अत्र, भूमिदानस्य महिमा विस्तारतः कथ्यते। दशहस्तपरिमाणः दण्डः इह निर्दिष्टः, त्रींशद् दण्डाः एकं मानं कुर्युः; दशमानानि एकं गोचर्म भवति, यः ब्रह्मगोचर्मस्य चिह्नं मन्यते। यत्र सहस्रगाः स्वच्छन्दं तिष्ठन्ति, तत्र वृषभैः सह, तत्र तेषां वत्साः जायन्ते; तद् गोचर्म इति परम्परा वदति। तत्र, गुणयुक्तं, तपोयुक्तं, जितेन्द्रियं ब्राह्मणं दातव्यम्; यावत् समुद्रेण सीमितं पृथिवी अस्ति, तावत् भूमिदानस्य फलम् अनन्तम्। यथा तैलबिन्दुः जलमधि विसृत्य तिष्ठति, भूमिदानं अपि धान्ये धान्ये प्रसारं यान्ति। यथा बीजानि भूमौ रोपितानि अंकुरयन्ति, भूमिदानसहितानां कामाः अपि वर्धन्ते। अन्नदाताः सदा सुखिनः भवन्ति, वस्त्रदाताः सुन्दर्यः, भूमिदाता सर्वदातृभूतः भवति। यथा गौः स्वदुग्धेन वत्सं पोषयति, तथा, हे सहस्राक्ष, पृथिवी भूमिदातारं पोषयति। शङ्खः, पुण्यासनं, छत्रम्, उत्तमाश्वाः, श्रेष्ठगजाः—भूमिदानस्य पुण्येन स्वर्गः लभ्यते, हे पुरन्दर। सूर्यः, वरुणः, अग्निः, ब्रह्मा, सोमः, यज्ञाग्निः, त्रिशूलधारः भगवतः—ते सर्वे भूमिदातृणि सन्तोषं यान्ति। पितरः तुष्ट्वा ताडयन्ति, पूर्वजाः स्तुवन्ति; भूमिदातृवंशे जातः अस्माकं रक्षिता भविष्यति। त्रयः परं दानं उच्यते—गाः, पृथिवी, सरस्वती; एते नरान् नरकात् उद्धरन्ति—पाठेन, रोपणेन, दुग्धेन। एते विपत्तेः उद्धारं कुर्वन्ति, यथाः पण्डितब्राह्मणाः वदन्ति; वस्त्रदाताः वस्त्रयुक्ताः भवन्ति, अदाताः नग्नाः। अन्नदाताः तृप्ताः प्रयान्ति, अदाताः क्षुधिताः; सर्वे पितरः नरकभीता एतत् आकाङ्क्षन्ति। यः पुत्रः गयां गच्छति, सः अस्माकं रक्षिता; बहवः पुत्राः इच्छन्ति, यदि एकः गयां गच्छति। अश्वमेधं कुर्यात्, नीलवृषभं विमोचयेत्; सः रक्तवर्णः वा, पुच्छस्याग्रे पीतः वा। श्वेतवृषभः, खुरशृङ्गयुक्तः, नीलः उच्यते; नीलवृषभः, पीतपुच्छाग्रः, जलं उद्धरति। तेन पितरः षष्टिसहस्रवर्षाणि तृप्ताः; यत् शृङ्गे मृद् अस्ति, तस्य कुलं उद्धृतम्। तस्य पितरः सोमलोकं भुञ्जते; इदं दिलीप, नृग, नहुषराज्ञां अभवत्। अन्येषां राज्ञां इदं न प्राप्तम्; सगराद्यैः भूमिदानं कृतम्। यः पृथिवीं धारयति, तस्य तदानीं फलम्; ब्रह्महाः, स्त्री, बालः, पतितः—even तेषां। सहस्रगावहन्तुः पापं भूमिदानहरणस्य तुल्यं—स्वदत्तं वा, परदत्तं वा। सः विष्ठायां कृमिः भवति, पितरैः सह पच्यते; भूमिदाता स्वर्गे षष्टिसहस्रवर्षाणि वसति। यः ताडयति, यः अनुमोदति, तौ नरके तावत्कालं यान्ति; दाता, ग्राही भूमेः, तयोः पुण्यं वा पापं वा अस्ति—अन्यस्य न। ते सृष्टिप्रलयपर्यन्तं ऊर्ध्वं अधः तिष्ठन्ति। सुवर्णं अग्नेः प्रथमजं, भूमिः विष्णोः, गाः सूर्यस्य कन्याः; यः सुवर्णं, गाम्, भूमिं ददाति, अनन्तं फलम् लभते। भूमिग्राही, भूमिदाता—उभौ पुण्यकर्मिणौ, स्वर्गगामिनौ। यः भूमिं अन्यायेन हरति वा, तस्य सप्तकुलं नष्टं; यः गृह्णाति, यः कारणं करोति, तौ कुलं विनाशयतः। जडबुद्धिः, तमसाच्छन्नः, भूमिं हरति, वरुणपाशैः बद्धः, पशुषु जायते। तस्य दानानि अश्रुभिः क्षिप्यन्ते; ब्राह्मणक्षेत्रहरणे त्रिकुलं नष्टं। सहस्रकूपदानैः, शताश्वमेधैः, दशलक्षगावदानैः अपि भूमिग्राही न शुद्ध्यति। यत् किमपि कृतं, दत्तं, तपः, धर्माध्ययनं—अर्धाङ्गुलसीमाहरणेन सर्वं नष्टं। यः गोतीर्थं, ग्राममार्गं, श्मशानं, ग्रामं पीडयति, सः प्रलयपर्यन्तं नरके गच्छति। पञ्चकन्यायाः मिथ्यावाक्येन दश हन्ति; गोभिः शतं; अश्वैः सहस्रं; मनुष्ये सहस्रं। सुवर्णार्थं मिथ्यावाक्येन जातं अजातं च हन्ति; भूम्यर्थं मिथ्यावाक्येन सर्वं हन्ति—भूम्यर्थं मिथ्यावाक्यं न वदेत्। ब्राह्मणधनं न इच्छेत्, जीविते ग्रीवायाम् अपि; अग्निदग्धं पुनः वर्धते, ब्राह्मणशापदग्धं न पुनः वर्धते। अग्निदग्धं पुनः वर्धते, सूर्यदग्धं अपि; राजदण्डहतं पुनः जीवति, ब्राह्मणशापहतं न पुनः। ब्राह्मणधनपोषितानि अङ्गानि समये समये क्षीयन्ते, यथा मारुतात् रेतः क्षिप्यते। ब्राह्मणधनग्रहणेन रौरवं याति; विषं विषम् उच्यते, ब्राह्मणधनं तु वास्तविकं विषम्। विषं एकं हन्ति, ब्राह्मणधनं पुत्रपौत्रान् नाशयति; लोहचूर्णम्, शिलाचूर्णम् निवारयितुं शक्यते, ब्राह्मणधनं न। त्रिषु लोकेषु कः ब्राह्मणधनं निवारयितुं शक्यः? ब्राह्मणधनात् सुखम्, दिव्यधनात् रमणीयता—इति भूमिदानस्य महात्म्यं शास्त्रेण प्रतिपादितम्।