शक्रेण सह तत्र स राजा पुरूरवाः केशिनं दानवराजानं ददर्श, यः चित्रलेखया सहितया उर्वश्यां गगनमार्गे वहमानः आसीत्। तं केशिनं विविधास्त्रवृष्ट्या समरे विजित्य, यः पूर्वं वज्रधरं देवेन्द्रमपि रणाङ्गणे जितवान्, सः तेन सख्यं चकार। ततः उर्वशीं इन्द्राय दत्तवान्, तस्मात् कालात् प्रभृति इन्द्रः तस्य मित्रं अभवत्। अनन्तरं वज्रधारी इन्द्रः तेन कृत्येन तुष्टः, सर्वलोकातिशयिनं पुरूरवं उवाच—"एषा उर्वशी त्वयैव नीत्या भवतु" इति। तदा पुरूरवसः प्रमोदाय उर्वशी महतीं कथां गायती, या लक्ष्म्याः स्वयंवरकथा आसीत्, भारतेन प्रवर्तिता। तत्र मेनकां, उर्वशीं, रम्भां च नृत्यन्यासे नियोज्य, उर्वशी लक्ष्मीरूपेण सुरुचिरं नृत्यं कृतवती। नृत्यन्त्या उर्वश्याः, पुरूरवं दृष्ट्वा कामाविष्टायाः, प्राचीनकाले उपदिष्टानि सर्वाणि हस्तपादलक्षणानि विस्मृतानि। तदा भरतः तस्याः वियोगदुःखेन कोपितः, उवाच—"पञ्चपञ्चाशद्वर्षाणि त्वं पृथिव्यां लता भविष्यसि" इति। ततः उर्वशी स्वपतिं गतवती, तेन सह चिरकालं वर्तमाना, शापानुभवात् बुद्धपुत्रेण पुनः संयुता अभवत्। ततः सा अष्टौ पुत्रान् समजनि। तेषां नामानि शृणु—आयुः, दृढायुः, वश्यायुः, बलायुः, धृतिमान्, वसुः, दिव्यजयुः, शतायुश्च। आयोः पुत्रः नहुषः, तथा वृद्धशर्मा। राजी, दण्डः, विशाखश्च—एते पञ्च महाबलिनः। राजेः शतं पुत्राः राजेयाः नाम्ना अभवन्। राजी पापरहितं नारायणं पूजयामास। विष्णुः तस्य तपसा तुष्टः स्यान्नृप। ततः सः देवान्, दानवान्, मानवान् च विजित्य, त्रिशतवर्षाणि देवासुरयुद्धं समभवत्। तत्र प्रह्लादस्य इन्द्रस्य च घोरयुद्धे न कश्चन विजयी अभवत्। देवासुरा पृथक् चतुर्मुखं देवं उपजग्मुः। ते पप्रच्छुः—"कः एषां विजयी भविष्यति, यत्र राजी स्थितः?" तदा विजयाय राजा तेषां सख्ये नियोजितः। सः दैत्येभ्यः उवाच—"यदि अहं भवतः स्वामी स्याम्, तर्हि भवतु" इति। असुराः न अनुमेमिरे, देवा तु तदा अनुमन्यन्त। ते ऊचुः—"अस्माकं स्वामी भव, शत्रूणां बलं नाशय" इति। ततः वज्रिणा यः हन्तव्यः, सर्वे विनष्टाः। इन्द्रः तस्य कर्मणा तुष्टः, तं आत्मनः पुत्रं कृतवान्। पूर्वं इन्द्राय राज्यं दत्वा, राजी तपः उपागमत्। अनन्तरं राजेः पुत्राः इन्द्रस्य बलं, यज्ञभागं, राज्यं च अपाहरन्, तपोबलगुणसम्पन्नाः। एवं राज्यहरणेन, राजिपुत्रैः पीडितः इन्द्रः, क्लेशितः बृहस्पतिं प्राह। "हे बृहस्पते, मम यज्ञभागेन राज्येन च विना अहं पीडितः। हे बुद्धिसंपन्न, प्रयत्नं कुरु, यथा राज्यं पुनरवाप्नुयाम्।" ततः बृहस्पतिः ग्रहशान्त्यादिभिः कर्मभिः इन्द्रं बलिनं कृतवान्। ततः सः बृहस्पतिः राजिपुत्रान् मोहयामास, वेदबाह्यं जिनमतं उपगृह्य, धर्मशास्त्रविशारदः सन् अपि। बुद्धिमान् बृहस्पतिः तान् त्रिवेदात् च्यावयामास, वेदबाह्यतया वितर्कपूर्णान् जञात्वा। ततः इन्द्रः धर्मात् पतितान् सर्वान् वज्रेण निहत्य, नहुषस्य सप्त धर्मात्मनः पुत्रान् कथयामि। ते सप्त—यतिः, ययातिः, शर्यातिः, उत्तानः, परः, अयतिः, वियतिश्च—एते वंशवृद्धये। यतिः कौमार एव वैखानसयोगी अभवत्। ययातिः धर्ममेव आश्रित्य नित्यं राज्यं अकार्षीत्। तस्य भार्या शरमिष्ठा, वृषपर्वणः पुत्री; देवयानी च, भृगुपुत्री साध्वी। ययातेश्च पञ्च पुत्राणां नामानि वक्ष्यामि। देवयानीयां जातौ—यदुः, तुर्वसुः। एवं शरमिष्ठायां—द्रुह्युः, पूरुश्च। यदुः, पूरुश्च, हे भरत, वंशवृद्धिकारिणौ अभवताम्। अधुना पूरोः वंशं वक्ष्ये, यत्र त्वं जातः। यदोर्यादवाः, तेषु बलरामः केशवश्च। पृथिवीभारहरणाय पाण्डवानां च हिताय, यदुः पञ्च पुत्रान् अलभत, ये देवपुत्रसमा अभवन्। सहस्रजित् ज्येष्ठः, ततः क्रोष्टा, नीलः, अञ्जिकः, रघुश्च। सहस्रजितः पुत्रः शतजित् नाम राजा। शतजितः त्रयः धर्मिष्ठाः पुत्राः—हैहयः, हयः, तालहयश्च। हैहयस्य पुत्रः धर्मनेत्रः, धर्मे प्रसिद्धः। धर्मनेत्रस्य पुत्रः कुंति, तस्य पुत्रः संहतः। संहतस्य पुत्रः महिष्मान् नाम राजा। महिष्मतः पुत्रः वीर्यवान् भद्रसेनः। वाराणस्यां, यथोक्तं, राजा आसीत्। भद्रसेनस्य पुत्रः धर्मात्मा दुर्दमः। दुर्दमस्य पुत्रः भीमः, धनक इति विख्यातः, बलसम्पन्नः। धनकस्य चत्वारः पुत्राः, लोके प्रसिद्धाः। कृताग्निः, कृतवीर्यः, कृतधर्मा, कृतौजाश्च। कृतवीर्यात् अर्जुनः अभवत्।