श्राद्धकर्मणि कर्तव्यानि यथाशास्त्रं संप्रदत्तानि, तानि कथयामि। कर्ता, हस्तयोः प्रक्षालनात् पूर्वं, स्वनामगोत्रं उच्चार्य, पुष्पादीन्यर्पयित्वा, पश्चात् अन्त्यं प्रक्षालनं कुर्यात्। यं यं वस्तुं दक्षिणे स्थापयितव्यं, तद् ज्ञात्वा, सः दक्षिणहस्तेन त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्। पितॄणामिव मातॄणामपि, विधिवत् दर्भग्रहणेन, सम्यक् कर्म समाचरेत्। तथैव, दीपं प्रज्वाल्य, पुष्पाणि च अर्पयेत्; अन्ते, आचम्य, पुनः पुनः जलं दद्यात्। ततः, पुष्पाणि, अक्षतान्, अक्षय्यं च तिलयुतं जलं, नामगोत्रं उच्चार्य, शक्त्या दानानि च दद्यात्। गोभूमिहिरण्यवस्त्रशय्यान्, यथेष्टं, ब्राह्मणेभ्यः पित्रर्थं च स्वार्थं च दद्यात्। अमत्सरः, पितॄन् तर्पयित्वा, स्वधाकारं जपेत्, विश्वदेवेभ्यश्चापि जलं दद्यात्। ब्राह्मणैः सम्यक् आशीर्वादं प्राप्य, “मृदुः स्युः पितरः” इति वदेत्, ब्राह्मणाश्च प्रतिवदन्ति। “वृद्धिं कुर्वन्तु कुलानि” इति उक्त्वा, तेषां “एवं भवतु” इति प्रत्युक्तौ, श्रद्धया पिण्डान् अपनीय, आशीर्वादं कुर्यात्। शेषाणि भूमौ स्थापनीयानि, यावत् ब्राह्मणान् विसर्जयेत्; ततः गृह्यग्नौ होमं कुर्यात्, एवं नियमः स्थितः। भूमौ स्थितं शेषं, सत्यनिष्कपटानां, सेवकवर्गस्य च भागः इति कथ्यते। एषा तर्पणं, पितृभिः प्राचीनैः स्थापितम्, व्रतहीनानामपुत्राणां, स्त्रीणां च नित्यं, नृपते। ततः, तस्मिन्नेव स्थाने स्थित्वा, कुसाग्रं गृहित्वा, कुम्भं प्राप्य, “शिवम् अस्तु” इति जपेत्, कुसाग्रेण विसर्जयेत्। बाह्यतः, बान्धवैः सह, पुत्रपत्नीसमेतः, अष्टपदं प्रदक्षिणं कृत्वा गच्छेत्। पुनः निवृत्य, प्रणम्य, मन्त्रोच्चारणेन अग्निं प्रज्वालयेत्, वैश्वदेवं होमं च गृह्यकर्म च समाचरेत्। वैश्वदेवस्य अन्ते, दासपुत्रबान्धवैः सह, अतिथिभिः सह, पितृदत्तं सर्वं भुञ्जीत। अदीक्षितः अपि, सर्वेषु पर्वदिवसेषु, सामान्यश्राद्धं कुर्यात्; सर्वकामफलदं हि तत्। पत्न्यभावे, विदेशवासे वा, भक्त्या कुर्यात्। राजन्, शूद्रोऽपि अयं विधिं अनुसृत्य अमान्तरकं श्राद्धं कुर्यात्; तृतीयं वृद्धिश्राद्धं, समृद्धौ विहितम्। उत्सवेषु, प्रमोदसमारम्भेषु, यज्ञेषु, विवाहेषु, शुभकर्मसु, मातरः प्रथमतः पूजनीयाः, पितरः अनन्तरम्। ततः, मातामहाः, विश्वेदेवाश्च, प्रदक्षिणेन, दध्यक्षताफलजलैः च अर्चनीयाः। पूर्वान् पितॄन् पूर्वं, पूर्वदिशं मुखेन, पिण्डान् दद्यात्; समृद्धौ, प्रतिपिण्डं अर्घ्यं दद्यात्। द्विजद्वयं वस्त्रवासनादिभिः पूजनीयम्; तिलकार्यं यथाक्रमं यवेन कार्यम्। सर्वे शुभकर्माणि, श्रेष्ठैः ब्राह्मणैः पठनीयानि; एवं शूद्रोऽपि सामान्यं वृद्धिश्राद्धं च सदा कुर्यात्। नमस्कारमन्त्रैः दानं दद्यात्; भगवता शूद्रस्य दानं श्रेष्ठम् उक्तम्, तेन सर्वकामाः सिध्यन्ति। इदानीं, एकोदिष्टश्राद्धं यथापूर्वं ब्रह्मणा उक्तं, पितृमरणे पुत्रैः कर्तव्यं, अशौचविधानं च, पुलस्त्यः कथयति। ब्राह्मणस्य दशरात्रं, क्षत्रियस्य द्वादश, वैश्यस्य पञ्चदशरात्रं अशौचं विहितम्। शूद्रस्य सपिण्डेषु मासमात्रं, अन्येषु त्रिरात्रमशौचं स्मृतम्। जातौ अपि एष एव नियमः सर्ववर्णेषु; अस्थिसंग्रहे पश्चात्, शरीरस्पर्शः अनुमतः। प्रेतस्य द्वादशरात्रं पिण्डदानं कुर्यात्; एतत् पाथेयम्, प्रेतस्य महातोषदं। द्वादशरात्रेण प्रेतात्मा यमपुरीं नीयते, तत्रैव गृहेषु पुत्रपत्नीं पश्यति। अतः, दशरात्रं क्षीरं बहिः स्थाप्यं, अग्नितोषाय, यात्राक्लेशापनुतये च। एकादशेऽह्नि, एकादश ब्राह्मणान् भोजयेत्; कुलाशौचान्ते अपि ब्राह्मणान् भोजयेत्। द्वितीयेऽह्नि, एकोदिष्टं कुर्यात्; न देवताह्वानं, न चाग्निहोत्रं, यथाशास्त्रं। एकमासनं, एकमर्घ्यं, एकः पिण्डः विहितः; “आगच्छतु” इति उक्त्वा, तिलयुतं जलं दद्यात्। “स्वस्ति” इति समाप्य, विसर्जने च, “रोचताम्” इति कामनया; अन्यः विधिः अपि, वेदविद्भिः पूर्वोक्तः। एवं मासपर्यन्तं सर्वाणि कर्माणि कुर्यात्; अशौचानन्तरद्वितीये दिवसे, अन्यां शय्यां दद्यात्। सुवर्णमयं नररूपं, फलवस्त्राभरणैः शोभितं, द्विजद्वयाय श्रद्धया दद्यात्। तौ शय्यायां स्थाप्य, मधुपर्कं दद्यात्, रौप्यपात्रे, दधिक्षीरयुतम्। ललाटस्थलात् अल्पमस्थि, सूक्ष्मीकृत्य, तस्मिन्मिश्र्य, द्विजद्वयाय पितृभक्त्या पाययेत्। एष एव विधिः पर्वत्यानां श्रेष्ठैः द्विजैः विहितः; अतः मलिनां शय्यां न स्वीकरोति श्रेष्ठद्विजः। यदि स्वीकरोति, पुनः शुद्धिं कुर्यात्; वेदपुराणयोः सर्वत्र तादृशी शय्या निषिद्धा इति।