सर्वेषां जीवनानां प्रभुः, वनानां च दिनानां चेश्वरः, नाम्नां स्वामी, भास्करः, लोकरञ्जनः पावकः, अत्र आगतः। अत्रिसन्तानसम्भूतः, द्विजराजः, पृथिव्यां लोकनाथः, लोचनानां हर्षदायकः, सन्निहितः। औषधीनां सर्ववृक्षाणां च स्वामी, नक्षत्राधिपः चन्द्रमाः, स्वपत्नीसमेतः, अत्र आगतः, महाभाग। अष्टौ वसवः आगताः, अश्विनौ अपि आगतौ; वृक्षः च वनपतिरेव, गन्धर्वाप्सरसां गणाश्च सन्निहिताः। विद्याधराः, भूतगणाः, वेतालाः, यक्षराक्षसपिशाचाः, घोरकर्माणः, जीवनहराश्चान्ये, सर्वे आगताः। नद्यः, सरितः, समुद्राः, द्वीपाः, पर्वतैः सहिताः; ग्राम्यपशवः, वन्यपशवः, यच्चलन्यचलन्यपि—सर्वं समागतं। कश्यपः, भगवतः अत्रिः, वसिष्ठः चान्यैः सह; पुलस्त्यः, पुलहः, महर्षयः सनकादयः च आगताः। धर्मिष्ठा राजर्षयः, पृथिव्यां सर्वे नृपाः; वर्णाश्रमिणः, सर्वे कर्मशीलाः, उपस्थिताः। किं बहु वक्तव्यम्? ब्रह्मणः सृष्टिः सर्वा अत्र आगता—भगिन्यः, भ्रातृपुत्राः, भगिनीस्वामिनः अपि। सर्वे, स्वपत्नीपुत्रबान्धवैः सहिताः, त्वया दानमानातिथ्यादिभिः सत्कृताः। ये याचिताः, ये च मन्त्रिताः, सर्वे सत्कृताः; केवलं मम पतिः, अत्र, न आगतः। तस्य विना, इदं सर्वं मम रिक्तमिव दृश्यते; नूनं मम पतिः त्वया न आमन्त्रितः इति मे प्रतिभाति। नूनं स त्वया विस्मृतः; सर्वं त्वया मम निगद्यताम्। इत्येवं सा उवाच, तदा प्रजापतिः दक्षः, सुतया पतिस्नेहेन, आत्मनः प्राणेभ्यः अपि अधिकेन, ताम् धर्मचारिणीं, पतिसंयुक्तां, कन्यां, गोदोहने उपवेश्य, स्निग्धगम्भीरया वाचा उवाच—"शृणु वत्से यथातथ्यम्। यत्कारणं तव पतिः अद्य न आमन्त्रितः—स कपालपाणिः, चर्मवसनः, भस्माङ्गलेपितः। शूलधारी, मुण्डितः, नग्नः, श्मशानप्रियः, नित्यं भस्मलेपनः। व्याघ्रचर्मवसनः, गजचर्माभरणः, मुण्डमालाधारी, दण्डपाणिः। वत्से, गोवासासूत्रबद्धः, अस्थिमुद्राधारी, वासुकिं नागराजं यज्ञोपवीतमिव धारयन्। एवंरूपधारी, सदा भूमौ विचरन्; तस्य गणाः नग्नाः, पिशाचाः, अनन्तभूतसमूहाः। त्रिनेत्रः, शूलधारी, गीतनर्तनप्रियः; सदा तव पतिरेवं विचित्रकर्मा। स मां लज्जां जनयति; कथं स देवेषु सन्निधीयेत? किमिदं वस्त्रं? स च गृहे न योग्यः। एतेषु दोषेषु, वत्से, लोकानां पुरतः लज्जया, न तमहम् आमन्त्रितवती, कन्ये। परन्तु, यज्ञसमाप्तौ, त्वया सह पूजां कृत्वा, त्रिनेत्रं पतिं तव अत्र आनयिष्यामि। तस्मै त्रिभुवनात् अधिकं मान्यं पूजार्हं दास्यामि; एष मे लज्जायाः महद् कारणं उक्तम्। न त्वं कुप्याः; सर्वे स्वं स्वं भाग्यं लभन्ते। यद् यद् पूर्वजन्मनि कृतं शुभाशुभं कर्म—तस्य फलमिह, कन्ये, त्वया अनुभूयते। मा शुचः; पूर्वकृतस्य फलमुपभुङ्क्ष्व। समृद्धिः अन्यत्र गच्छन्ती, सौन्दर्यं, माधुर्यं, विभूषणानि—एतानि पूर्वपुण्येन लभ्यन्ते। कुलं, उत्तमजन्म, रूपं च—सर्वं पुण्यशीलानां फलम्। मा आत्मनं दूषय; भाग्येनैव सर्वं लभ्यते। को हि भाग्यविहितं दातुं समर्थः? न कश्चित् बलवान्, न मूर्खः, न च विद्वान्; बुद्धिबलं द्वयं पूर्वकर्मणः जायते। देवाः स्वर्गं गत्वा, दीर्घकालं तत्र विराजन्ते, पुण्यतपसा। यद् यद् पुण्यं तैः कृतं, तस्यैव फलं भोक्तारः।" एवं उक्ता सा सती, पितरं दोषयन्ती, क्रोधात् रक्तलोचना, उवाच—"एवं पितः, यथा त्वया मम पुरतः उक्तम्। यः पुण्यसम्पन्नः, स एव संपदं प्राप्नोति; पुण्येनैव जन्म, पुण्ये एव भोगाः प्रतिष्ठिताः। तस्मात्, स जगन्नाथः, सर्वश्रेष्ठः, सर्वेषां स्थितिं विधाय बुद्धिमान्। ब्रह्मणः अपि जिह्वा तस्य भगवतः गुणान् वक्तुं न शक्नोति, न च कीर्तिं घोषयितुं। भस्मास्थिमुण्डमाल्यः, श्मशानवासी, नागमाल्यः—एतान्यस्य भूषणानि। भूतगणाः, पिशाचाः, गुह्यकाः—सर्वेषां कर्ता, व्यवस्थाता, दिग्भर्ता च सः।