देवदेव, मां पालय, अर्घ्यं गृहाण, नमोऽस्तु ते। तव करुणया दृष्टिः सदा मयि भवतु, हे दामोदर। ततः धूपं, दीपं, नैवेद्यं च समर्प्य, दीपार्चनं विधाय, शीर्ष्ण उपरि कमलं परिभ्रम्य, हरये नद्युत्तमे समर्पयेत्। एषां विधीनां समापनात् स्वगुरुमपि पूजयेत्, सुवर्णं वासांसि, उत्तरीयं, चीरं च दद्यात्। पादुके, छत्रं, मुद्रां, कुम्भं, भोजनं, ताम्बूलं, सप्तधान्यानि, दक्षिणां च समर्पयेत्। गुरुं देवदेवं च पूजयित्वा, हरिं प्रति जागरणं कुर्यात्, गीतनृत्यपाठैः सहितम्। रात्रेः अन्ते, देवतायै अर्घ्यं सम्यग्दत्त्वा, स्नानादिकं कृत्वा, ब्राह्मणैः सह भोजनं कुर्यात्। शिव उवाच— हे द्विजश्रेष्ठ, एषा त्रिस्पृशाया आख्यायिका अद्भुता रोमाञ्चकारी च। तस्याः श्रवणेन गङ्गास्नानफलम् अवाप्यते। एकवारं त्रिस्पृशां यः उपोष्यति, सहस्राश्वमेधशतवाजपेयसमं पुण्यं स प्राप्नोति। पित्रुवंशेन मातृवंशेन स्वसन्ततिना सह मोचितः, विष्णुलोके पूज्यते। दशकोटितीर्थेषु यत्पुण्यं, दशकोटिक्षेत्रेषु यद्फलम्, तत्सर्वं त्रिस्पृशोपवासेन लभ्यते। ब्राह्मणाः, शुद्धचित्ताः क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्रजन्मनः, अन्ये च जातयः— सर्वे मुक्तिमाप्नुवन्ति, द्विजोत्तम, यथा द्वादशाक्षरमन्त्रः मन्त्रराज इव। एष व्रतश्रेष्ठः त्रिस्पृशा, ब्रह्मणा पूर्वं संस्थापितः, पश्चात् राजर्षिभिः आचरितः। किमन्यदुक्तव्यं, पुत्र? त्रिस्पृशा मोक्षप्रदा। एतेन विधिना त्रिस्पृशाव्रतम् अधिष्ठितम्। यः श्रद्धया समाचरति— तस्य फलं शृणु। गङ्गायां स्नानस्य, वाराणस्यां स्नानस्य वा यत्पुण्यम्, त्रिस्पृशायाः सहस्रसंवत्सरपर्यन्तं यत्पुण्यम्, पूर्वयमुनायां लक्षसंवत्सराणि स्नानस्य च— तद्व्रती लभते। कुरुक्षेत्रे लक्षसूर्यग्रहणकाले यत्पुण्यम्, तदपि त्रिस्पृशाव्रती प्राप्नोति। त्रिस्पृशया शतशः सुवर्णभारदानफलम्, सहस्रकोटिपापक्षयः, शतकोट्यधिकहत्यानां नाशश्च स्यात्। एकेनैवोपवासेन सर्वं शीघ्रं भस्मीभवति; त्रिस्पृशाव्रतं पथहीनानाम् अपि पन्थानं ददाति। ये पन्थानं कामयन्ते, मुने, शतगुणमहापापयुक्ताः अपि— एतद् कृष्णेन स्वयम् व्यासस्य पुरतः उक्तम्। यः वैष्णवव्रतं लिखति, द्विजाय प्रकाशयति, स पापराशिभिः बद्धोऽपि मुक्तिं लभते। शतसंवत्सरपुण्येनापि, विप्र, त्रिस्पृशा दुर्लभा लोके, नरैः सुलभा न भवति। ये तु कलियुगे त्रिस्पृशां लब्ध्वा न कुर्वन्ति, तेषां जन्मजीवनं निष्फलम्। ये तु एकवारं त्रिस्पृशां कुर्वन्ति, विप्र, ते भूतत्वं तरन्ति, श्राद्धपुत्राभ्यां विना अपि। शिव उवाच— एकदा, पुत्र, अहं विष्णोः समीपं गतवान्। तत्र पूर्वं द्वादश्याः माहात्म्यं पृष्टवान्। नारद उवाच— भगवन्, सा परमा महाद्वादशी का? तस्याः स्वरूपं किम्? किम् फलं च? तन्मे कथय, प्रभो। शिव उवाच— ब्राह्मण, एषा एकादशी महत् पुण्यं शुभफलप्रदा च। सा मुनिश्रेष्ठैः शुभनक्षत्रयोगयुक्ता आचर्या। जयाविजयजयन्त्याख्याः, पापनाशिन्यः सर्वदोषहराः, फलकामैः आचर्याः। शुक्लपक्षे एकादश्यां पुनर्वसूनाम् आगमे या तिथि— सा जयाख्या। तस्यां उपोष्य, नरः पापैः विमुच्यते, नात्र संशयः। शुक्लद्वादश्यां श्रवणनक्षत्रे— सा विजयाख्या। तस्यां दानं ब्राह्मणभोजनं च सहस्रगुणं फलं ददाति। तथा तस्यां होमोपवासयोः सहस्रगुणं पुण्यं लभ्यते। शुक्लद्वादश्यां प्राजापत्ये— सा जयन्त्याख्या। तस्यां सप्तजन्मकृतपापानि, लघूनि स्थूलानि च, हरिः पूजितः सर्वाणि नाशयति। शुक्लद्वादश्यां पुष्यनक्षत्रे यदा— सा तिथिः परमपुण्या, पापनाशिनी च।