दिव्यबलसम्पन्नौ दिव्यजयुः शतायुश्च, आयोः पुत्रः नहुषः, वृद्धशर्मा च अभवताम्। राजिः, दण्डः, विशाखश्च—एते पञ्च महाबलिनः समाख्याताः। राजेः शतं पुत्राः अभवन्, ये राजेयाः इति प्रसिद्धाः। राजिः पापरहितं नारायणं भक्त्या उपास्य, तस्य तपसा तुष्टः विष्णुः तस्मै वरं ददौ, हे नृप। ततः स देवासुरमानुषेषु विजयी अभवत्। देवासुरयुद्धं त्रींशदधिकद्विशतवर्षाणि अभवत्। तत्र प्रह्लादेन्द्रयोः तीव्रे युद्धे न कश्चिद् जयमाप, तदा देवासुरा पृथक् चतुर्मुखं देवं उपजग्मुः। तं पृष्टवन्तः—"एतयोः कः विजयिष्यते, यत्र राजिः तिष्ठति?" विजयकामिनः तं राजानं स्वपक्षे स्थापयितुम् याचितवन्तः। स दैत्येभ्यः उवाच—"यदि अहं भवतः स्वामी स्याम्, तर्हि तथा अस्तु।" असुराः तद् नाङ्गीकुर्वन्, देवाः तदा तद् अङ्गीकुर्वन्। "भवतः स्वामी भव, शत्रूणां बलं नाशय" इति उक्त्वा, तदा वज्रधारिणा ये हन्तव्याः ते सर्वे निहताः। इन्द्रः तस्य कृत्येन तुष्टः, तं आत्मसुतं चकार। पूर्वं इन्द्राय राज्यं दत्त्वा, राजिः तपः चरितुम् अगच्छत्। ततः राजिपुत्राः इन्द्रस्य बलं, यज्ञभागं, राज्यं च अपाहरन्, तपोबलसम्पन्नाः सन्तः। एवं राज्यात् वञ्चितः, राजिपुत्रैः पीडितश्च, इन्द्रः दुःखितः बृहस्पतिम् उवाच—"हे बृहस्पते, मम यज्ञभागः राज्यं च नष्टम्, अहं दुःखितः। हे बुद्धिसम्पन्न, प्रयत्नं कुरु यथा अहं राज्यं पुनः प्राप्नुयाम्।" तदा बृहस्पतिः ग्रहशान्त्यादिभिः कर्मभिः इन्द्रं बलसम्पन्नं चकार। अनन्तरं बृहस्पतिः राजिपुत्रान् वेदबाह्यं जिनमतं उपदिश्य मोहितवान्, धर्मविदपि सन्। स बुद्धिमान् तान् त्रिवेदमार्गात् पतितान् कृतवान्, वेदबाह्यान् तर्कपूर्णांश्च। इन्द्रः धर्मात् पतितान् सर्वान् वज्रेण निहत्य, नहुषस्य सप्त धर्मात्मानः पुत्रान् कथयिष्यामि। ते सप्त—यतिः, ययातिः, शर्यातिः, उत्तानः, परः, अयतिः, वियतिः—इति वंशवृद्धिकराः। यतिः कौमार एव वैखानसयोगी अभवत्। ययातिः धर्ममेव आश्रित्य सदा राज्यं चकार। तस्य भार्या वृशपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा, भृगुवंशजा देवयानी च धर्मपत्नी अभवताम्। ययातेः पञ्च पुत्राणां नामानि वक्ष्यामि। देवयान्या यदुः, तुर्वसुश्च जातौ। एवं शर्मिष्ठया द्रुह्युः, पूरुश्च जातौ। यदुः, पूरुश्च वंशवृद्धिदायकौ अभवताम्। अधुना पूरोः वंशं कथयिष्यामि, यत्र त्वं जातः। यदुजाताः यादवाः, येषु बलरामः केशवश्च। भूमिभारहरणाय, पाण्डवानां हिताय च, यदुना पञ्च पुत्राः देवपुत्रसमा अभवन्। सहस्रजित् ज्येष्ठः, ततः क्रोष्टा, नीलः, अञ्जिकः, रघुश्च। सहस्रजितः पुत्रः शतजित् नाम राजा। शतजितः त्रयः धर्मात्मानः पुत्राः—हैहयः, हयः, तालहयः। हैहयस्य पुत्रः धर्मनेत्रः, धर्मनिष्ठः। धर्मनेत्रस्य कुम्भी, तस्य पुत्रः संहतः। संहतस्य पुत्रः महिष्मान् नाम राजा; महिष्मानः पुत्रः वीर्यवान् भद्रसेनः। पूर्वं वाराणस्यां, यथा उक्तं, भद्रसेनस्य पुत्रः धर्मात्मा दुर्दमः अभवत्। दुर्दमस्य पुत्रः भीमः, धनक इति प्रसिद्धः, महाबलवान्। धनकस्य चत्वारः पुत्राः—कृताग्निः, कृतवीर्यः, कृतधर्मा, कृतौजा इति। कृतवीर्यात् अर्जुनः अभवत्। स सहस्रबाहुः, सप्तद्वीपाधिपतिराजाः जातः। दशसहस्रवर्षाणि स तीव्रं तपः अकरोत्। स कृतवीर्यवंशसमुत्पन्नं दत्तात्रेयं पूजयामास। तस्मै दत्तात्रेयः परमात्मा चत्वारः वरान् अदात्। स राजा प्रथमं सहस्रबाहुत्वं याचितवान्, अधर्मस्मरणे निर्भयत्वं च। युद्धेन पृथिवीं विजित्य, धर्मेण बलं प्राप्य, युद्धकाले स्वातः श्रेष्ठानपि हन्तुं शक्तिम् इच्छितवान्। एवं स सप्तद्वीपनगरां भूमिं क्षत्रियधर्मेण विजित्य, बुद्धिमान् सहस्रबाहुत्वं प्राप्तवान्। तस्य सर्वे यज्ञाः महादानसम्पन्नाः अभवन्। सर्वे यूपाः सुवर्णमयाः, सर्वाणि वेदिकाः सुवर्णमय्यः। सर्वे देवाः दिव्यरथैः भूषिताः समागच्छन्। सदा गन्धर्वाप्सरोगणैः परिवृतः, तस्य यज्ञे नारदः गन्धर्वः स्तुतिं गायन् तिष्ठति स्म। स राजा यज्ञैः, दानेन, तपसा, वीर्येण, विद्यया च सप्तद्वीपां वायुवेगेन पर्यटन् अभवत्। स राजा पञ्चाशीतिसहस्रवर्षाणि राज्यं कृत्वा, सप्तद्वीपवसुधायाः सम्राट् अभवत्।