सूतः एवम् आख्यायाम् आरभते— चतुर्मुखः ब्रह्मा, वेदविद्भ्यः ऋषिभ्यः च श्रुत्वा, तत्र सर्वशास्त्राणां पुराणस्य च आद्यं समुत्पत्तिं प्रकटितवान्। कालक्रमेण, पुराणं यथावत् न स्थाप्यते इति दृष्ट्वा, भगवान् व्यासरूपेण प्रत्येक युगे संकलनार्थम् अवतरति। प्रत्येक द्वापरयुगे, सः चतुर्लक्षश्लोकैः तद् उद्घोषयति; ततः, अष्टादश भागान् कृत्वा, इमं लोके तद् प्रकाशितवान्। देवलोकेषु अपि अद्यापि तस्य श्लोकसंख्या शतकोटिपर्यन्तम् अस्ति; किन्तु इह, संक्षेपेण चतुर्लक्षश्लोकैः व्यवस्थितम्। अहं तु पद्माख्यं महाफलदं पुराणं, पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकयुक्तं, पंचविभागसमेतं, अधुनैव उद्घोषयिष्यामि। तत्र आदौ सृष्टिखण्डः, ततः पृथ्वीखण्डः, अनन्तरं स्वर्गखण्डः, पश्चात् पातालखण्डः। पंचमः उत्तमः उत्तरीयखण्डः, स एव परमः; एष महान् पद्मपुराणः उत्पन्नः, यतः विश्वं समुत्पन्नम्। तस्य कथाः पद्मपुराणे आधारभूताः सन्ति, अतः तद् 'पद्म' इति कथ्यते; एषः पुराणः विशुद्धः, विष्णोः माहात्म्येन शुद्धः। यद् देवदेवः हरिः पूर्वं ब्रह्मणे उक्तवान्, यच्च ब्रह्मा पूर्वं मरीचये समग्रं कथितवान्—एष एव पद्मपुराणः ब्रह्मणा लोके उद्घोषितः; सर्वभूताधारत्वात्, बुधैः 'पद्म' इति कथ्यते। अत्र पद्मपुराणं पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकैः, पंचविभागैः, व्यासेन संक्षेपेण रचितम्। प्रथमः खण्डः पौष्करः, यत्र महान् विराट् स्वयम्भूः; द्वितीयः तीर्थखण्डः, यत्र सर्वग्रहसमूहाः। तृतीयखण्डे दानशीलराज्ञां वृत्तान्ताः; चतुर्थे वंशवर्णनानि। पंचमे मोक्षसारः सर्वसत्यवर्णनं च; पौष्करे ब्रह्मणा सर्वभूतसृष्टिः नवधा वर्णिता। देवसृष्टिः, ऋषिसृष्टिः, पितृसृष्टिः अपि अन्यानि विषयाणि; द्वितीयखण्डे पर्वतानां सप्तद्वीपानां च सागरैः सह वर्णनम्। तृतीयखण्डे रुद्रसृष्टिः, दक्षशापवृत्तान्तः; चतुर्थे राज्ञां उत्पत्तिः, सर्ववंशानां कथनम्। पंचमे, अंतिममार्गव्यवस्था, मोक्षशास्त्रवर्णनं च; एतत् सर्वं द्विजः, अहं पुराणे कथयिष्यामि। एषः विशुद्धः, कीर्तिनिधिः, पितृभिः अतीव प्रियः; सः सदा भगवतोऽनुकूलः, नराणां महापापापहरः। सूतः एवम् आह—अहं सर्वलोकनाथं, विश्वेश्वरं, आद्यप्रकृतिज्ञं, सृष्टिरूपेण जगत् सृजन्तं नमामि। लोकसृज्, तत्त्वविद्, योगनिष्ठं