राज्ञः पृथोः महात्मनः यज्ञकाले, तं नराधिपं मागधः सूतश्च स्तुत्वा प्रशंसाम् अकुर्वताम्। ततः तयोः स्तुत्या तुष्टः स महाभागः राजा ताभ्यां वरं ददौ। सूता सूतानां क्षेत्रं प्राप्तवन्तः, मागधास्तु मागधानां प्रदेशं लेभिरे। तस्मिन्नेव यज्ञकाले सूतः जातः, लोकेऽस्मिन सूत इति प्रसिद्धः। यदा इन्द्रयज्ञ आरभ्यते, बृहस्पतिः ग्रहैः सह युक्तः, तत्रैव बृहस्पतेः यज्ञे इन्द्रः आसीत्, तत्र सूतः जातः। शिष्यहस्तेन यद् आपूरितं, तत् गुरोः हविर्विजित्य अतीतं। अधः-उपरि प्रवाहेन, तस्य वर्णमिश्रस्य उत्पत्तिः अभवत्, यत्र क्षत्रियात् ब्राह्मण्या च सन्ततिर्जाता। पूर्वस्य सदृशेन, तेषां भेदाः उच्यन्ते; एषा सूतस्य मध्यधर्मः, क्षेत्रजीविनः। पुराणेषु, ब्राह्मणैः मम प्रमाणं अत्र स्थापितम्; धर्मं दृष्ट्वा, ब्रह्मवादिनः त्वया पृष्टः अस्मि। अतः, अहं पृथिव्यां पुराणं सम्यक् वक्ष्यामि, ऋषिभिः पूजितम्; पितृणां मानसजा कन्या वासवस्य पत्नी अभवत्। पितृभिः त्यक्ता सा मत्स्ययोनिं प्रविष्टा; अग्निहोत्रदण्डवत्, सा पुण्यजन्महेतुर्भूतवा। तस्यां पराशरात् शुद्धात्मा महर्षिः जातः; तस्मै सत्यसृजते भगवते नमः। पुरातनाय पुरुषाय, ब्रह्मवाक्यानुगाय, विष्णवे नररूपधारिणे स्तुतस्वरूपाय नमः। यस्य जन्मसमये वेदः शाखासहितः उपगतम्; बुद्ध्या वेदसमुद्रम् मथित्वा, स लोकस्य प्रकाशं च महाभारतचन्द्रं उत्पादितवान्। यद्येतानि त्रयाणि—भारतम्, सूर्यः, विष्णुः—न स्युः, तदा जगत् अज्ञानतमसि स्थितम्। कृष्णद्वैपायनं व्यासं नारायणं प्रभुं विद्धि। कः अन्यः, पद्मलोचनः, महाभारतस्य कर्ता भवेत्? अतः, ब्रह्मवादिभिः पुराणं श्रुतम्। सर्वज्ञात्, सर्वलोकेषु पूजितात्, दीप्ततेजसः, पुराणं श्रुतम्; पुराणं ब्रह्मणः स्मृतिः, शास्त्रेषु प्रथमम्। सर्वलोकेषु श्रेष्ठम्, सर्वविद्याधारम्, त्रिवर्गसाधनम्, पुण्यं, शतकोटिपरिमितम्। यदा सर्वलोकाः क्षीणाः, केशवः अश्वरूपधारी, ब्रह्मणः आज्ञया वेदान् पुनः आनयत्। चत्वारः वेदाः, अंगानि, पुराणम्, धर्मशास्त्रं च, सर्वशास्त्राणि असुरेण हृतानि स्वत्वं कृतानि। मत्स्यरूपेण, कल्पारम्भे, स भगवाञ् जलसमुद्रे तानि प्राप्तवान्; स भगवाञ् जलमध्ये स्थित्वा सर्वम् उक्तवान्। श्रुत्वा, चतुर्मुखः ब्रह्मा ऋषिभ्यः वेदविद्भ्यः च उक्तवान्; तस्मिन्नेव काले, शास्त्राणां पुराणस्य च उत्पत्तिः अभवत्। कालक्रमेण, पुराणं यथावत् न धृतम् इति दृष्ट्वा, भगवान् व्यासरूपेण प्रत्येकयुगे संहितायै प्रादुर्भूतः। प्रत्येकद्वापरे, चतुःलक्षश्लोकैः पुराणं उक्तवान्; ततः, अष्टादशभागान् कृत्वा, लोके प्रकाशितवान्। अद्यापि, देवलोके शतकोटिश्लोकपरिमितम् अस्ति; इह तु संक्षेपेण चतुःलक्षश्लोकानां रूपेण व्यवस्थितम्। अहं तु अधुनैव पुण्यं पद्मपुराणं वक्ष्यामि, पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकयुक्तं, पंचविभागसमन्वितम्। तत्र आदौ सृष्टिखण्डः, तदनन्तरं भूमिखण्डः; ततो दिव्यखण्डः, पश्चात् पातालखण्डः। पंचमः उत्तमः उत्तरखण्डः, स एव महापद्मः, यस्मात् जगत् उत्पन्नम्। तस्य कथाः पद्मसम्बन्धात्, अतः पद्म इति नाम; एषः पुराणः शुद्धः, विष्णु-महिम्ना शुद्धीकृतः। यद् देवदेवः हरिः पूर्वं ब्रह्मणः उक्तवान्, यद् ब्रह्मा पूर्वं मरीचये समग्रं उक्तवान्— एतत् पद्मपुराणं ब्रह्मणा लोके घोषितम्; सर्वभूताधारत्वात्, पण्डितैः पद्म इति कथ्यते। एषः पद्मः अत्र पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकः, पंचविभागयुक्तः, व्यासेन संक्षेपेण रचितः। प्रथमं पौष्करखण्डम्, यत्र महाविराट् स्वयम्भूः जातः; द्वितीयं तीर्थखण्डम्, यत्र सर्वग्रहसमूहः स्थितः। तृतीयखण्डे, दानशीलानां राज्ञां चरितानि; चतुर्थे वंशावलीः वर्णिताः। पंचमे, मोक्षसारः सर्वसत्यवर्णनम्; पौष्करे, ब्रह्मणा नवधा सर्वभूतसृष्टिः वर्णिता। देवसृष्टिः, ऋषिसृष्टिः, पितृसृष्टिः अपि अन्यः विषयः; द्वितीयखण्डे, पर्वताः सप्तद्वीपाः सागरैः सह वर्णिताः। तृतीयखण्डे, रुद्रस्य सृष्टिः, दक्षस्य शापः; चतुर्थे, राज्ञां उत्पत्तिः, सर्ववंशानां कथा। उत्तरखण्डे, अन्तमार्गविन्यासः, मोक्षशास्त्रविधिः; एतत् सर्वं द्विजः, अहं पुराणे वक्ष्यामि। एषः शुद्धः, कीर्तिनिधिः, पितृभिः प्रीतः; सदा भगवतः सुखाय, नराणां महापापनाशनः। सूतः उवाच—सर्वलोकनाथं, विश्वस्वामिनं, आद्यप्रकृतिविदं, सृष्टिरूपेण अस्य जगतः कर्तारं नमामि। लोकानां स्रष्टारं, तत्त्ववित्, योगनिष्ठम्, योगकुशलम्, स्थावरजङ्गमसर्वभूतप्रस्रष्टारं नमः।