जनानां शतानि दोषदोषाणां पापानां च कारणात् मम देहम् मलिनं जातम्, इति जन्हवी भगवन्तं गरुडध्वजिनं समुपसृत्य पप्रच्छ—"भगवन्, मम पापं कथं निवार्यते?" तदा प्राच्यामाधवः करुणया प्रत्युवाच, "माते, शृणु, सन्देहं मा कुरु, मा रुद। मम वासस्थानं श्यामवताख्यं, तत्र प्राची देवी मम पुरतः तिष्ठति। तत्रैव ब्रह्मदुहिता वहति, देवानां चेश्वरी पुरतः दृश्यते। तत्र प्रतिदिनं स्नानं कुरु, तदा शुद्धा भविष्यसि। यत्र प्राची ब्रह्मदुहिता, तत्राहं निःसंशयं वसामि; देवैः सहितः, लक्षकोटितीर्थयुक्तः, अहं तत्र निवसामि। स एव देशः मम प्रियतमः, शुद्धः, कोट्यघमपि नाशयति; प्रीत्या तं तव प्रदत्तवानस्मि, यतः त्वं मम प्राणेभ्योऽपि प्रिया। हे जन्हवि, प्राचीसरस्वत्याः सलिले मम आज्ञया सहस्रकोटितीर्थानि नित्यं सन्ति। ब्राह्मणवधाद् सुरापानात् गवां हननात् च, चाण्डालवधात्, ब्राह्मणधनचौर्याच्च, पित्राद्यपूजनात्—धर्मकृत्यत्यागात्, गुरुद्रोहात्, निषिद्धभोजनात्, सर्वपापकर्मणश्च—ब्रह्मदुहितुः प्राचीका केवलस्नानेन मम पुरतः पापं निहन्ति। स्नानं कुरु, हे सर्वनद्युत्तमा, तदा पापमुक्ता भविष्यसि। एवमुक्त्वा जन्हवी पुनः पप्रच्छ—"देवेश, अहं सर्वदा अत्रागन्तुं न समर्था; कथं, माधव, अत्र पापक्षयः स्यात्?" तदा प्राच्यामाधवः उवाच—"जन्हवि, यदि सर्वदा अत्रागन्तुं न शक्नोषि, अन्यं मार्गं वक्ष्यामि, यतः त्वं मम पादात् उद्भूता। यत् सरस्वतीं अतिक्रान्ति, लक्षकोटितीर्थानि अतिक्रान्ति, लक्षकोटियज्ञान् अतिक्रान्ति, व्रतानि च दानानि च अतिक्रान्ति; यदधिकं जपहोमाभ्यां, चतुर्वर्गफलप्रदं, सांख्ययोगाधिकं, तद् शुभं त्रिस्पृशां कर्तव्यम्। यस्मिन्मासे शुक्लपक्षः आगच्छति, तत्र यदि सः स्यात्, तर्हि उत्तमनद्यां तदाचरणीयम्; तेन पापात् विमुच्यते। एतत् श्रुत्वा जन्हवी पुनः पप्रच्छ—"भगवन्, का सा त्रिस्पृशा? तस्याः माहात्म्यं त्वया कीर्तितम्, तद्वद।" तदा माधव उवाच—"यदा दशमी एकादशी च एकत्रैव दिनं आगच्छतः, सा त्रिस्पृशा इति कथ्यते। अन्यथा यदि किञ्चिदस्ति, तदपि वद।" श्रीकृष्ण उवाच—"या त्रिस्पृशा राक्षसी स्वरूपा त्वया निर्दिष्टा, सा सविशेषेण परित्याज्या, यथा पतितं पतिं परित्यजेत्। सा राक्षसिषु आयुषः बलस्य च नाशिनी इति कथ्यते; सा सावधानता त्याज्या, रजस्वलां यथा। स्वजातिं त्यक्त्वा, नीचैः सह सञ्चरन्तः तु विशेषतः