योगविशारदं, स्थावरजङ्गमसर्वभूतानां उत्पादकं नमामि। तं अजं, विश्वकर्माणं, चैतन्यनाथं, लोकसाक्षिणं, पुरावृत्तज्ञाय इच्छन्, महाबलाय शरणं गच्छामि। ब्रह्मा, विष्णु, शिवं, च मनसा एकाग्र्येन, इन्द्रं, लोकपालान्, सवितारं, ध्यानपूर्वकं नमस्कृत्य। वसिष्ठं, महात्मानं, तपस्यायाः प्रसिद्धं जातूकरणं, आक्षुं च, सर्वेषां ऋषीणां श्रेष्ठं नमामि। भगवतो व्यासस्य, सृष्टिकर्तुः, आदिपुरुषस्य, भृगुवाक्यनुगामिनः, नमस्कारं कृत्वा। तस्मात्, अहं ब्राह्मणस्य, सर्वलोकसम्मानितस्य, सर्वज्ञस्य, तेजोमयस्य ऋषेः पुराणं श्रुतवान्। अव्यक्तं कारणं, शाश्वतं, सत्-असत्-रूपं, महत्-तत्त्वात् विशेषपर्यन्तं, सर्ववस्तूनां सृष्टिं करोति इति उक्तम्। हिरण्याण्डे, आदौ ब्रह्मणः परमोत्पत्तिः; अण्डस्यावरणं आपैः, तत्त्वैः, तेजसा च। वायुः, तस्माद् वायोः, आकाशेन, आदितत्त्वैः आच्छादितम्; आदितत्त्वानि महत्तत्त्वेन, महत्तत्त्वं अव्यक्तेन आच्छादितम्। अण्डमध्ये लोकप्रादुर्भावः वर्णितः; नदीनां पर्वतानां च उत्पत्तिः कथिता। मन्वन्तराणां संक्षेपः, कल्पवृत्तान्तः; ब्रह्मलोकः, ब्रह्मपुत्रसृष्टिः अपि वर्णिता। कल्पगतिः, विश्वस्थापनम्, हरिः सलिले शयनम्, पुनः पृथ्वीग्रहणं च उल्लिखितम्। भृगुशापेन केशवस्य दशावतारवृत्तान्तः, युगव्यवस्था, सर्ववर्णविभागः। दिव्यलोकविभागः, मर्त्यस्थानानि, स्वर्गारोहिणां स्थानानि; पशुपक्षिणां उत्पत्तिः अपि वर्णिता। कल्पवर्णनम्, पाठग्रहणम्, पुनः पुनः सृष्टयः, ब्रह्मणः बुद्धिसम्पन्ना सृष्टयः अपि कथिताः। अन्याः त्रिसृष्टयः, बुद्धिहीनाः, लोकस्थापनाय स्थापिताः; ब्रह्मणः मुखेभ्यः भृग्वादयः उत्पन्नाः। कल्पान्तरम्, सृष्टिसम्बन्धः, भृग्वादीनां प्रजासृष्टिवृत्तान्तः वर्णितः। वसिष्ठस्य ब्रह्मत्वावस्था, स्वायम्भुवमनुवृत्तान्तः च उल्लिखितः। नाभेः, राजसोत्पन्नस्य महात्मनः, सृष्टिः कथिता; द्वीपानां, सागराणां, पर्वतानां वर्णनं च। द्वीपविभागः, सप्तसागरेषु सागरविभागः, तत्र वासिनः, योजनमितेन सहितः वर्णितः। तेषां प्रदेशाः, नद्यो पर्वताः, जम्बूद्वीपादि सप्तसागरपरिवृताः द्वीपाः अपि कथिताः। एवं सूतः, श्रद्धया, आदरपूर्वकं, पुराणस्य अद्भुतं, विशुद्धं, विष्णुमाहात्म्ययुक्तं, ब्रह्मणः, व्यासस्य, ऋषीणां च वचनानुसारं, सर्वलोकहिताय, पापक्षयाय, कथा प्रवर्तयति।