एवं राजन्, पुरातनैः पितृभिः स्थापितं भोजनं नित्यं तेषां यैः न नियमाः न पुत्राः, स्त्रीणामपि सदा विहितम्। तदनन्तरं, यः श्राद्धस्थानमुपगच्छति, स जलपात्रं गृहीत्वा 'स्वस्ति अस्तु' इति उच्चार्य, कुशाग्रेण विसर्जनं कुर्यात्। ततः, बन्धुभिः सहितः, पुत्रपत्नीसमेतः, बहिः अष्टपदं प्रदक्षिणं कृत्वा गच्छेत्। पुनः आगत्य, प्रणम्य, मन्त्रैः अग्निं प्रज्वालयेत्, वैश्वदेवकर्म च गृह्यकर्म च आचार्येत्। वैश्वदेवस्य समाप्तौ, सेवकपुत्रबान्धवैरसह, अतिथिभिः सहितः, पितृभ्यो यत् समर्पितं तद् भुञ्जीत्। दीक्षा नास्ति चेत् अपि, सर्वेषु पर्वदिवेषु सामान्यं श्राद्धं कर्तव्यम्; तद् सर्वकामफलप्रदं भवति। पत्न्याः अभावे, विदेशवासे वा, भक्तः सदा तदाचरेत्। राजन्, शूद्रोऽपि अमान्तरकं श्राद्धं विधिनाऽनेन कर्तुं शक्नोति; तृतीयं वृद्धिश्राद्धं समृद्धौ विधीयते। उत्सवेषु, हर्षोत्सवेषु, यज्ञेषु, विवाहेषु, शुभकृत्येषु, मातरः प्रथमं पूज्याः, ततः पितरः। ततः, राजन्, मातामहाः च, विश्वेदेवाः च, प्रदक्षिणं कृत्वा, दधि, अक्षत, फल, जलोपहारैः पूज्याः। पूर्वपितराद्यपूर्वं, पूर्वदिशं प्रति, पिण्डदानं कर्तव्यम्; समृद्धौ, प्रत्येकं दम्पत्ये अर्घ्यं दातव्यम्। द्विजदम्पत्ये वस्त्रैः, यथायोग्यं वसनैः, तिलकार्यं यवैः, सर्वं क्रमशः पूजनीयम्। शुभकृत्यानि ब्राह्मणैः श्रेष्ठैः पाठनीयानि; एवं शूद्रोऽपि सामान्यं वृद्धिश्राद्धं सदा कर्तुं शक्नोति। नमस्कारमन्त्रैः दानं कर्तव्यम्; भगवता श्रुतं - दानं शूद्रस्य श्रेष्ठं, तेन सर्वकामाः सिध्यन्ति। एतस्मिन्नेव समये, पुलस्त्यः उवाच - ब्रह्मणा पूर्वं यद् उपदिष्टं एकोदिष्टं श्राद्धं, तद् वक्ष्यामि; पित्रुः निधनकाले पुत्रैः कर्तव्यं, अशौचविधिः च। ब्राह्मणस्य मृत्युप्रसङ्गे दशदिनानि अशौचम्; क्षत्रियस्य द्वादशदिनानि; वैश्यस्य पक्षः। शूद्रस्य सपिण्डेषु मासः; दूरसंबन्धिषु त्रिरात्रम्। जन्मकाले अपि सर्ववर्णेषु समानं; अस्थिसंग्रहे पश्चात् देहस्पर्शः अनुमतिः। द्वादशदिनानि, मृतस्य पिण्डदानं कर्तव्यम्; तद् 'पाथेय' इति कथ्यते, पितृभ्यः अतिशयतुष्टिदायकम्। मृतात्मा द्वादशदिनानि यमपुरीं नीयते; तत्र स पुत्रं पत्नीं च गृहस्थं पश्यति। अतः, दशरात्रं क्षीरं बहिः स्थाप्यं, अग्निसान्त्वनाय, यात्रा क्लान्त्यापनाय। एकादशे दिने, एकादश ब्राह्मणान् भोजयेत्; कुलाशौचस्य समाप्तौ ब्राह्मणान् भोजयेत्। द्वितीये दिने, एकोदिष्टं श्राद्धं कर्तव्यम्; न देवाह्वानं, न अग्निकर्म, यथाविधि। एकं आसनं, एकं अर्घ्यं, एकं पिण्डं विधीयते; 'आगच्छतु' इति उक्त्वा, तिलयुक्तं जलं दद्यात्। 'स्वस्ति' इति विसर्जने च, 'प्रियं भवतु' इति कामना; अन्यः विधिः पूर्ववत् वेदविद्भिः निर्दिष्टः। एवं मासपर्यन्तं सर्वाणि कर्माणि कर्तव्यानि; अशौचात् द्वितीये दिने, अन्यं शय्यां दातव्यम्। सुवर्णमयं नरप्रतिमां, फलवस्त्राभिः अलङ्कृत्य, द्विजदम्पत्ये विविधाभरणैः समर्पयेत्। तान् शय्यायाम् स्थापयित्वा, रौप्यपात्रे दधिक्षीरयुक्तं मधुपर्कं दद्यात्। ललाटस्य कञ्चिदस्थि, सूक्ष्मं कृत्वा, मिलित्वा, श्रद्धया पितृभ्यः द्विजदम्पत्ये पाययेत्। एषः विधिः पर्वतीयद्विजैः विहितः; अतः दूषितशय्या श्रेष्ठद्विजैः न गृह्यते। यदि गृह्यते, पुनः शुद्धीकरणं आवश्यकम्; वेदपुराणेषु दूषितशय्या सर्वत्र निषिद्धा। यः तां शय्यां गृह्णाति, धनजालेन तन्तुभिः युक्तां, दम्पत्युपयुक्तां, नरकं गच्छति। अज्ञातवशात् स्पर्शं कुर्वन्ति ये, ते अपि सर्वे नरकं यान्ति; नूतनश्राद्धभोजनानन्तरं चन्द्रायणव्रतम् आचर्येत्। पितृभक्त्या, पुत्रस्य धर्मः श्राद्धं कर्तुम्; वृषोत्सर्गं च, शुभां कपिलां गौः दातव्या। जलपात्रं च, अन्नाद्यफलैः पूर्णं, वर्षपर्यन्तं, तिलयुक्तजलपूर्वं, दातव्यम्। संवत्सरस्य समाप्तौ, सपिण्डीकरणं कर्तव्यम्; सपिण्डीकरणानन्तरं, मृतः पर्वणश्राद्धे भुङ्क्ते। समृद्धिकृत्येषु, गृहस्थः देवपूजापूर्वकं सपिण्डीकरणश्राद्धं कुर्यात्। तत्र, पितृणाम् आवाहनं, मृतस्य पृथग् निर्देशनं, चतुर्विधं पात्रं गन्धजलतिलैः सज्जीकुर्यात्। मृतस्य अर्घ्याय पात्रं पितृपात्रेषु समर्पयेत्; ततः, निश्चयेन, चतुर्पिण्डं पितृभ्यः दद्यात्। 'एते समानाः' इति उक्त्वा, अन्नं त्रिभागं द्वाभ्यां विभजेत्; एवं अर्घ्यं पूर्वं दद्यात्। चतुर्थः, पितृपदं प्राप्तः, अग्निष्वात्तादिषु, परमामृतत्वं प्राप्नोति।