त्याज्याः, विशेषतः तस्यां दशम्युक्तायां मम दिवसे। यथा रजस्वलया सह सञ्चारिणः दूष्यन्ते, बुद्धिहीनाश्च स्यु:—एवं दशम्युक्ता मम तिथि: दूष्यते। त्रिस्पृशाव्रतमाचरन् दशसहस्रवधकृत्यानि नाशयति; एकादशी, द्वादशी, त्रयोदशी रात्रौ स्थिताः। सा त्रिस्पृशा दशम्युक्ता एव ग्राह्या, अन्यथा न; अपराधं कृत्वा प्रायश्चित्तेन विमुच्यते। अहं दशम्याः दोषं न क्षमामि, हे नदीश्वरि; तद्ग्रहणेन हालाहलमिव विषं पित्वा भवति। यः एकादशीव्रतं दशम्युक्तं करोति, स मम दिवसं नाचरेत्। लक्षकोटिजन्मनां पुण्यं नश्यति, स्वकुलं पतति, स्वर्गात् रौरवादिषु नरकेषु पतति। स्वशरीरं शुद्ध्वा मम दिवसं आचर्य, वृद्धौ तु त्याज्यं, यावत् शास्त्रश्रवणसहितं न स्यात्। एकादश्युपोषणेन जन्मपुण्यं क्षीयते, विशेषतः वृद्धौ संशयः जायते। मम आज्ञया द्वादशी, या मम प्रिया, आचर्या। एवमुक्त्वा जन्हवी उवाच—"भगवन्, तव वचनेन त्रिस्पृशां आचरस्यामि; तव आज्ञया सर्वपापेभ्यः विमुच्ये।" श्रीकृष्ण उवाच—"स्वस्थानं प्रतिगच्छ सुखिनी भव; त्वं कदापि न भीता। हे देवि, सर्वनद्युत्तमे, त्वां किञ्चन पापं न स्पृशति।" यः सरस्वत्याः जले स्नानं कृत्वा माधवं पूजयति, जगन्नाथं प्रणमति, स परमां गतिं प्राप्नोति। ततः जन्हवी उवाच—"भगवन्, त्रिस्पृशायाः विधिं वद; अहं सम्पूर्णं करिष्यामि। देवानाम् ईश्वरस्य दामोदरस्य प्रसादं याचे।" तदा प्राच्यामाधवः उवाच—"देवि, शृणु, त्रिस्पृशायाः विधिं वक्ष्यामि; तच्छ्रुत्वा, हे नद्युत्तमे, पापात् विमुच्यते। तुलया, अर्धतुलया, वा चतुर्थांशेन वा, हे नदीश्वरि, स्वशक्त्या सुवर्णमयः मम प्रतिमा कार्या। ताम् ताम्रपात्रे तिलैः पूर्णे स्थाप्य, पञ्चरत्नोपशोभितं शुद्धजलपात्रं च स्थाप्यम्। तत् पुष्पमालाभिः वेष्टितं, कर्पूरागुरुधूपितं च कृत्वा, दामोदरं स्नाप्य, अभिषेकं कृत्वा स्थापयेत्। ततः वस्त्रद्वयं समर्प्य, पुराणोक्तैः मन्त्रैः पूजनं कुर्यात्, तदा नवैः शुक्लपुष्पैः तुलसीदलैश्च। विष्णवे छत्रं दद्यात्, पादुके च, फलानि चान्यानि मनोहराणि समर्पयेत्। यज्ञोपवीतं दद्यात्, नवं दृढं उत्तरीयकं च; सुन्दरं दीर्घं स्थूलं वैश्णवदण्डं च दद्यात्। दामोदराय पादौ, माधवाय जानुनी, वामनरूपाय कटिं, कामदाय दद्यात्।" एवं भगवतः वचनेन जन्हवी त्रिस्पृशाव्रतं विधिपूर्वकं कर्तुं संकल्पमकरोत्, तथा च सर्वपापेभ्यः विमुक्ता अभवत्।