एवं पुरा धर्मविधानेषु, भूमिहरणस्य पापं गोशतसहस्रहत्यया तुल्यं कथितम्। स्वयम् दत्तां वा अन्येन दत्तां भूमिं यः हरति, स महापापी भवति। तस्य कर्मणः फलम् अत्यन्तं दुःखदं—सः मलकृमिरूपेण स्वपितृभिः सह पक्वः भवति; परं भूमिदाता षट्सप्तति सहस्रवर्षाणि स्वर्गे वसति। भूमिहरणे सह भागी यः ताडयति, यः अनुमोदति, तावुभौ दीर्घकालं नरके पततः; भूमिदाता भूमिग्राही च, केवलं तयोः पुण्यं वा पापं विद्यते, अन्येषां न। तावुभौ सृष्टेः प्रलयपर्यन्तं उपरि अधः च स्थितौ। अत्र अग्न्याः प्रथमं पुत्रं सुवर्णं, विष्णोः पृथिवीं, सूर्यस्य कन्याः गाः; यः सुवर्णं, गाम्, वा भूमिं ददाति, स अनन्तं फलम् आप्नोति। भूमिग्राही भूमिदाता च, उभौ पुण्यकर्मणौ, स्वर्गगामिनौ। भूमिं अन्यायेन यः हरति वा हरयति, स सप्तमं कुलं नाशयति; मूढबुद्धिः तमोवृतः भूमिं हरन्, वरुणपाशैः बद्धः पशुषु जन्म लभते। तस्य दानानि अश्रुपातेन विहीनानि; ब्राह्मणक्षेत्रहरणेन त्रयः कुल्याः विनश्यन्ति। भूमिग्राही सहस्रकूपतडागयज्ञैः, अश्वमेधशतैः, गोदानेन दशलक्ष्याः, न शुद्धिं प्राप्नोति। अर्धाङ्गुलसीमानं अपि हरन्, सर्वं कृतं, दत्तं, तपः, धर्माध्ययनं विनश्यति। गोष्ठस्य, ग्राममार्गस्य, श्मशानस्य, ग्रामस्य च उत्पीडनं नरकं प्राप्य सृष्टेः प्रलयपर्यन्तं स्थितिः। पञ्चकन्यायाः मिथ्यावाक्येन दशहत्यं, गोभ्यः शतं, अश्वेभ्यः सहस्रं, पुरुषे सहस्रं हन्यते। सुवर्णार्थं मिथ्यावाक्येन जातं अजातं च हन्यते; भूम्यर्थं मिथ्यावाक्येन सर्वं हन्यते; भूम्यर्थे कदापि मिथ्यं न वदेत्। जीवितमपि कण्ठे स्थिते ब्राह्मणसंपदं न स्पृशेत्; अग्निना दग्धं पुनः उत्पद्यते, ब्राह्मणशापेन विनष्टं न पुनरुत्पद्यते। अग्निना दग्धं पुनः उत्पद्यते, सूर्यतप्तं अपि; राजदण्डेन हतं पुनः जीवति, ब्राह्मणशापेन हतं न पुनः जीवति। ब्राह्मणसंपद्भिः पोषितानि अङ्गानि काले काले क्षीयन्ते, तप्तमरिचस्य रेतः इव। ब्राह्मणसंपद्ग्राही रौरवे नरके पतति; विषं विषम् इति कथ्यते, ब्राह्मणसंपद् तु सत्यम् विषम्। विषं केवलं एकं हन्ति, ब्राह्मणसंपद् पुत्रान् पौत्रान् च नाशयति; लोहपाषाणचूर्णं शमयितुं शक्यं, ब्राह्मणसंपदं न शमयितुं। त्रिषु लोकेषु कः ब्राह्मणसंपदं शमयितुं शक्नुयात्? ब्राह्मणसंपदेन प्राप्तं सुखं, दिव्यसंपदेन प्राप्तं सुखं— तद्वित्तं कुलनाशं, स्वनाशं च साधयति; ब्राह्मणसंपद्, ब्राह्मणहत्या, दरिद्रसंपद्— गुरौ मित्रे च सुवर्णं, स्वर्गे अपि, हानिकरम्; हे इन्द्र, विदुषि, शीलवति, दरिद्रे च— संतुष्टे, नम्रे, सर्वसंपन्ने, वेदाध्ययनतपोज्ञानेन युक्ते च— हे देवश्रेष्ठ, तस्मै दत्तं अक्षयं भवति; यथा क्षीरे दधि घृतं मधु च शुद्धपात्रे स्थितम्— दुर्बले पात्रे तद् भङ्गं करोति, पात्रं न नश्यति; भूमिः, सुवर्णं, वस्त्रं, अन्नं, पृथिवी, तिलः च— अविदुषि प्राप्तं काष्ठस्य भस्मवत् भवति; नूतनतडागनिर्माता वा जीर्णतडागखाता च— सर्वं कुलं उद्धरति, स्वर्गे पूज्यते; तडागकूपतडागवाटिका च— परिपालिताः, मोतिफलम् उपजनयन्ति; हे इन्द्र, ग्रीष्मे उपलब्धं जलम्— तस्य कदापि क्लेशः, संकटं, दुःखं न भवति; हे देवश्रेष्ठ, एकदिनं अपि भूम्यां स्थितं जलम्— सप्तकुल्याः, सप्तान्याः च रक्षति; दीपदानेन पुरुषः दीप्तिम् आप्नोति। दानात् स्मृतिर्बुद्धिः लभ्यते; पापं कृतं अपि, मनसा दत्त्वा— विशेषतः ब्राह्मणे, पापैः न लिप्यते; भूमिं, गोः, संपदं बलात् हरन्— यः न निवेदयति, स ब्राह्मणघ्नः इति कथ्यते, हे इन्द्र, विवाहे, यज्ञे, दाने च। मोहात् विघ्नकर्ता मृत्युः कृमिरूपेण जायते; दानेन संपद् वर्धते, जीवसुरक्षया आयुः वर्धते। अहिंसायाः फलात् सौंदर्यं, संपद्, आरोग्यं लभ्यते; फलमूलभक्ष्ये पूजनं, सत्यम् स्वर्गप्राप्तिः। उपवासेन सर्वत्र सुखं राजा भवति; तृणभक्ष्ये इन्द्रव्रते सुखम् आप्नोति। त्रिस्नानं प्रति दिवसं, वातपानं च, यज्ञं लभते; नित्यस्नायी सन्ध्याविद्यायुक्तः कौशलम् आप्नोति। अहिंसकः विराजलोकं, अक्षरं परमं स्वर्गं गच्छति; अग्निप्रवेशी ब्रह्मलोकं सम्मानितः। रसोपशमात् गोः पुत्रं लभते; उपवासेन दीर्घकालं स्वर्गे वसति। नित्यं भूमौ शय्यया यः, स इच्छितं पदं प्राप्नोति; वीरासनम्, वीरशय्यां, वीरस्थितिं च साधयन्।