ततः सम्मानितैः सह शांतभावेन पितृभ्यः निवेदितं भोजनं सम्यग् भुङ्क्त्वा, पुनः भोजनं, गमनं, श्रमं, वा मैथुनं कर्तुम् उचितं भवति। यः श्राद्धं करोति वा तत्र भागं गृह्णाति, सः सर्वदा द्वितीयं भोजनं, गमनं, श्रमं, मैथुनं, अध्ययनं, विवादं, दिवास्वप्नं च वर्जयेत्। एष विधिः त्रिवर्गसिद्धये कर्तव्यः, विशेषतः कृष्णपक्षे, यदा चन्द्रः कन्यायां, कुम्भे, वृषभे, नक्षत्रेषु वा स्थितः स्यात्। यत्रापि सपिण्डीकरणार्थं दानं दीयते, तत्र यज्ञविदा एवमाचारेण तद्दानं सम्यग् दातव्यम्। अधुना ब्रह्मणा भाषितं श्राद्धं सार्वभौमं, यत् भोगमोक्षप्रदं, तद् वक्ष्यामि। अयनसंधिषु, विषुवेषु, अमावास्यायां, संक्रान्तौ, अमावास्याष्टकायां, कृष्णपक्षे पञ्चदशी च—एते कालाः स्मृताः। आर्द्रा, मघा, रोहिण्यः दिने, धनसम्पत्तौ, विप्रसन्निधौ, गजच्छायायां, व्यतीपातदिने, विष्ट्यां, वैधृतौ च। वैशाखस्य तृतीया, कार्तिकस्य नवमी, माघस्य पञ्चदशी, नभस्य त्रयोदशी, एते पितृहिताय स्मृताः। युगेषु आदौ, मन्वन्तरस्य चारम्भे, श्राद्धं कर्तव्यम् इति विद्वांसः मन्यन्ते। अश्वयुज्याः नवमी, कार्तिकस्य द्वादशी, चैत्रस्य तृतीया, भाद्रपदस्य तृतीया, फाल्गुन्याः अमावास्या, पौषस्य एकादशी, आषाढस्य दशमी, माघस्य सप्तमी, श्रावणकृष्णाष्टमी, आषाढपूर्णिमा, कार्तिकी फाल्गुनी च पूर्णिमा, ज्येष्ठशुक्लपञ्चदशी—एतेषु कालेषु पितृयज्ञः प्रशस्यते। मन्वन्तरादिषु कर्मसु दातारं अक्षय्यं पुण्यं लभते; अत्र भक्त्या तिलमिश्रितं जलं पितृभ्यः दीयमानं प्रभाववद् भवति। एवं कृतं श्राद्धं पितृभ्यः सहस्रवर्षफलदं, विशेषतः वैशाखोपवासे, महालये च। पवित्रस्थलेषु, देवालये, गोष्ठे, द्वीपे, उद्याने, गृहे, शुचौ च एकान्तस्थले श्राद्धं सम्यक् कर्तव्यम्। पूर्वदिने वा परदिने वा, स्वशीलसम्पन्नान्, सदाचारिणः, सद्गुणयुक्तान्, कुलशीलसम्पन्नान्, सुशोभनान् ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्। दैवकार्ये द्वौ, पितृकार्ये त्रयः, उभयत्र एकैकः, एवमन्नदानं कार्यं—यद्यपि विपुलधनः स्यात्, नातिशयेन दातव्यम्। ततो विश्वेदेवान् नवान्पुष्पैः सम्यक् आसनैः पूजयित्वा, युग्मपात्रे सम्यक् पूतदर्भासु स्थापयेत्। "शन्नो देवी" इति जप्य जलं, "यवोऽसि" इति जप्य यवं वा क्षिपेत्; ततो गन्धपुष्पैः पूजयित्वा तानि विश्वेदेवेभ्यः समर्पयेत्। "विश्वेदेवास" इति मन्त्रेण आहूय, "यवोऽसि धान्यराजोऽसि मधुसंयुक्तो वरुणस्यासि" इत्येवमुक्त्वा यवं विकिरेत्। गन्धादिभिः पूजयित्वा, हविः समर्प्य, ततो पितृकर्म आरभेत; आदौ पवित्रैः शुद्धीकृत्य, तिस्रः कुम्भ्यः पूजयित्वा, "शन्नो देवी" इति जप्य जलं क्षिपेत्, "तिलोऽसि" इति तिलान् दत्वा, पुनः गन्धपुष्पैः पूजयेत्। पात्रं दारुमयं, पत्रमयं, रौप्यं, सागरसम्भवमपि स्यात्। सुवर्णरजतताम्रपात्रं पितृकार्ये प्रशस्यते; रजतकथा, दर्शनं, दानं च प्रशस्तम्। श्रद्धया रजतपात्रे वा रजतलेपिते वा पितृभ्यः जलं दीयते चेत्, तद् अक्षय्यपुण्यदं भवति। अद्यापि पितृपात्रेषु रजतलेपितं श्रेष्ठं, पितृभ्यः प्रियं, शंभोर् नेत्रात् उत्पन्नमिति स्मर्यते। ततो यथाशक्त्या पात्राणि निर्विश्य, अनसूयया, "या दिव्येति" इति जप्य, पितृनाम्ना, गोत्रेण च, दर्भं हस्ते स्थापयेत्। "पितॄनाह्वयिष्यामि" इति उक्त्वा, तेषां अनुमतिं प्राप्य, "उशन्तस्त्वा तथा यन्तु" इति ऋग्वेदमन्त्रेण पितॄनाह्वयेत्। "या दिव्येति" इति जप्य अर्घ्यं दद्यात्, ततो गन्धादिकं; दर्भेण वस्त्रं दत्वा, प्रथमं शरणं दद्यात्। ततः पितृपात्रे नैवेद्यं स्थापयित्वा, उत्तराभिमुखं निवेशयेत्; पितृभ्यः आसनं स्थाप्य, नैवेद्यं समर्पयेत्। तत्र यथापूर्वं, अनसूयया, अग्निहोत्रं कृत्वा, द्वाभ्यां हस्ताभ्यां नैवेद्यं समर्पयेत्। "उशन्तस्त्व" इति जप्य, विशेषतः तां दर्भां हस्तेन, विविधान् शाकादीन् उत्तमान्नं च समर्पयेत्। दधिदुग्धघृतशर्करायुतं शाल्यन्नं मासमेकं सर्वान् पितॄन् तुष्टिं नयति—इति पद्मजः। मत्स्यं मांसं द्वौ मासौ, मृगमांसं त्रीन् मासान्, मेषमांसं चत्वारः, पक्षिमांसं पञ्च मासान् तुष्टिं जनयति। वराहमांसं षड् मासान्, सप्तपदीनां सप्त, अजमांसं चाष्ट मासान्। चित्रलृङ्गमांसं नव मासान्, वराहमहिषमांसं दश मासान्। शशककूर्ममांसं एकादश मासान्, गोदुग्धं पायसं वा संवत्सरं तुष्टिं ददाति। शूकरमांसं पञ्चदश मासान्, खरमांसं द्वादश वर्षाणि। काकमाचीमत्स्ययोः तुष्टिः अनन्ता; यद् घृतमिश्रं, दधिदुग्धपायसं वा, तद् अपि। एवं दीयमानं पितृभ्यः अक्षय्यम् इति पूर्वदेवाः वदन्ति; तत्र वेदपारायणं, श्राद्धकर्म, सर्वपुराणपारायणं च कर्तव्यम्।