त्रिनेत्रः त्रिशूलधारी, गीतनृत्ये सदा रमणीयः, तव पतिः विचित्राणि कर्माणि कुर्यात्। सः मम लज्जां जनयेत्, देवेषु कथं सन्निधिं प्राप्नुयात्? तस्य वस्त्रधारणं किम्, गृहाय सः न युक्तः। एते दोषाः, प्रिय कन्ये, लोकानां पुरः लज्जायाः कारणं, तेन कारणेन अहं तं न आमन्त्रितवन्, सुतः। यदा यज्ञस्य समाप्तिः स्यात्, तदा तव सह पूजां कृत्वा तव पतिं, त्रिनेत्रं, अत्र आनयिष्यामि। तस्मै त्रैलोक्यादपि अधिकं सम्मानं दास्यामि, उचितं सत्कारं कृत्वा; यद् उक्तं मया, एषा महती लज्जायाः कारणं। त्वं कोपं मा कुरु, प्रत्येकस्य तस्य तस्य भागः अस्ति। यानि शुभाशुभानि कर्माणि पूर्वजन्मनि कृतानि— अस्मिन जन्मनि, कन्ये, तस्य फलम् अनुभवसि। मा शोकं कुरु; यद् पूर्वं कृतं, तस्य फलम् स्वीकुरु। यत्र समृद्धिः अन्यत्र गच्छति, सौन्दर्यं, माधुर्यं, शोभनानि भूषणानि— उत्तमकुलं, श्रेष्ठजन्म, अतीव रम्यं रूपं—एतानि सत्कर्मणां जनाः पूर्वसंचितपुण्येन लभन्ते, धर्मवती। आत्मनं मा दोषय; सौभाग्यं यथायोग्यं आगच्छति। भाग्येन यद् दत्तं, तस्य दाता कः? न हि कश्चित् बलवान्, न कश्चित् मूढः, न कश्चित् बुद्धिमान्; बुद्धिः च बलं च पूर्वकर्मणः उत्पद्यते। एते देवाः पुण्येन, तपसा च, विविधेषु तीर्थेषु, स्वर्गं प्राप्तवन्तः, दीर्घकालं तत्र दीप्तिमन्तः। यद् पुण्यं तैः अर्जितं, तस्य फलं ते भुञ्जते। एवं उक्ते, सती, भीष्मे कोपपूर्णा, पितरं दोषयन्ती, क्रोधात् रक्तलोचना, उवाच—"यथा त्वया मम पुरः उक्तं, तथा एव।" यः पुण्यवान्, सः पुण्येन समृद्धिं प्राप्नोति; पुण्येन जन्म लभ्यते, भोगाः पुण्ये प्रतिष्ठिताः। तस्मात्, एषः लोकनाथः, सर्वेषां श्रेष्ठः, सर्वेषां स्थानेषु ज्ञानवान्, स्थितिं नियुक्तवान्। ब्रह्मणः जिह्वा अपि तस्य देवस्य, परमेशस्य, गुणान् न उद्घोषयितुं शक्नोति, न तस्य महिमा प्रकाशयितुं शक्नोति। भस्म, अस्थि, कपालानि, श्मशाने वासः, नागाः च—एते सर्वे तस्य भूषणानि कृतानि। भूतगणाः, प्रेताः, पिशाचाः, गुह्यकाः अपि—सः सृष्टा, व्यवस्थापकः, दिशां रक्षकः। रुद्रस्य कृपया, इन्द्रः स्वर्गं प्राप्तवान्; यदि रुद्रः देवः, यदि शिवः सर्वव्यापी— तस्य सत्येन, शङ्करः तव यज्ञं नाशयतु—यदि मम तपः अस्ति, वा धर्मकर्म कृतम्। तस्य धर्मफलात्, तव यज्ञः न नाशनीयः—यदि अहं प्रभोः प्रियः, यदि सः माम् रक्षेत्। तस्य सत्येन, तव गर्वः समाप्तः भवतु। इत्युक्त्वा, सा योगध्यानं प्रविष्टा, स्वशरीरतेजसा दीप्तिमती अभवत्। ततः सा देवैः, असुरैः, नागैः सह आत्मानं दग्धवती। गन्धर्वगणाः, गुह्यकाः च पृष्टवन्तः—"किम् एतत्?"—तस्य क्रोधात् मुक्तं शरीरं गङ्गायाः तीरे पतितम्; पश्चिमे गङ्गायाः तटे तद् पुण्यस्थलं 'शौनक' इति प्रसिद्धम्। रुद्रः स्वपत्नीविनाशस्य वार्तां श्रुत्वा, अतिव्यथितः अभवत्। देवेषु सन्निधाय, यज्ञविनाशाय दृढनिश्चयः अभवत्। अनन्तगणान्, ग्रहान्, विनायकान्, भूतप्रेतपिशाचान्, यज्ञविनाशाय आज्ञापयामास। ते सर्वे तत्र गत्वा, दिव्याः पराजिताः, यज्ञे विनष्टाः। यज्ञे नष्टे, दक्षः शोकग्रस्तः, निष्क्रियः अभवत्। सः कम्पमानः, देवदेवं पिनाकिनं समीपं गत्वा, उवाच—"त्वं न ज्ञातः, प्रभो, देवाधिपः।" "त्वं अस्य जगतः परमेश्वरः; सर्वे देवाः त्वया जिताः। अनुग्रहं कुरु, महेश, सर्वगणान् निवर्तय।" "नानाविधरूपाणि, नानाभूषणभूषिताः, बहुमुखदंष्ट्राः, विविधायुधधारिणः, जटाजूटेषु नागराजदंष्ट्राभिः अलङ्कृताः, बलिनः, गर्विताः, घोराः, विनाशशक्तिसम्पन्नाः, यथेष्टं रूपाणि धारयन्तः, केचित् विरूपाः, सर्वे इच्छासम्पन्नाः, अप्रतिरोध्यबलाः, उग्राः, योगिनः, योगेश्वराः, जटाजूटाः, वानरमृगराजसामर्थ्ययुक्ताः, दंष्ट्राव्यक्तमुखाः, केचित् मद्यपानमत्ताः, दीपवत् दीप्तिमन्तः, विचित्रवस्त्रधारिणः, शान्ताः च मत्ताः च गजवत्, मृगव्याघ्रसिंहनादिनः, व्याघ्ररीचर्मवस्त्रधारिणः, नागमालाभूषिताः, नागयज्ञोपवीतधारिणः, त्रिशूलखड्गशूलपरशुशक्तिधारिणः, वज्रगदामुसलकालदण्डाद्यायुधधारिणः, अजय्यगणाधिपैः परिवृतः, सूर्यस्य ग्रहैः इव, देवदेव, महादेव, यज्ञः नष्टः, स्वर्गं गतः।" "मृगरूपं धारयित्वा, भीतः, शङ्कर, शङ्खधारिणं सह गणैः, सनन्दनं च नमः।" "वृषवाहनाय नमः, सोमाय नमः, यज्ञसमाप्तिकर्त्रे नमः, दिशां चर्मवस्त्रधारिणे नमः, दीप्तिमते नमः।